Trzy. - Mrok

Patrzyłam w oczy nieznajomego jak zahipnotyzowana. Co on sobie o mnie pomyśli? O tym, że cały czas się na niego gapię jak głupia? Ale nie mogłam odwrócić wzroku. Coś mnie przyciagało a było to dość przerażające. Co jest ze mną? Po dłuższej chwili oderwałam wzrok ( nareszcie! ) i odwróciłam się za siebie a potem znów na niego. Ale go nie było. Oglądałam się dookoła. Nie ma... I potem znów był przede mną. Jak on to zrobił? 
- Co? Jak? Kiedy? - wydukałam dość przerażona.
- Wszystko musisz wiedzieć, prawda? - Spytał. Widać było jego pewność siebie.
Nie odpowiedziałam. Był tak niesamowicie przystojny. Wysoki blondyn z niesamowicie pięknymi szarymi oczami. Rzęsy miał strasznie długie i gęste koloru czarnego. Popatrzył na mnie pytająco, a ja dalej nie odpowiadałam. Nie potrafiłam z siebie wydobyć głosu.
Karnacje miał ciemną i świetnie zbudowane ciało. Mmm, jak ktoś tak przystojny mógł się do mnie odezwać? Zwykłej dziewczyny?
Uśmiechnął się do mnie, jakby czytał mi w myślach.
- Kim ty jesteś? - W końcu spytałam. Byłam ucieszona, gdyż mój głos mnie nie zawiódł. Był opanowany i stanowczy.
- Twoim najgorszym koszmarem. - Powiedziawszy to, uśmiechnął się łobuzersko.
Co to ma znaczyć? Co on ma na myśli?
- Co? Żartujesz prawda? - Spytałam trochę przestraszona.
Jego wyraz twarzy zmienił się. Nie uśmiechał się już. Miał poważną minę. Teraz wyglądał jak drapieżnik polujący na ofiarę. A tą ofiarą byłam ja.
- A wyglądam jakbym żartował? - Nie, nie wyglądał jakby żartował.
Jakiś psychotapa! Co ja mam zrobić? Uciekać? Nigdy nie byłam dobra z biegania. Nienawidzę biegać. A teraz będę do tego zmuszona.
Ruszyłam przed siebie. Biegłam najszybciej jak mogłam. Odwróciłam się na chwilkę by spojrzeć czy ten psychol nie biegnie za mną. Nie ma go. Ufff!
Przystanęłam i oparłam się o drzewo. Dlaczego tu nie ma domów? Przecież to jest miasto! I dlaczego nie ma tu nikogo? A tak , zapomniałam, że tylko ja jestem na tyle głupia, żeby włuczyć się sama po nocy. Muszę szybko wrócić do domu. Już chciałam dalej iść, gdy usłyszałam za mną czyiś głos.
- Myślisz, że mi uciekniesz? - Był tak blisko, że poczułam jego oddech na mojej szyji. Miałam ciary na całym ciele. Odwróciłam się przodem do niego, by móc wyczytać coś z jego twarzy. Jednak nie było w niej nic dobrego.
- Czego chcesz ode mnie!?- Krzyknęłam. Zrobiłam kilka kroków w tył. A on podchodził bliżej i bliżej. Cały czas się cofałam, aż wreszcie wpadłam na kolejne drzewo. Ruszyłam biegiem, nie myśląc o tym, że znowu mnie dogoni. Chciałam po prostu uciec. Pojawił się obok mnie. Krzyknęłam i ruszyłam znowu.
Jak później się okazało, zapędził mnie w ślepą uliczkę. Cała się trzęsłam. Nie z zimna, ze strachu.
Stałam tyłem do muru. Tam, gdzie się teraz znalazłam z przyjaciółmi nawywaliśmy "Ulicą strachu". Dość często się słyszało o napadach, o martwych kobietach. Ja będę następna. O niee! A co z Thierrym? On sobie beze mnie nie poradzi. Stoczy się, jak dojdą do niego wiadomości, że nie żyję. Nie pozwolę na to.


Stałam na przeciwko mojego wroga. Sam na sam. Oddychał normalnie, podczas gdy moje serce biło jak szalone. Mam nadzieję, że nie wiedział jaka jestem zdenerwowana i jak się boję.
- Nie poddam się bez walki. - Powiedziałam bardziej do siebie niż do niego, ale byłam pewna, że to słyszał.
-Nie pójdzie ci ze mną łatwo.
I w tym momencie znalazł się tak blisko mnie, że niemal nasze ciała się dotykały. Chwycił mnie za nadgarstki lewą ręką, na której miał rękawiczkę. A na prawej nie miał. Po co mu jedna rękawiczka? Moje ręce były teraz za moimi plecami. Zaczęłam się szarpać, więc naparł na mnie swoim ciałem tak, że nie mogłam się poruszyć. Delikatnie odgarnął moje włosy z twarzy uważając żeby mnie nie dotknąć. Tak starsznie się boję. Nie chcę umierać. Jestem jeszcze taka młoda, całe życie przede mną. Ale wiem, że już nigdy nię przeżyję żadnej przygody. Co mam zrobić? Jedyne, co mi wpadło do głowu to błagać o litość.
- Błagam, nie. - Powiedziałam prawie szeptem i pewna, że usłyszał, bo wzdrygnął się, gdy wypowiedziałam te słowa. Popatrzył mi w oczy, ale nie odpowiedział.
- Dlaczego, dlaczego ja? - Spróbowałam z nowu. Miałam łzy w oczach. - I kim ty, do cholery jesteś?
- A dlaczego nie? - Spytał z tym swoim uśmieszkiem. - Mówiłem ci, że jestem twoim koszmarem ale mów mi Hache.
Hache. A więc tak brzmiało imię mojego mordercy.
Błądził wzrokiem po moim ciele a ja nie ukrywałam irytacji, gdy to robił. Nagle się zaśmiał. I był to przerażający śmiech.
- Lubię, gdy się tak boicie. - Powiedział. - Jesteście wtedy takie smaczne.
Co on wygadywał? Jakiś nienormalny.
- Ale może zanim z tobą skończę, zabawimy się?
Moje włosy były w kompletnym nieładzie i Hache ściągnął z nich gumkę. Zmierzwił je ręką. Ukrył twarz w moich włosach i zaczął wdychać mój zapach. Serce biło mi  oszalałe i byłam pewna, że je poczuł gdyż stał tak blisko. Chciałam się wyrwać ale tym razem jeszcze mocniej przyparł mnie do ściany.
- Teraz cię już wszędzie znajdę. Nawet gdybyś mi uciekła, a z pewnością ci się to nie uda, to nie byłoby miejsca, w którym bym cię nie odnalazł. - Jego głosy bym pewny i stanowczy.
A teraz patrzył mi w oczy, rozchylił usta i pokazały się ... kły.
- Aaa. - Zaczęłam krzyczeć i szaprać się jak szalona. - Zostaw mnie potworze! - Nie przestawałam się bronić przed nim. Teraz rozpłakałam się już na dobre. Łzy leciały. Hache nie zwracał na nie uwagi. Może nie chciał. Nie poddam się tak łatwo. Po prostu nie mogłam. Gdy chwycił wolną ręką mojej brody poczułam uderzenie ciepła. Tak naprawdę to po raz pierwszy mnie dotknął, bo na lewej ręce miał rękawiczkę. Czułam, że patrzy na moją szyję. W głowie widziałam jak zatapia we mnie kły zadając niewyobrażalny ból. Jęknęłam za strachu.


Dziwne. Nie poczułam zębów wbijających się w moją skórę, ale pocałunek w miejscu, które sobie wcześniej wypatrzył.
To było przyjemne uczucie ale nie przestałam być czujna. Poluźnij moje nadgrastki a ja poczułam się wolna. Nadal stał bardzo blisko, ale nie wydawało mi się to już takie straszne. Nawet chyba nie pomyślał o tym, żeby się odsunąć. Nagle poczułam się bezpieczna. Jak to możliwe? Jeszcze przed chwilą cała się trzęsłam ze strachu przed nim, a teraz już nie?
Objął mnie lewą ręką w tali a ja nawet nie zareagowałam. Drugą ręką dotykał mojego policzka i znowu poczułam to uczucie ciepła, które od niego biło. Patrzył na mnie swoimi szarymi oczami przepraszająco. Co go tak nagle zmieniło? Przed chwilą jeszcze w pełni gotów mnie zabić, a teraz już nie?
Oczywiście cieszę się, ze żyję, ale to jego zachowanie dość mnie zdziwiło. Niedawno tak pewny siebie i arogancki a teraz ...
- Powiedz mi, że też to poczułaś. - Powiedział spokojnie.
- N-niby co? - wyjąkałam, ale chyba wiedziałam, o co mu chodzi.
- Że od momentu, gdy cię dotknąłem pczułaś coś dziwnego. Czułaś się przy mnie bezpieczna.
- Nie pochlebiaj sobie. - Parsknęłam. Nie powiem mu prawdy. Będzie chciał to wykorzystać, a ja nie pozwole na to.
- Alee.. - Powiedział niepewny.
- Słuchaj, chcesz mnie zabić i myślisz, że będę się czuła bezpiecznie? - Powiedziałam przestraszona. Odsunął się ode mnie. Popatrzył na mnie, a ja odwróciłam wzrok.
- Przepraszam. - Powiedział.
Odwróciłam głowę by na niego spojrzeć, ale jego już nie było.






______________________________________________________________________

Heej ;* Piszcie, co sądzicie. Jest to dla mnie bardzo ważne :D
Kasieq <3

CZYTAM = KOMENTUJE ; *

Dwa. - Symbol

Obudziłam się. Śniło mi się coś dziwnego, nie umiem sobie przypomnieć, co to było. Nie potrafię znaleźć trafnych słów, by opisać to, co teraz czuję. To było takie ... złe. Tak, inaczej się tego raczej nie da nazwać.

Zwlekłam się z łóżka i poszłam do łazienki. Wzięłam długą i gorącą kompiel. Tego mi było trzeba. Poprawiając starannie łóżko znalazłam coś pod poduszką. List? Na to wygląda, ale co robi list pod poduszką? Przecież wczoraj go nie było i do tego to moje pisamo. Nie przypominam sobie abym w nocy się budziła, tym bardziej coś pisała. A to, co tam było napisane ...

"Strzeż się mroku.."

O co chodzi? Jeżeli ktoś chce mnie nastraszyć to mu się to nie uda. Tylko jakim cudem to moje pismo? Może w nocy lunatykuję i nic o tym nie wiem? I to zdanie:

"On po Ciebie przyjdzie."

Kim był On do cholery? Co to ma znaczyć? Nie rozumiem. Może jestem chora. Mam się leczyć? Nie wiem, co mam o tym myśleć. Czy ...
- Kate Compton - wyrwała mnie z zamyślenia mama - jeżeli się nię pośpieszysz śniadanie będzie zimne.
- Zaraz zejdę. - Odpowiedziałam.
Przyjrzałam się w lusterku. Czarne, długie do pasa włosy zawiązałam na czubku głowy w koński ogon. Miałam na sobie niebieski T-shirt i spodekni jeansowe a na nogach japonki. W tym momencie zauważyłam coś, czego wcześniej nie dostrzegłam. Moje błękinte jak ocean oczy stały się ciemne. Nadal odcień niebieskiego, ale za to strasznie ciemny. Co jest? Patrzę na osobę po drugiej stronie i widzę znajomą nieznajomą. Co to ma znaczyć? Przecież kolor oczu nie może się zmienić w tym wieku. A jednak. Ale dlaczego? Nie znam odpowiedzi. Może rodzice będą wiedzieli?


- Tata i Bliss z nami nie zjedzą? - spytałam mamę, która szykowała się do pracy na popołudniową zmianę. Jej oczy koloru miedzi poskreśliła czarnym eyelinerem i przejechała rzęsy tuszem. Jak zawsze wyglądała pięknie. Wszyscy sądzą, że jestem podobna do mamy i odziedziczyłam po niej urodę. 
- Bliss poprosiła ojca żeby zawiózł ją na spotkanie z Jez. Mają zrobić jakiś referat. - Odpowiedziała mama poprawiając włosy chociaż i tak były idealnie ułożone.
- Taa, referat. - Mruknęłam do siebie.
- Mówiłaś coś kochanie? 
- Nie, tak tylko do siebie.
- W każdym bądź razie - zaczęła - po pracy tata jedzie po Bliss i razem obejrzą jakiś film w kinie.
- Kiedy wrócą?
- Tego nie wiem, ale raczej dość późno. - Powiedziała mama, kiedy podawała mi kanapki i ciepłe kakao.
Mmm, uwielbiam je. Przypomina mi, kiedy byłam młodsza. Często wtedy siadałam przy kominku z gorącym kubkiem tego napoju. Rozmawialiśmy z rodzicami dość często, chociaż teraz mamy dla siebie coraz mniej czasu.  Mimi to nadal jesteśmy kochającą rodziną.
- A ty kiedy mamo wrócisz? 
- Też dość późno, nie czekaj na mnie. - Odpowiedziała mama po czym wyszła.


- Halo? - Odezwałam się do słuchawki telefonu.
- Tu Bliss, powiedziała ci mama, że dziś z tobą nie spędzę czasu?
- Mówiła, że jesteś u Jez, a potem wybieracie się kina. 
- No właśnie. Pogadamy jak coś wieczorem. Narka! - Dodała ucieszona.
Cała Bliss. Jest ode mnie dwa lata młodsza i bardziej pyskata nie mniej jednak bardzo się dobrze dogadujemy. Różnimy się pod wieloma względami. Mała ma krótkie proste blond włosy i miodowe oczy, które - moim zdaniem - ma po mamie, gdyż inni sądzą, żę po tacie. Tylko ja jestem odmieńcem. Wszyscy troje mają oczy w odcieniach brązu, tylko nie ja. Często z Bliss rozmawiamy jak prawdziwe przyjaciółki, mimo że także są sprzeczki.
Po śniadaniu poszłam pobiegać. Na samą myśl o tym, że mam do końca dnia siedzieć w domu robiło mi się słabo. Założyłam swoje nowe adidasy w kolorze szarym, które dostałam od mamy na urodziny. Zmieniłam spodenki jeansowe na luźniejsze, żeby było mi wygodniej. Nie lubiałam zbyt często pokazywać nóg. Może i nie byłam gruba, ale napewno nie byłam chyda jak te modelki. Na szybko jeszcze do łazienki, żeby poprawić oczka. Miałam zamiar jeszcze odwiedzić Thierrego.
Wciąż przypominają mi się jego zielone jak trawa oczy, które patrzyły na mnie wtedy, gdy przyłapałam go w gabinecie ojca Chaveza. 

******

Zatrzymałam się przed dzwiami Thierrego. Czy napewno powinnam to zrobić? Tak, muszę się dowiedzieć, co postanowił. Zapukałam, a drzwi otworzył pan Quinn.
- Dzień dobry, zastałam może Thierrego? - Spytałam.
- Oczywiście, jest u siebie. Ja właśnie wychodzę, więc nie będę wam przeszkadzał. - Odparł pan Henry.
Mineliśmy się w drzwiach, a ja od razu pobiegłam na góre. Zapukałam delikatnie do pokoju, w którym był mój chłopak. 
- Czego? - Spytał ze złością.
- To ja, Kate - odpowiedziałam delikatnie.
- Ohh, przepraszam cię, nie chciałem. Po prostu myślałem, że to mama chce znowu mi zrobić jakiś wykład na temat mojego zachowania.
- Coś się stało? - spytałam z troską.
- Nie, nie ważne. Co u ciebie? Widzę, że jednak dasz mi kolejną szansę. - Nie patrzył mi w oczy.
- Ja właśnie o tym. - Zawachałam się. - Przemyślałeś to co ci powiedziałam?
- Nie, bo nie mam żadnych problemów.
- A co było na imprezie u Chaveza? 
- Mówiłem, że ktoś to zostawił, ale oczywiście ty nigdy mie nie wierzysz! - Wykrzyknął, a ja poczułam strach. Przed nim.
- Pomyśl o tym, bo inaczej mnie stracisz. I mówię poważnie, dość tego! - Zaczęłam wychodzić, gdy Thierry zarwał się z łóżka i chwycił mnie od tyłu w pasie po czym się przytulił wdychając mój zapach.
- Tak mi przykro, nie wiem, co się ze mną dzieję. - Złożył na moich włosach pocałunek po czym odwrócił mnie przodem do siebie i zaczął całować. To nie były pocałunki jak kiedyś. Tamte były delikatne i zmysłowe, a ten ... porywający. Nie czekał na moje pozwolenie tylko pochylił się do moich ust. Jedną rękę położył na moim biodrze i przyciągnął do siebie, drugą objął moją twarz. Całowanie z nim zawsze było przyjemne, ale dziś było wyjątkowo inaczej.
Kiedy oderwaliśmy się od siebie, oboje zaczęliśmy łapczywie oddychać.
- Pójdę na te cholerną terapie. Ze względu na ciebie, obiecuję. - Powiedział.
- Nie obiecuj, po prostu to zrób.
Ułożyliśmy się wygodnie na łóżku. Głowę miałam opartą na jego ramieniu. Był dobrze zbudowany, nawet bardzo. Zawsze lubiłam się do niego przytulać. Pozwalaliśmy sobie na małe pieszczoty ale nie nigdy nie posuneliśmy się dalej. Nie byłam po prostu gotowa. Potem się wszystko zmieniło. 
Zamknęłam oczy i zaczęłam skupiać myśli wyłącznie na chłopaku, obok którego właśnie leżałam. Jak dla mnie mogło by już tak być zawsze. Sama nie wiem co czuję do Thierrego. On od samego początku mnie okceptował. Nawet gdy byłam brzydka, nosiłam okropne okulary i miałam aparat na zębach. Przyjaźniliśmy się. Od tamtego roku zauważyłam, że inaczej na mnie patrzy. Nie jak na przyjaciółkę tylko jak na dziewczynę. Widziałam pożądanie w jego oczach, aż na pewnej imprezie mnie pocałował i powiedział, co do mnie czuje. Byłam taka szczęśliwa. Chociaż dalej nie wiem, co do niego czuję. Może powinniśmy odpocząć od siebie? Ale przecież nie zostawię go samego właśnie teraz. Teraz, kiedy będę mu najbardziej potrzebna.
Odwróciłam twarz w jego stronę i zaczęłam się bawić jego czekoladowymi włosami. Uwielbiałam to. On także się obrócił i mnie pocałował. Leżeliśmy jeszcze w milczeniu przez jakiś czas.
- Muszę iść. Już późno. - Powiedziałam.
- To może cię odprowadzę? - Zaproponował.
- Nie trzeba, muszę jeszcze coś przemyśleć. - Wstałam z łóżka a zaraz za mną Thierry.
- Czy to ma związek z nami? - Spytał lekko przejęty.
- W pewnym sensie. Dobranoc. - Powiedziałam i złożyłam na jego ustach pocałunek.
- Dobranoc. - Powiedział i przytulił mnie znowu.


Było chłodno jak na wiosenny wieczór a ja miałam na sobie tylko spodenki i koszulkę. Mogłam pomyśleć, żeby wziąść ze sobą coś cieplejszego. Ale po pierwsze nie wiedziałam, że będę tak długo w domu państwa Quinn, a po drugie jak wychodziłam to było ciepło. I w pewnej chwili poczułam, że ktoś mnie obserwuje. I nie było to miłe uczucie. Teraz tyle się mówi o zbrodniach na młodych kobietach, że zaczęłam się bać. Odwróciłam się i zobaczyłam jak ktoś za mną idzie. Ktoś młody. Miał może około 19 lat, choć pewna nie byłam. Niesamowicie przystojny. Nie widziałam go jednak zbyt dokładnie, ale to był chłopak z moich marzeń. Mój ideał. Bożeee, co ja wygaduję? Przecież mam Thierrego. Nieznajomy był coraz bliżej a ja zaczęłam biec. Biegnął za mną. Chciałam zobaczyć, czy jeszcze biegnie ale wtedy go już nie było. Dziwne ... Chciałam z nowu ruszyć przed siebie ale wtedy wpadłam na kogoś. To był On.
- Mnie szukasz? - Spytał z uśmieszkiem.




__________________________________________________________________________
Heej ; * Mam nadzieję, że Was nie zanudziałam. 
Czekam na Wasze opinie, co do tego rozdziału! Jeżeli pojawiają się literówki lub inne błędy to bardzo za nie przepraszam. 
Kasieq;3

CZYTAM = KOMENTUJE ; *

Jeden. - Słabość

          
     Wynoszę się stąd. - powiedziałam do siebie - Wracam do domu. Nie mogę tu zostać.
Oczywiście Chavez zaproponował, że mnie odwiezie, lecz wiedziałam, że wolał by teraz siedzieć z Driną, dziewczyną o długich rudych włosach, zielonych kocich oczach, nogach smukłych i długich aż do nieba. Tak więc odmówiłam. Chavez jest przystojny, nawet bardzo. Przyjaźnimy się od 3 podstawówki i nigdy mnie jeszcze nie zawiódł. Nie mogłam teraz pozwolić, aby zostawił dziewczynę swoich marzeń po to, aby zawieźć do domu przyjaciółkę. Jego bursztynowe oczy wpatrywały się we mnie pobłażliwie i wiedziałam, że jego propozycja jest jak najbardziej szczera. Zmierzwił dłonią swoje krótkie kręcone blond włosy i powrócił do posiadłości swoich rodziców, gdzie impreza jeszcze trwała w najlepsze. 
Patrzyłam na jego wysoką i smukłą sylwetkę, która znikała między drzewami rosnącymi w jego ogrodzie. 
Chciałam zadzwonić po tatę, ale nie było jeszcze późno, więc postanowiłam wrócić pieszo. Na pewno zaczęliby wypytywać, dlaczego nie wróciłam z Thierrym. Był to drażliwy temat i nie chciałam go poruszać. Nie mogłam z nim wrócić. Nie po tym, co zobaczyłam. Okłamywał mnie, cały czas kłamał prosto w moje oczy. Jak mogłam być tak głupia i się nie zoriętować? 
A jednak.
       Szłam ciemną ulicą do domu. Miałam na sobie dopasowane jeansy w kolorze czarnym, koszulkę różową na ramiączkach i baleriny w kwiatki. Było dość zimno, ale na szczęście wzięłam ze sobą mój ulubiony sweterek w kolorze podobnym do spodni. 
Nie paliła się ani jedna lampa, co było dziwne, bo jeszcze nigdy się tak nie zdarzyło. Widocznie musiał być ten pierwszy raz. Gdyby ktoś nie znał tej okolicy mógłby się zawet bać. Ale nie ja. Dorastałam tu. Odkąd tylko pamiętam, przychodziłam tu z przyjaciółmi. 
No właśnie, przyjaciele.
Wyszłam tak nagle, że nie zdążyłam się pożegnać z nikim poza Chavezem.
Thierry.
Przecież ja go tam zostawiłam! Jak mogłam być aż tak głupia, żeby nie zareagować i po prostu tak go zostawić? Jeżeli coś mu się stanie, to będzie moja  wina. Tylko moja. A on nawet nie zauważył, że wyszłam. 
Wrócę tam! Muszę mu pomóc. Nie pozwolę mu dalej brać tego świństwa. Nie będzie ćpał. Już raz był w szpitalu... Boże, co ja narobiłam?
- Kate, uspokój się. - Nakazałam sobie.
Ale przecież ona ma tylko 18 lat! To jest ode mnie o rok starszy nie czyni go mądrzejszym.
Wracam - postanowiłam.

 *****

      Rozglądałam się po domu przyjaciela, z nadzieją, że Thierremu nic nie jest. Zrozumiałam także, że nikt z gości nie zauważył mojej chwilowej nieobecności. Wszyscy dookoła tańczyli i pili piwo. Dużo par siedziało na ławkach przy drzewach wzajemnie się przytulając i całując. Zauważyłam coś niepokojącego. Nie umiem powiedzieć, co dokładnie. Jakaś zła energia wisząca w powietrzu.
Thierrego znalazłam po pewnym czasie  w gabinecie ojca Chaveza. Jego rodziców oczywiście nie było w domu, jak zawsze kiedy była impreza. Przyjaciel mówił, że rodzice o wszystkim wiedzą, ale my sądziliśmy inaczej. No bo jaki rodzic pozwoliłby urządzić imprezę na 30 osób w pięknym domu, gdzie miałby być alkohol? 
Podeszłam bliżej zauważając że Thrierry się nad czymś pochyla. Przyłożył do nosa rurkę i nagle zauważając, że mu się przypatruję odłożył ją na biurko.
- Ktoś to chyba tu zostawił - powiedział, nie patrząc mi w oczy. 
- To twoje. Wiem o tym, rozumiesz? Widziałam wszystko. Jak mogłeś?! Obiecałeś mi! - łzy zaczęły spadać mi po policzkach.
- Naprawdę mi przykro, przepraszam. - odezwał i próbował do mnie podejść, lecz ja natychmiast zrobiłam dwa kroki w tył.
- Nie wierzę ci, nie wierzę w żadne twoje słowo! Jak mogłeś mnie tak okłamywać? Dlaczego? - wykrzyczałam.
Muzyka grała dość głośno, aby zagłuszyć moje krzyki dla innych, lecz Thierry wszystko dobrze słyszał.
- Proszę, Kate, nie zostawiaj mnie. To jest silniejsze ode mnie, nie możesz mnie zostawić, nie wytrzymam tego. Za bardzo cię kocham. - wyznał, a ja poczułam, że tym razem mówi szczerze. Ale co to da? I tak znowu będzie brał. 
- Musisz się poddać badaniom, inaczej mnie stracisz. Wybór należy do ciebie. - po wymówieniu tych słów wyszłam trzaskając drzwiami.

Teraz było już dobrze po 24, więc pozwoliłam się odwieźć Chavezowi, który odwoził także Drinę. Nie czułam się komfortowo, bo wiem, że im przeszkadzałam, ale Drina uparła się i powiedziała, że tak nie jest. Lubię ją. Jest naprawdę miła. 
Chavez zatrzymał się przed bramą do mojego domu i powiedział:
- Daj mu jeszcze jedną szansę, bez ciebie się stoczy zupełnie. 
Nie wiedziałam, co myśleć. Może miał rację? Ale przecież dostał już tyle drugich szans, że nie mogłam tak tego zostawić. Musi się leczyć.
- Wiem, dlatego dałam mu wybór. Albo zacznie się leczyć albo mnie straci.
Pożegnałam się ze znajomymi i wróciłam do domu. Czekali na mnie w salonie mama i tata.
- Z kim przyjechałaś? - powiedział tato.
- Z Chavezem i Driną, postanowili mnie odwieźć. - odpowiedziałam.
- A co z Thierrym? - wtrąciła się mama.
- Musiał wyjść wcześniej z imprezy, jakieś kłopoty rodzinne. - rodzicie wiedzieli, że jego tata pije, więc się nie doczepiali.
- Mamy z tatą nadzieję, że to nic poważnego. 
- Nie, raczej nie. Ale zadzwonię do niego i sprawdzę. A teraz wybaczcie, ale pójdę już spać. Dobranoc.-  Ucałowałam mamę i tatę na dobranoc i popędziłam schodami do łazienki. Zmyłam makijaż i poszłam spać.


__________________________________________________________________________
Witam na moim blogu, mam nadzieję, że się podoba. Proszę o szczere komentarze. Jeżeli uznacie, że moje pisanie ma sens, to będę pisała dalej. Jak na razie to tylko rozdział 1 ale reszta nie będzie tylko o zwykłych nastolatkach i ich problemach. Pojawi się także wątek zakazanej miłości między zwykłą śmierteliczką Kate, a niezwykłym nieznajomym dosłownnie "nie z tej ziemi".
Pozdrawiam! 
Kasieeq <3

CZYTAM = KOMENTUJE ; *