Czternaście - Trust me

Dotarłam na umówione miejsce wcześniej, niż planowałam. Rozejrzałam się dookoła, ale nikogo nie zauważyłam. Nie było ani jednej żywej duszy. Gdzieniegdzie walały się butelki i papierki po gumach bądź lizakach. Słońce już dawno temu zaszło, więc jedynym źródłem energii był piękny księżyc w pierwszej kwadrze nad moją głową.

Nie byłam pewna, co mam zrobić, więc postanowiłam pójść w miejsce, gdzie ostatnio rozmawiałam z Lukiem. Szłam przez ciemne uliczki, nie pamiętając dokładnie, gdzie powinnam iść. Zaufałam instynktowi i postanowiłam dać się poprowadzić. Po chwili byłam w opuszczonym pomieszczeniu. Okna jak zwykle były zasłonięte i paliła się tylko jedna mała lampka. Ściągnęłam plecak z ramion i postawiłam przy ścianie. Usiadłam na brązowym starym krześle i czekałam.

Spojrzałam na zegarek w moim telefonie, który wskazywał 22:00. Luke powinien już być. Może coś mu się stało? Nagle usłyszałam ciężkie i szybkie kroki. Wątpię, żeby to był Luke. Więc kto? Rozejrzałam się poszukując czegoś, czym mogłabym się bronić. W rogu była metalowa rurka i bez zastanowienia sięgnęłam po nią. Jeżeli ktoś chce mnie dorwać, będzie musiał się postarać. Nie dam się tak łatwo.

Ku mojemu zdziwieniu w drzwiach pojawił się Hache. Co on tutaj robił? Przecież mu wszystko wyjaśniłam. Stał, patrząc na mnie swoimi szarymi oczami. Na sobie miał czarne spodnie i czarną bluzę. Jego wzrok był smutny i wiedziałam, co chciał mi powiedzieć. Nie czekając dłużej podbiegłam do niego i mocno przytuliłam. Objął mnie swoimi silnymi ramionami i przyciągnął bliżej do siebie.

Czując jego dłonie na plecach, kiedy mnie przytulał, uświadomiłam sobie, że zachowuję się bardziej nerwowo, niż mi się początkowo wydawało. Przyłapałam się na zastanawianiu, czy może jednak z nim nie zostać i całkowicie oddać się naszej miłości?
Czy w jego towarzystwie zawsze muszę czuć się, jakbym igrała z ogniem?

Położyłam głowę na jego piersi, mimo poczucia, że nie jest to bezpieczne. Wszystko w nim zdawało się groźne. Jego dotyk zawsze wprawiał mnie całą w niesamowite rozedrganie, jakiego chyba nigdy w życiu nie doznałam.

Przysunął się jeszcze bliżej. Gdy jego muskularny tors unosił się i opadał, rozpalona elektryzującym dotykiem poczułam, jaki jest potężny. Przeszły mnie nienazwane, ekstatyczne dreszcze.

Pochylił głowę, rozgrzewając mnie oddechem. Przemknął wargami po moim czole tak lekko, jakby przesunął po nim piórkiem. Pragnęłam stłumić pragnienie, by zszedł ustami niżej i odnalazł moje. Pocałunek był delikatny i zmysłowy. Zatraciłam się z nim cała, pragnąc więcej. Nasze języki toczyły walkę a przeze mnie, jak zawsze gdy go dotykałam, rozchodziły się fale kojącego ciepła. Poczucie bezpieczeństwa.

Odsunęliśmy się od siebie by zaczerpnąć powietrza. Hache popatrzył na mnie swoimi słodkimi oczami, którym uległaby każda kobieta. Ma on w sobie to coś, czego u innych nigdy nie zauważyłam. Posiada on cechy niespotykane u innego chłopaka. Zmienił się dla mnie. To dla mnie właśnie przestał zabijać, włączył swoje uczucia, którymi teraz mnie obdarzył.

- Zostań, pomogę ci – powiedział, a mnie od razu zrobiło się gorąco. Wpatrywał się we mnie czule i z miłością, której nigdy tak naprawdę nie miałam. To właśnie tej sytuacji chciałam uniknąć. Uniknąć także kolejnego pożegnania, który przyniesie więcej bólu niż radości.

- Przepraszam, nie mogę. Nie chcę, by stała ci się jakakolwiek krzywda. Zrozum mnie, proszę! – Ostatni wyraz dodałam ze łzami w oczach. Nie chcę płakać, nie może wiedzieć, jaka jestem słaba.

Odwróciłam głowę i starałam się odrzucić łzy spływające po policzkach. Wampir uchwycił mnie bardzo delikatnie za podbródek i odwracał ku sobie. Nie mogłam spojrzeć mu w oczy. Łzy jeszcze bardziej popłynęły i wiedziałam, że za nic ich nie zatrzymam.

- Pozwól mi cię chronić. Chronić innych. – Szlochałam jak małe dziecko, jednak wierzyłam, że uda mi się go przekonać. Każdy ma swoją wolę, wybór, którego sam dokonuje.

Hache pogładził mnie po policzku. Patrzyłam w jego oczy jak zahipnotyzowana. Widziałam, że sam powstrzymuje łzy, że sam sobie z tym nie radzi, że wolałby, żebym nie musiała przez to wszystko przechodzić.

- Wiem, że to nie zabrzmi najlepiej i że nie macie powodu, by mi ufać, ale musicie. Naprawdę chce pomóc. – Odwróciłam głowę w bok i zauważyłam, jak Luke przygląda nam się z zaciekawieniem. Co go tak ciekawiło? – Stary, wiem że nie masz do mnie zaufania, ale zaufaj Kate. Wie, co robi.

Hache nie odezwał się ani jednym słowem, tak samo jak ja. Wpatrywaliśmy się w siebie, jakbyśmy musieli zapamiętać każdy szczegół. Niechętnie wyrwałam się z mocnego objęcia ukochanego. W jego oczach gościł ból, który był także w moich. Powolnym krokiem ruszyłam w stronę drzwi, w których stał Luke. Blondyn odwrócił się i chwycił mnie za rękę ciągnąc ku sobie.

-Nie! Nie pozwolę ci!

- Musisz! Proszę cię, zrób to dla mnie. Dla nas – mówiłam uspokajającym głosem. Łzy swobodnie spływały po jego policzku. Podeszłam do niego. Moje dłonie uchwyciły jego twarz i kciukami starłam słone łzy. – Poradzę sobie – kontynuowałam.

- Nie – powiedział jak małe dziecko. - Nie mogę cię stracić – powiedział z załamanym głosem.

- Poradzę sobie – powtórzyłam. – Zamknij oczy. – Jego wzrok skierował się ze mnie na Luka. – Popatrz na mnie – ciągnęłam. Z ledwością udało mi się odwrócić jego wzrok od bruneta. – Zamknij oczy – poprosiłam ponownie.

Tym razem mnie posłuchał. Odsunęłam się do niego, wzięłam swój plecak i powędrowałam w stronę drzwi. Oczy miał dalej zamknięte, więc postanowiłam jak najszybciej stamtąd wyjść. Nie chciałam, by patrzył jak odchodzę. Nie zniosłabym jego bólu, tych słodkich oczu…

Plecak wrzuciłam do bagażnika i usiadłam na miejscu pasażera. Po chwili Luke także wsiadł do czarnego mercedesa SUV’a. Odjeżdżając obejrzałam się za siebie. Nie zauważyłam Hache, ale czułam jego obecność. Czułam go całą sobą. Nie mogłam znieść myśli, że go zostawiłam. Jednak nie miałam wyboru. To dla jego dobra.

Droga mijała nam w ciszy. Za oknem panowała ciemność, więc nie mogłam podziwiać piękna przyrody. Nie chciałam się odzywać, ale ciekawość wzięła górę.

- Opowiedz mi coś o wilkołakach. Skąd pochodzą, skąd się wzięła klątwa?

- Jest taki mit o Likaonie, mówiący o królu Arkadii, który to powątpiewając w moce bogów, postanowił poddać ich próbie i zaprosił ich na ucztę. Wraz ze starszymi synami zamordowali najmłodszego syna. Obdarli go ze skóry, rozczłonkowali i ugotowali w kotle. Taką to upiorną potrawę Likaon podał na uczcie zaproszonym bogom. Ci natychmiast wyczuli, że to człowiek i odmówili jedzenia. – Popatrzył na mnie i dalej kontynuował - Wyjątkiem była Demeter, która rozkojarzona po stracie swojej córki zjadła kęs z łopatki. Wściekli bogowie postanowili ukarać Likaona i jego synów - Zeus zamienił ich w wilki. Chłopca zaś poskładali i wskrzesili, a w miejscu łopatki którą ugryzła Demeter wstawiono kawałek kości słoniowej, ponoć jego potomkowie do dziś mają takie właśnie znamię.

- Czy to tylko mit, czy jednak prawda? – spytałam głupio. Przecież powiedział, że to mit, prawda? Głupia, głupia, głupia! Nie mogę najpierw pomyśleć a potem zapytać?

- Chyba nie do końca mit – powiedział i trochę zwolnił samochód, by móc odkryć swoją łopatkę. Miał na niej znamię, takie jak mówił, czyli mała blizna w kształcie kawałka kości słoniowej.

Nie mogłam w to uwierzyć! Czyli to nie jest tylko mit, ale prawda. Chociaż może historia ta nie jest godna wiary. Nie wiedziałam, co mam o tym myśleć i co powiedzieć. W mojej głowie panował chaos, więc spytałam o to, co mnie najbardziej ciekawiło.

- Co to jest Likantropia?

- To inaczej wilczy obłęd. Jest to chęć przemiany, którą odczuwamy podczas pełni księżyca. Zdarza się to raz na miesiąc, czasem dwa razy.

- Co ze srebrem? – spytałam po chwili namysłu. Może nas zabić, czy nie?

-  Tu dochodzi do sporów. Według legend srebro nie jest w stanie zabić wilkołaka, a jedynie sprawić, że zamieniał się z powrotem w człowieka. Wielu twórców książek i filmów zrezygnowało jednak z takiej wersji, decydują się uczynić srebro śmiertelnym. Czasem było tak, że srebrna kula była jedynym sposobem uśmiercenia wilkołaka. Często srebro powodowało u nich ból, rany, oparzenia. W niektórych źródłach srebro leczyło wilkołaka, a nie raniło.

- To jak jest naprawdę?

- Prawda jest taka, że czyste srebro powoduje ból. Taka kulka w serce zabija. Gdy zostaniesz trafiona w nogę lub gdziekolwiek poza sercem, leczysz się długo, a później zostaje blizna. Na zawsze.

- Jakie mamy zdolności?

- Wilkołaki posiadają wiele nadnaturalnych cech, np. wielka siła, oraz zwinność. Możemy też wspinać się z zawrotną prędkością, a także wskakiwać i zeskakiwać z dużych wysokości nie robiąc sobie przy tym krzywdy. Przede wszystkim mamy jednak doskonały węch i słuch, nawet w ludzkiej postaci. Potrafimy również widzieć w zupełnych ciemnościach.

- Ale ja nie widzę dobrze w ciemności – sprostowałam. - Nie mam doskonałego węchu i słuchu.

- Większość z naszych zdolności uaktywnia się po pierwszej przemianie. Zauważyłem, że jesteś bardzo silna – powiedział a ja natychmiast spiekłam raka. Co on w sobie takiego miał, że cokolwiek powiedział o mnie, ja od razu byłam czerwona? Nie myślałam o tym więcej, bo chciałam się dowiedzieć o mnie wszystkiego. O nas.

- Jak długo żyjemy?

- Istnieje kilka wersji na temat długości życia wilkołaków. Pierwsza mówi, że wilkołaki są nieśmiertelne i zginąć mogą, podobnie jak wampiry, tylko zabite przez kogoś innego. Druga wersja jest taka, że żyją bardzo długo, ale starzały się i słabły wraz z wiekiem. Mogły dożyć kilku setek lat i wyglądać młodo, ale w końcu umierały ze starości. Jeszcze inne źródła …

- A może powiedz tę najważniejszą i najprawdziwszą wersję?

- Okej. No więc wilkołaki żyją dłużej niż ludzie. Nie jest to wielka różnica, ale to nie znaczy, że wcale jej nie ma. – Patrzyłam na niego jak na głupka. Czy zawsze wszystko musi komplikować? Przewróciłam oczami, co nie uszło uwadze Luka. – Nasze organizmy bronią się, i dlatego nie chorujemy. Nie mamy raka, zapaleń płuc i innych. Czasami możemy mieć katar i kaszel. Nigdy nic poważniejszego.

- Co może nas jeszcze zranić?

- O srebrze już wiesz, więc pozostał tojad.

- Tojad? – spytałam jak zwykle bardzo inteligentnie.

- Inaczej wilcze ziele – odpowiedział z cierpliwością Luke - Kwiaty grzbieciste o barwie fioletowej, lub rzadziej żółtej.

- A…

- Na resztę pytań odpowiem, kiedy dojedziemy. Za tobą długi i ciężki dzień. – Sięgnął na tylnie siedzenie po koc i podał mi go. – Prześpij się. Minie trochę czasu, zanim dojedziemy.

- Dziękuję – wyszeptałam i oddałam się w objęcia Morfeusza.

_______________________________________________________________________
Jak na moje oko to rozdział nie jest zły, nawet jestem z niego zadowolona ;)
Mam nadzieję, że nie mieszam już tych czasów. Sprawdzałam kilka razy tekst i nic na razie nie rzuciło mi się w oczy ;D
Zapraszam do komentowania ! ;* Pozdrawiam, Kasiequ ;3

CZYTAM = KOMENTUJĘ ;*