Czternaście - Trust me

Dotarłam na umówione miejsce wcześniej, niż planowałam. Rozejrzałam się dookoła, ale nikogo nie zauważyłam. Nie było ani jednej żywej duszy. Gdzieniegdzie walały się butelki i papierki po gumach bądź lizakach. Słońce już dawno temu zaszło, więc jedynym źródłem energii był piękny księżyc w pierwszej kwadrze nad moją głową.

Nie byłam pewna, co mam zrobić, więc postanowiłam pójść w miejsce, gdzie ostatnio rozmawiałam z Lukiem. Szłam przez ciemne uliczki, nie pamiętając dokładnie, gdzie powinnam iść. Zaufałam instynktowi i postanowiłam dać się poprowadzić. Po chwili byłam w opuszczonym pomieszczeniu. Okna jak zwykle były zasłonięte i paliła się tylko jedna mała lampka. Ściągnęłam plecak z ramion i postawiłam przy ścianie. Usiadłam na brązowym starym krześle i czekałam.

Spojrzałam na zegarek w moim telefonie, który wskazywał 22:00. Luke powinien już być. Może coś mu się stało? Nagle usłyszałam ciężkie i szybkie kroki. Wątpię, żeby to był Luke. Więc kto? Rozejrzałam się poszukując czegoś, czym mogłabym się bronić. W rogu była metalowa rurka i bez zastanowienia sięgnęłam po nią. Jeżeli ktoś chce mnie dorwać, będzie musiał się postarać. Nie dam się tak łatwo.

Ku mojemu zdziwieniu w drzwiach pojawił się Hache. Co on tutaj robił? Przecież mu wszystko wyjaśniłam. Stał, patrząc na mnie swoimi szarymi oczami. Na sobie miał czarne spodnie i czarną bluzę. Jego wzrok był smutny i wiedziałam, co chciał mi powiedzieć. Nie czekając dłużej podbiegłam do niego i mocno przytuliłam. Objął mnie swoimi silnymi ramionami i przyciągnął bliżej do siebie.

Czując jego dłonie na plecach, kiedy mnie przytulał, uświadomiłam sobie, że zachowuję się bardziej nerwowo, niż mi się początkowo wydawało. Przyłapałam się na zastanawianiu, czy może jednak z nim nie zostać i całkowicie oddać się naszej miłości?
Czy w jego towarzystwie zawsze muszę czuć się, jakbym igrała z ogniem?

Położyłam głowę na jego piersi, mimo poczucia, że nie jest to bezpieczne. Wszystko w nim zdawało się groźne. Jego dotyk zawsze wprawiał mnie całą w niesamowite rozedrganie, jakiego chyba nigdy w życiu nie doznałam.

Przysunął się jeszcze bliżej. Gdy jego muskularny tors unosił się i opadał, rozpalona elektryzującym dotykiem poczułam, jaki jest potężny. Przeszły mnie nienazwane, ekstatyczne dreszcze.

Pochylił głowę, rozgrzewając mnie oddechem. Przemknął wargami po moim czole tak lekko, jakby przesunął po nim piórkiem. Pragnęłam stłumić pragnienie, by zszedł ustami niżej i odnalazł moje. Pocałunek był delikatny i zmysłowy. Zatraciłam się z nim cała, pragnąc więcej. Nasze języki toczyły walkę a przeze mnie, jak zawsze gdy go dotykałam, rozchodziły się fale kojącego ciepła. Poczucie bezpieczeństwa.

Odsunęliśmy się od siebie by zaczerpnąć powietrza. Hache popatrzył na mnie swoimi słodkimi oczami, którym uległaby każda kobieta. Ma on w sobie to coś, czego u innych nigdy nie zauważyłam. Posiada on cechy niespotykane u innego chłopaka. Zmienił się dla mnie. To dla mnie właśnie przestał zabijać, włączył swoje uczucia, którymi teraz mnie obdarzył.

- Zostań, pomogę ci – powiedział, a mnie od razu zrobiło się gorąco. Wpatrywał się we mnie czule i z miłością, której nigdy tak naprawdę nie miałam. To właśnie tej sytuacji chciałam uniknąć. Uniknąć także kolejnego pożegnania, który przyniesie więcej bólu niż radości.

- Przepraszam, nie mogę. Nie chcę, by stała ci się jakakolwiek krzywda. Zrozum mnie, proszę! – Ostatni wyraz dodałam ze łzami w oczach. Nie chcę płakać, nie może wiedzieć, jaka jestem słaba.

Odwróciłam głowę i starałam się odrzucić łzy spływające po policzkach. Wampir uchwycił mnie bardzo delikatnie za podbródek i odwracał ku sobie. Nie mogłam spojrzeć mu w oczy. Łzy jeszcze bardziej popłynęły i wiedziałam, że za nic ich nie zatrzymam.

- Pozwól mi cię chronić. Chronić innych. – Szlochałam jak małe dziecko, jednak wierzyłam, że uda mi się go przekonać. Każdy ma swoją wolę, wybór, którego sam dokonuje.

Hache pogładził mnie po policzku. Patrzyłam w jego oczy jak zahipnotyzowana. Widziałam, że sam powstrzymuje łzy, że sam sobie z tym nie radzi, że wolałby, żebym nie musiała przez to wszystko przechodzić.

- Wiem, że to nie zabrzmi najlepiej i że nie macie powodu, by mi ufać, ale musicie. Naprawdę chce pomóc. – Odwróciłam głowę w bok i zauważyłam, jak Luke przygląda nam się z zaciekawieniem. Co go tak ciekawiło? – Stary, wiem że nie masz do mnie zaufania, ale zaufaj Kate. Wie, co robi.

Hache nie odezwał się ani jednym słowem, tak samo jak ja. Wpatrywaliśmy się w siebie, jakbyśmy musieli zapamiętać każdy szczegół. Niechętnie wyrwałam się z mocnego objęcia ukochanego. W jego oczach gościł ból, który był także w moich. Powolnym krokiem ruszyłam w stronę drzwi, w których stał Luke. Blondyn odwrócił się i chwycił mnie za rękę ciągnąc ku sobie.

-Nie! Nie pozwolę ci!

- Musisz! Proszę cię, zrób to dla mnie. Dla nas – mówiłam uspokajającym głosem. Łzy swobodnie spływały po jego policzku. Podeszłam do niego. Moje dłonie uchwyciły jego twarz i kciukami starłam słone łzy. – Poradzę sobie – kontynuowałam.

- Nie – powiedział jak małe dziecko. - Nie mogę cię stracić – powiedział z załamanym głosem.

- Poradzę sobie – powtórzyłam. – Zamknij oczy. – Jego wzrok skierował się ze mnie na Luka. – Popatrz na mnie – ciągnęłam. Z ledwością udało mi się odwrócić jego wzrok od bruneta. – Zamknij oczy – poprosiłam ponownie.

Tym razem mnie posłuchał. Odsunęłam się do niego, wzięłam swój plecak i powędrowałam w stronę drzwi. Oczy miał dalej zamknięte, więc postanowiłam jak najszybciej stamtąd wyjść. Nie chciałam, by patrzył jak odchodzę. Nie zniosłabym jego bólu, tych słodkich oczu…

Plecak wrzuciłam do bagażnika i usiadłam na miejscu pasażera. Po chwili Luke także wsiadł do czarnego mercedesa SUV’a. Odjeżdżając obejrzałam się za siebie. Nie zauważyłam Hache, ale czułam jego obecność. Czułam go całą sobą. Nie mogłam znieść myśli, że go zostawiłam. Jednak nie miałam wyboru. To dla jego dobra.

Droga mijała nam w ciszy. Za oknem panowała ciemność, więc nie mogłam podziwiać piękna przyrody. Nie chciałam się odzywać, ale ciekawość wzięła górę.

- Opowiedz mi coś o wilkołakach. Skąd pochodzą, skąd się wzięła klątwa?

- Jest taki mit o Likaonie, mówiący o królu Arkadii, który to powątpiewając w moce bogów, postanowił poddać ich próbie i zaprosił ich na ucztę. Wraz ze starszymi synami zamordowali najmłodszego syna. Obdarli go ze skóry, rozczłonkowali i ugotowali w kotle. Taką to upiorną potrawę Likaon podał na uczcie zaproszonym bogom. Ci natychmiast wyczuli, że to człowiek i odmówili jedzenia. – Popatrzył na mnie i dalej kontynuował - Wyjątkiem była Demeter, która rozkojarzona po stracie swojej córki zjadła kęs z łopatki. Wściekli bogowie postanowili ukarać Likaona i jego synów - Zeus zamienił ich w wilki. Chłopca zaś poskładali i wskrzesili, a w miejscu łopatki którą ugryzła Demeter wstawiono kawałek kości słoniowej, ponoć jego potomkowie do dziś mają takie właśnie znamię.

- Czy to tylko mit, czy jednak prawda? – spytałam głupio. Przecież powiedział, że to mit, prawda? Głupia, głupia, głupia! Nie mogę najpierw pomyśleć a potem zapytać?

- Chyba nie do końca mit – powiedział i trochę zwolnił samochód, by móc odkryć swoją łopatkę. Miał na niej znamię, takie jak mówił, czyli mała blizna w kształcie kawałka kości słoniowej.

Nie mogłam w to uwierzyć! Czyli to nie jest tylko mit, ale prawda. Chociaż może historia ta nie jest godna wiary. Nie wiedziałam, co mam o tym myśleć i co powiedzieć. W mojej głowie panował chaos, więc spytałam o to, co mnie najbardziej ciekawiło.

- Co to jest Likantropia?

- To inaczej wilczy obłęd. Jest to chęć przemiany, którą odczuwamy podczas pełni księżyca. Zdarza się to raz na miesiąc, czasem dwa razy.

- Co ze srebrem? – spytałam po chwili namysłu. Może nas zabić, czy nie?

-  Tu dochodzi do sporów. Według legend srebro nie jest w stanie zabić wilkołaka, a jedynie sprawić, że zamieniał się z powrotem w człowieka. Wielu twórców książek i filmów zrezygnowało jednak z takiej wersji, decydują się uczynić srebro śmiertelnym. Czasem było tak, że srebrna kula była jedynym sposobem uśmiercenia wilkołaka. Często srebro powodowało u nich ból, rany, oparzenia. W niektórych źródłach srebro leczyło wilkołaka, a nie raniło.

- To jak jest naprawdę?

- Prawda jest taka, że czyste srebro powoduje ból. Taka kulka w serce zabija. Gdy zostaniesz trafiona w nogę lub gdziekolwiek poza sercem, leczysz się długo, a później zostaje blizna. Na zawsze.

- Jakie mamy zdolności?

- Wilkołaki posiadają wiele nadnaturalnych cech, np. wielka siła, oraz zwinność. Możemy też wspinać się z zawrotną prędkością, a także wskakiwać i zeskakiwać z dużych wysokości nie robiąc sobie przy tym krzywdy. Przede wszystkim mamy jednak doskonały węch i słuch, nawet w ludzkiej postaci. Potrafimy również widzieć w zupełnych ciemnościach.

- Ale ja nie widzę dobrze w ciemności – sprostowałam. - Nie mam doskonałego węchu i słuchu.

- Większość z naszych zdolności uaktywnia się po pierwszej przemianie. Zauważyłem, że jesteś bardzo silna – powiedział a ja natychmiast spiekłam raka. Co on w sobie takiego miał, że cokolwiek powiedział o mnie, ja od razu byłam czerwona? Nie myślałam o tym więcej, bo chciałam się dowiedzieć o mnie wszystkiego. O nas.

- Jak długo żyjemy?

- Istnieje kilka wersji na temat długości życia wilkołaków. Pierwsza mówi, że wilkołaki są nieśmiertelne i zginąć mogą, podobnie jak wampiry, tylko zabite przez kogoś innego. Druga wersja jest taka, że żyją bardzo długo, ale starzały się i słabły wraz z wiekiem. Mogły dożyć kilku setek lat i wyglądać młodo, ale w końcu umierały ze starości. Jeszcze inne źródła …

- A może powiedz tę najważniejszą i najprawdziwszą wersję?

- Okej. No więc wilkołaki żyją dłużej niż ludzie. Nie jest to wielka różnica, ale to nie znaczy, że wcale jej nie ma. – Patrzyłam na niego jak na głupka. Czy zawsze wszystko musi komplikować? Przewróciłam oczami, co nie uszło uwadze Luka. – Nasze organizmy bronią się, i dlatego nie chorujemy. Nie mamy raka, zapaleń płuc i innych. Czasami możemy mieć katar i kaszel. Nigdy nic poważniejszego.

- Co może nas jeszcze zranić?

- O srebrze już wiesz, więc pozostał tojad.

- Tojad? – spytałam jak zwykle bardzo inteligentnie.

- Inaczej wilcze ziele – odpowiedział z cierpliwością Luke - Kwiaty grzbieciste o barwie fioletowej, lub rzadziej żółtej.

- A…

- Na resztę pytań odpowiem, kiedy dojedziemy. Za tobą długi i ciężki dzień. – Sięgnął na tylnie siedzenie po koc i podał mi go. – Prześpij się. Minie trochę czasu, zanim dojedziemy.

- Dziękuję – wyszeptałam i oddałam się w objęcia Morfeusza.

_______________________________________________________________________
Jak na moje oko to rozdział nie jest zły, nawet jestem z niego zadowolona ;)
Mam nadzieję, że nie mieszam już tych czasów. Sprawdzałam kilka razy tekst i nic na razie nie rzuciło mi się w oczy ;D
Zapraszam do komentowania ! ;* Pozdrawiam, Kasiequ ;3

CZYTAM = KOMENTUJĘ ;*

Trzynaście. - Decyzja

W głowie nuciłam sobie piosenkę, której tytułu niestety nie znałam.  W kółko ten sam fragment. „Turn up the love, turn up the love.” * Nie wiedziałam o czym myśleć. Przez cały czas kiełkowały mi myślach pytania, na które nie znam odpowiedzi.
Po pierwsze to gdzie ja teraz jestem? Nie wiem a powinnam. Czułam, jak lekki wiaterek owiewa moją twarz. Moję skórę pieścił niesamowicie miękki i delikatny materiał. Przyjemnie.
Postanowiłam się jednak skupić i coś przypomnieć. 
Wytężyłam mocno umysł, ale nic. Pustka. Chciałam otworzyć powieki, ale nie mogłam. Jakby coś trzymało je w żelaznym uścisku. Dałam sobie spokój z tym pytaniem i zadałam nowe.

Co się stało? Też nie wiem. Dlaczego? Powinnam coś pamiętać.  Myśl, myśl – nakazałam sobie. Oj, ciężko będzie. Może gdy będę umiała się skupić na czymś innym, będę mogła się skupić później na tych ważniejszych rzeczach?  Hm, to może zacznę myśleć o motylach? Tak, to dobry pomysł, gdyż są cudowne. Każda barwa ich skrzydełek jest wyjątkowa, oryginalna. Pomieszane barwy kontrastujące z bezchmurnym niebem, słońcem. Czerwone. Tak, te zdecydowanie są najpiękniejsze. Tylko że ja jeszcze nie widziałam motyla w takim kolorze? Coś mi nie pasuje. 
Przed oczami pojawił mi się ten owad w odcieniach czerwonego. Można powiedzieć krwistego. Krew. Moją głowę zalały nagle wspomnienia związane z dniem wczorajszym. Hache leżący zakrwawiony na łóżku, ja biegnąca po nóż i nacinająca sobie nadgarstek, następnie blondyn pijący moją krew. Najgorsze jednak zostało na koniec. Wampir wgryzający się w moją tętnicę, pijący moją krew do ostatniego mojego tchu i nie zostawiając w niej oni jednej kropelki. 

Może jestem w niebie? – zastanawiałam się.
Ty? – prychnęłam sama do siebie.

                                           Otwórz oczy. Otwórz oczy. Otwórz oczy.

Zamrugałam powiekami i pokój nabrał kształtu. Światło bylo zgaszone. Przed sobą zauważyłam mojego blondyna z rękami założonymi na karku i wpatrującego się w podłogę. Szeptał coś do siebie, ale nie bardzo mogłam usłyszeć, co. 
- Hache? – odezwałam się do niego. Popatrzał na mnie wzrokiem, w którym był widoczny ból.
Poznałam to pomieszczenie. To pokój wampira. Zmieniło się tutaj coś, tylko jeszcze do końca nie mogę powiedzieć, co. Znajduje się tutaj coś niepokojącego.
- Kate, przepraszam. Naprawdę cię przepraszam. Nie wiem, co się ze mną stało! Błagam, powiedz, że mi wybaczysz – zaczął błagalnym tonem. Wiem, że to co zrobił pozostanie w mojej pamięci na długo. Wiem także, że nie zrobił tego celowo. Kocha mnie jak inny.
- Ja… - zaczęłam ale nie mogłam dokończyć.
- Wiem, że to trudne, ale chociaż spróbuj – mówił cały czas do mnie z litością.
- Wiem, że nie zrobiłeś tego celowo. Naprawdę! Tylko musisz mi powiedzieć… - zaczęłam.
- Co tylko zechcesz, najdroższa.
- Co tu się stało? Gdy wróciłam, zastałam cię rannego. Wszędzie była krew – powiedziałam roztrzęsiona. Szarooki podszedł do łóżka, usiadł na jego brzegu i chwycił moje dłonie.
- Twój ojciec tu był. Z innymi łowcami. 
- Co? – zapytałam jak zwykle inteligentnie.
- Tak, powiedział, że jeśli cię nie zostawię, zabije nas oboje, bo przyniosłaś hańbę dla jego rodziny. 

Te słowa długo jeszcze do mnie nie docierały. Jak mój ojciec może chcieć zabić swoją córkę? To, że poluje na wampiry jakoś zniosę, bo wiadomo, że nie każdy jest taki jak Hache. Ale żeby zabić własne dziecko?  Bliss też chce zabić? Muszę się z nią jak najszybciej skontaktować!

- Gdzie jest mój telefon? – spytałam a Hache natychmiast mi go podał. – Muszę zadzwonić do siostry – powiedziałam.
- Pójdę po coś do jedzenia – powiedziawszy to, wyszedł.
 Wybrałam numer tak doskonale mi znany. Nie odbiera. Ciekawe, czym jest aż tak zajęta, by nie odebrać telefonu od siostry? Zadzwoniłam kolejny raz i Bliss odezwała się po drugim sygnale.
- Przepraszam, ale byłam pod prysznicem. Coś się stało?
- Ojciec chciał zabić Hache i powiedział, że jeśli z nim nie skończę, zabije także mnie – odpowiedziałam prawie płacząc.
 - O Boże. Kate, musimy jeszcze dzisiaj pogadać.
- O co chodzi? – spytałam przestraszona.
 - Nie wiesz? Za dwa dni pełnia! – Cholera, byłabym zapomniała. Dzisiaj muszę powiedzieć  Hache, że postanowiłam przyjąć propozycję Luka. Nie mogę inaczej…
- Kate, słyszysz?
- Tak, tak. Musimy dziś pogadać. Ale nie przez telefon. – zastanowiłam się chwilę. – Przyjedź do mnie. Jestem u Hache.
- Dobrze, za dwie godziny będę z Damienem.
Usłyszałam piknięcie, które oznaczało koniec połączenia. Muszę wziąć prysznic – pomyślałam.  Zdecydowanie.

Poszłam do łazienki, ściągnęłam z siebie wczorajsze ubrania i wzięłam długą, gorącą kąpiel. Rozmyślając nad tym, czy dobrze robię, doszłam do wniosku, że tak. Bardzo dobrze. Nikogo nie skrzywdzę a w szczególności mojego chłopaka. Tak bardzo go kocham, że nie umiałabym sobie wyobrazić reszty życia bez niego. Dlaczego muszę mieć aż tak porąbane życie? Wilkołak i wampir – poważnie?

Osuszyłam się dokładnie po kojącej kąpieli, wyciągnęłam z szafki bieliznę i ubrałam się w dresy, które także tam znalazłam. Wampir jest chyba przygotowany na wszystko. 
Przed podróżą z Lukiem muszę jeszcze zajrzeć do domu. Oh, nawet nie chcę myśleć, co może mnie tam czekać.

Wychodząc z łazienki zobaczyłam, że blondyn przyniósł mi coś do jedzenia. Nie mówiąc nic od razu zaczęłam jeść. Oh, jaka jestem głodna. Jak wilk. No nie, wszystko musi mi się tak kojarzyć? Serio?
Po skończeniu posiłku, wstając z krzesła zakręciło mi się w głowie. Blondyn wziął mnie na ręce i położył delikatnie la łóżku. Puszczając mnie, poczułam pustkę. Tęsknię za nim, za jego ciepłymi i otwartymi zawsze dla mnie ramionami, za gorącymi pocałunkami lub choćby za samym trzymaniem za rękę.
 - Hache – powiedziałam i wyciągnęłam do niego rękę a on przyjął ją z wdzięcznością. Usiadł koło mnie na łóżku. Podniosłam się do pozycji siedzącej i wtuliłam w jego ramiona. Brakowało mi jego dotyku. Bardzo.

Ukochany przybliżył się do mnie i wpiłam się w jego usta. Czując znowu to ciepło, które otaczało nas za każdym razem, gdy nasza skóra się dotykała, pomyślałam, że mogłoby być tak już wiecznie. Tylko ja i on. Razem na zawsze.
 Wampir całował moją szyję, ale nie bałam się powtórki z wczoraj. Wczoraj coś go opętało a dziś był sobą. Wykorzystałam chwilę by odwrócić wzrok i spojrzeć na zegarek. Mamy ponad godzinę, więc może ją jakoś wykorzystamy? – pomyślałam.

Nie marnując więcej czasu, ściągnęłam z chłopaka koszulkę odkrywając piękne ciało. Pragnę go. Tu i teraz. Przeturlałam się na niego i ściągnęłam moją bluzkę a zaraz potem spodnie. Później on leżał na mnie ściągając ze mnie bieliznę. Pożądanie, które kiełkuje we mnie, nasila się. Chce więcej. Po chwili oboje byliśmy bez ubrań.

Kochaliśmy się jak nigdy wcześniej, tarzając po całym łóżku. Ja na nim, on na mnie i tak w kółko. Nigdy nie chcę tego zapomnieć. Tej cudownej chwili, w której jesteśmy jednością.
Jedyne, co mogłam teraz robić, to jęczeć z przyjemności, którą mi dawał.
- Kocham cię i już nigdy nie skrzywdzę.
- Wiem, ufam ci bezgranicznie – odpowiedziałam.

        Zmęczeni opadliśmy na łóżko nie odzywając się. Głowę położyłam na jego ramieniu, zastanawiając się, jak ja mu to powiem? 
"Postanowiłam pojechać z Lukiem, bo nie chcę cię krzywdzic". Jego to nie będzie interesowało, będzie chciał być przy mnie. 

- O czym myślisz? - spytał z troską.
- O tobie, głuptasie. Zawsze myslę o tobie. - Ucałowałam go delikatnie a zarazem namiętnie w policzek. Nie chcę, by między nami coś się zmieniło, ale zmieni się. Ja się zmienię.

         Rozległo się pukanie do drzwi i oboje szybko poderwalismy się z łóżka. Zabrałam swoje rzeczy i szybko maszerując do łazienki, widziałam, że Hache otwiera drzwi a w nich pojawiły się dwie postacie. Bliss i Damien. Nie zastanawiając się dłużej, zamknęłam drzwi i ubrałam się. Nie było czasu na prysznic. Muszę wyjawić im mój plan.

         Wchodząc do pojoku, Bliss rzuciła mi się w ramiona. Odwzajemniłam uścisk i powiedziałam:

- Nie martw się o mnie. Poradzę sobie.

Odkleiłyśmy się od siebie a ja przeszłam do sedna sprawy.

- Muszę wam coś oznajmić. Luke złożył mi propozycję. Powiedział, że mogę z nim jechać w góry, na otwarty teren, gdzie ludzie tacy jak ja, przemieniają się nie robiąc nikomu krzywdy. Zgodziłam się. Przepraszam.
- Co?! - wykrzyknęła moja siostra z moim chłopakiem. Damien chyba postanowił się nie mieszać. I bardzo dobrze.
- Tak. Wyjeżdżamy dziś o 22. 
- Nie - powiedział spokojnie Hache. - Nie pozwolę ci, rozumiesz?
- Musisz. To jedyne wyjście! Nie mogę pozwolić, aby tobie lub komukolwiek innemu stała się krzywda! 
- Pomogę ci przecież. Powstrzymam cię przez zrobieniem czegoś głupiego.
- Nie. Nie mogę cię narażać na niebezpieczeństwo z mojej strony. Proszę - podeszłam do niego i dłońmi pogładziłam jego twarz - pozwól mi.
Objął mnie w tali jedną ręką, drugą wplątał we włosy i pocałował. Zachciało mi się płakać.
Bądź dzielna - nakazałam sobie.
- Mam mało czasu na przygotowania, więc pozwólcie... - wskazałam głową drzwi. Nie chcę być niemiła, ale chcę być teraz sama. Z wyjątkiem Hache. Podeszłam do Bliss i przutuliłam sie do niej. Łzy w moich oczach się wzbierały ale powstrzymac ich już nie mogłam. Moja siostra tak samo i po chwili obie płakałyśmy. Wiedziałam, że nie mogę tego przeciągać w nieskończoność. Wypuściłam ja z mojego mocnego uścisku i blondynka zrobiła to samo. Łzy dalej spływały nam po policzkach. Siostra od razu wtuliła się w ramiona Damiena, który objął ją i przyciągnął ją bliżej do siebie. Widziałam miłość w ich oczach, kiedy na siebie patrzyli. Teraz wiem, że siostra będzie z nim bezpieczna. Nie wiem skąd, ale czułam, że można mu zaufać. A moje przeczucia się nie mylą.


          W sklepie kupiłam dużo batonów proteinowych, dużo picia i innego rodzaju rzeczy nadających się do jedzenia. Hache zaproponował, że pojedzie do mojego domu i weźmie parę moich rzeczy. Ciekawe, co wybierze. 
Odwiedziłam jeszcze jeden sklep i kupiłam w nim śpiwór i koc. W końcu muszę w czymś spać.

Wróciłam do mieszkania i usiadłam na łóżku. W mojej kieszeni telefon zaczął wibrować. Wyjęłam go i sprawdziłam numer. Nieznany. Odebrać? A co mi tam...

- Mam nadzieję, że nie zapomniałaś o dzisiejszym wyjeździe - odezwał się jakiś głos po drugiej stronie linii i już wiedziałam, do kogo należy.
- Tak, będę napewno. 
-Dobra, przyjdź tam, gdzie ostatnio. Będę czekał - powiedziawszy to, Luke się rozłączył.
Hache wrócił a ja od razu rzuciłam mu się na ramiona. Przygarnął mnie do siebie i przytulił mocno. Wiem, że boi się tak jak ja, tylko że jemu udaję się to lepiej ukryć.
- Będzie dobrze, zobaczysz.

* Far East Movement feat. Cover Drive - Turn up the love.

____________________________________________________________________

Jest rozdział trzynasty. Czegoś mi jeszcze w nim brakuje, ale nie bardzo umiem stwierdzić, co.
Ostatnio nie mam weny, proszę więc o wyrozumiałość, bo każdemu się zdarza.

Tak, wiem mylę czasy, ale będę się starała, obiecuję!
PS. Proszę o dodawanie się do "Obserwatorów", ponieważ wtedy łatwiej mi informować o nn ;)
Pozdrawiam, Kasiequ ;33

CZYTAM = KOMENTUJĘ ;*

Dwanaście. - Żądza krwi

      Niepewnym krokiem weszłam do domu rozglądając się za kim kolwiek. Odstawiłam klucze na szafkę przy drzwiach i weszłam do kuchni. Rozejrzałam sie po pokojach, ale nie ma nikogo. Ani Bliss, ani mamy i ... jego też nie ma. Nie umiem powiedzieć już nawet słowa ... "tata". To nie jest już mój ojciec. Co się z nim stało? Zawsze byłam dla niego bardzo ważna. Myliłam się. Nie umiem tylko zrozumieć, dlaczego? No dobra niby miałam być przynętą, ale to go nie usprawiedliwia od tego do mi zrobił! WRÓĆ. Co nam zrobił!
Muszę pogadać z kimś normalnym. Z kimś, kto spojrzy na to innymi oczami.
      Fee. Ale nie mogę jej w to mieszać. To by było za dużo. Nie mogłabym patrzeć, jak najlepsza przyjaciółka się ode mnie odwraca, dowiadując kim jestem... Przepraszam "czym".
Próbowałam się skupić, wytęrzyć umysł, zobaczyć, co mi podpowiada ale nic. Od tego tylko głowa mnie rozbolała.
      Siostra jest pewnie u Damiena, ale zaczęłam się o nią martwić. Przecież ja go nie znam. A jeżeli to jakiś psychopata? Morderca?
Oh, Kate kretynko. Twój chłopak jest mordercą i jakoś się z nim zadajesz!?
To co mam robić?
Pogadaj z Lukiem...
- Świetnie, gadam sama do siebie - odezwałam się. Ale ta "rozmowa" dość pomogła i wiedziałam, co muszę zrobić.
      Weszłam do łazienki, zmieniłam ubrania, zrobiłam lekki makijaż i ponownie spojrzałam na błękitną karteczkę, którą dostałam od Lucasa.
Czy robię dobrze?
O tak, z pewnścią - sarknęłam sama do siebie w myślach. Przecież jak Hache sie o tym dowie, to mnie zabije.
      Ubrałam się dziś na czarno. Rurki, koszula, buty ... Czemu się tak wogóle ubrałam? Ktoś umarł?
Z pewnością niedługo ja umrę - pomyślałam smutno. Przemiana niedługo. Mam tak mało czasu a tyle przygotowań. Hache obiecał, że mi pomoże, ale nie mogę go w to mieszać. Nie mogę go narazić na niebezpieczeństwo z mojej strony. Nigdy bym sobie nie wybaczyła i dlatego już postanowiłam.


      Po godzinie znalazłam się w miejscu, w którym nigdy nie chciałabym być - w miejscu, które zapisał mi Luke. Wszędzie leżały butelki o tanim alkoholu, pudełka puste po papierosach, niedopałki skrętów. Co to za miejsce? Gdzie jak gdzie, ale tutaj to ja niegdy nie byłam. Przeraża mnie to miejsce. Po co przyszłam? Sama nie wiem, może jednak wrócę do domu? Tak, to rozsądne.
- Jednka jesteś - odezwał się ktoś za moimi plecami. Odwróciłam się. Stał obok mnie Lucas, jak zwykle przystojny z burzą ciemnych włosów na głowie, wpatrując się we mnie ślicznymi zielonymi oczami. Co ja plotę?
- Luke... Eee, ja nie wiem, po co przyszłam. Pójdę już. - Zaczęłam iść w stronę, z której przyszłam. Chłopak chwycił mnie mocno za rękę i nie puszczał.
- Wiem, po co przyszłaś. Odpowiem na twoje pytania.
- To boli - opowiedziałam zerkając na nadgarstek.
- Tak, wiem. Przepraszam. - Uścisk zelżał i kciukiem zaczął masować miejsce, za które mnie trzymał.
Wyrwałam mu się szybko nie pozwalając mu na więcej. Za kogo on się ma??
- Będziemy tu tak stać, czy może pójdziemy w jakieś spokojne miejsce i pogadamy? - Spytałam z wyraźną irytacją w głosie.
      Tutaj na podwórzu przed blokiem dzieciaki biegały za piłką, grały w jakieś nieznane mi gry i bawiły się ze starszymi. Była to uboga dzielnica, i nie wiem, dlaczego Luke chciał, abym to właśnie tutaj przyszła. Na pewno nie mam zamiaru rozmawiać właśnie tutaj. To miejsce jest dla mnie straszne. Nigdy nie wiesz, co cię spotka. Idąc za Lusacem krok w krok, dużo osób przygladało mi się podejrzliwie. Zaczynam się bać - stwierdziłam.
- Gdzie idziemy? - spytałam.
- Powiedziałaś przecież, że chcesz iśc w spokojne miejsce. Więc idziemy.
Dobra. Szliśmy jeszcze jakiś czas, gdy Luke otworzył drzwi do małego pokoiku, w którym było dość ciemno. Oświecając światło, zauważyłam, że ściany pomalowane są na szaro. Meble są szare, łóżko, a okna pozastawiane jakimiś czarnymi szmatami. 
- Dlaczego to tak wygląda? Czemu nie odsłonisz okien i nie wpuścisz światła? - zadawałam pytania podchodząc do okna. 
- Nie! - krzyknął zielonooki i odsunął mnie szybko od okna.
- Dlaczego? Co się dzieje? 
- Nie powinnaś się tym interesować. Jeżeli chcesz o coś zapytać to pytaj, ale tylko tego, co dotyczy ciebie. Na inne nie odpowiem.
- Dobrze, w takim razie powiedziałeś, że możesz mi pomóc. Jak?
- Co miesiąc wyjeżdżam w góry, na odludzie. Nie chcę nikogo zabijać i pewnie ty też nie chcesz.
- Nie, nie chcę - odpowiedziałam.

- W takim razie jedź ze mną.
- Co? - spytałam inteligentnie.
- Tam nikomu nic się nie stanie, a gdy zaczniesz się przemieniać, będę przy tobie. Tylko ja ci mogę pomóc.
- Hache mi pomoże - powiedziałam stanowczo.
- A co on może? Gówno wie o przemianie! Nigdy nie przeżył tego, co ja. Nigdy...
Założyłam ręce na piersi myśląc, co powinnam zrobić.
Jedź z nim. Pomoże ci.
A co z Hache? Zostawisz go?
No nie, znowu gadam do siebie. Powinnam się leczyć.

      Jak mam wytłumaczyć wampirowi, że chce jechać z innym w góry na czas przemiany? Nie zrozumie tego. Będzie chciał na upartego mi pomóc, nawet swoim kosztem. To dlatego go kocham, zrobi dla mnie wszystko, ale nie mogę mu na to pozwolić. Po prostu nie mogę.
- Co jest potrzebne do przemiany? Jakieś ubrania?
- Nie, nie będą ci potrzebne. Gdy zaczynasz się przemieniać, zrzucasz z siebie ubrania.
No pieknie! Będę przed nim goła!
- Coś innego?
- Ja się wszystkim zajmę. Ty weź tylko cos do jedzenia. Dużo jedzenia. Przemiana jest męcząca, a potem jest się głodnym jak wilk - zastanowił się chwilę. - No może to nie jest dobre porównanie - powiedział drapiąc się po głowie.
- Nie powiedziałam, że pojadę.
- Kate - podeszdł do mnie blisko i uchwycil moje dłonie, zanim zdołałam się wyrwać. - Proszę, nie poradzisz sobie sama. Jutro czekam tutaj na ciebie o 22. Trzeba tam jakoś dojechać, a potem zdrzemnąć.
- Dlaczego tak bardzo chcesz mi pomóc? - spytałam. Co ja go wogólę obchodzę?
- Wilkołaki trzymają się razem, w kupie. Nigdy osobno. Może się zdarzyć, że w górach będą też inni. Jako zwierzę można także się dobrze bawić. - Przerwał na chwilkę, ale potem zaraz kontynuował. - To ma także swoje dobre strony, nie tylko złe. Pamiętaj, musisz być wypoczęta i silna. Do pełni tylko dwa dni. Nie możesz się przemęczać.
       Nie mam czasu się teraz nad tym zastanawiać. Muszę na spokojnie wszystko przemyśleć, porozmawiać z Hache i wiele innych. Pożegnałam się z brunetem i wyszłam. 
Boję się. Bardzo... Nie mogę przeciez udawać, że wszystko jest okej, skoro nie jest. Moje nogi poprowadziły mnie tylko w kierunku im znanym.
Rozejrzałam się dookoła. Znalazłam się przed apartamentem wampira. Weszłam do środka i rozglądając się za moim chłopakiem trafiłam na mój biustonosz w łazience. Usmiechnęłam się do siebie w duchu. od razu przypomniały mi się chwile w łóżku.
      Weszłam po cichu do sypialni a mój ukochany drzemał. Jak to się stało, że mnie nie usłyszał? Podeszłam do niego, usiadłam obok na łóżku i zobaczyłam t o. Hache był cały we krwi. Bożeee, on nie żyje? Nie, to nie możliwe!
- Hache, Hache !! - krzyczałam ile sił. - Nie, nie, nie, nie, nie.!!
Co ja mam zrobić? Co mam zrobić, do cholery!? Nie mogę go stracić!!
Zaczęłam płakać. Histerycznie potrząsałam wampirem. To na nic. Straciłam go!! 
Poruszył głową. Żyje!! Jest jeszcze szansa!
- K .. - odezwał się ukochany.
- Ciii, spokojnie. Pomogę ci. 
Wiedziałam co zrobię. Poszłam szybko do kuczni i wzięłam najostrzejszy nóż. Szybko przybiegłam z powrotem i nie czekając długo nacięłam lewy nadgarstek. Krew zaczęła spływać po mojej ręce a mi zrobiło się słabo. Nie znoszę widoku krwi!
Przytknęłam rękę do ust wampira i poczułam jak delikatnie językiem zlizuje brunatną ciecz. Potem poczułam jak jego kły wbijają się mocno w mój przegłób. 
- Aaa. - syknęłam z bólu. 
W wampirzym tempie Hache znalazł się na mnie. Coś go opętało! Nie panował nad sobą...
- Nie, nie - powtarzałam.
Wampir wgryzł się w moją szyję, a ja poczułam tak straszny ból, że zaczęłam się wyrywać. Swoimi rękami chwycił mnie za ramiona uniemożliwiając następny ruch. Czułam jak uchodzi ze mnie życie. Jest tego jeden plus - nie będę musiała przechodzić przemiany. Uśmiechnęłam się do siebie. Ten uśmiech wiele mnie sił kosztował. Nie mogę tak po prostu umrzeć. Czułam w sobie wielką siłę, ale nie umiem jej wykożystać. Nie mogę się ruszyć. Płakałam. Łzy płynęły po moim  policzku jak puszczona woda w kranie. Mam nadzieję, że chociaż zemdleję i nie będę musiała tego czuć. Na nic moja nadzieja. Czułam wszystko. Ból przechodził po moich kościach, a ja już nie wiedziałam, co się ze mną dzieje. Nie ma we mnie już ani kropli krwi - pomyślałam. Jestem otępiałam. Może się ze mną robić, co chce.
Kto może? - pomyślałam do siebie. 
Gdzie jestem? 
Nie wiem.

Zamykałam powieki chcąc usnąć i już nie wstać. Przynajmniej nie czuć tego okropnego bólu. Nagle coś mi zaświtało. Przecież mam dostęp do jego głowy. On pije moją krew, czyli mogę się z nim skontaktować!

Hache, proszę przestań.
Nic. Zbudował wokół siebie ogromny mur, którego nie jestem w stanie obalić. To koniec...


_________________________________________________________________

Nie jest to długi rozdział, wiem. Ale nie mogłam nic wymyślić i pewnie gdyby nie Daga, napewno dzisiaj by go jeszcze nie było. ;D Dziękuję kochana ;*.
Rozdział dedykuję Wam wszystkim za to, że czytacie mojego bloga i komentujecie. Dużo to dla mnie znaczy. ;)
PS. Wiem, myle czasy, ale tak po prostu mam. Może w końcu nauczę się, jak tego nie robić?
Pozdrawiam, Kasiequ. ;33
www.bitwa-o-marzenia.blogspot.com

CZYTAM = KOMENTUJĘ ;*

Jedenaście. - Miłość

Hache stwierdził, że nie mogę zostać sama. Postanowiliśmy pojechać do niego. Nie pytając o nic weszłam do łazienki. Nalałam do wanny gorącej wody i wlałam płyn do kąpieli. Po chwili wanne wypełniała woda z dużą ilością piany. Powoli weszłam a moje ciało przeszedł przyjemy dreszcz. Relaskując się i rozmyślając, doszłam do wniosku, że poradzę sobie. Jestem silna i odważna. Mam przy sobie wspaniałego chłopaka, który będzie przy mnie mimo wszystko.
Wyszłam z wanny, zaczęłam się suszyć a potem znalazłam w szafce czystą bieliznę. Skąd on wiedział, że tu będę i jaki mam rozmiar? Dobra, nie ważne. Założyłam czystą, luźną, białą koszulkę, ewidentnie na mnie za dużą. Weszłam do pokoju, a blondyn przyglądał mi się uważnie.
- W porządku?
- Nie, nic nie jest w porządku - odpowiedziałam.
Podszedł do mnie i mocno przytulił.
- Za 4 dni pełnia. Musimy się przygotować.
- Opowiedz mi coś o wilkołakach - zaczęłam od razu.
- Chodź, usiadź. - Usiedliśmy i spletliśmy nasze palce. - Więc wilkołaki są wierne księżycowi. Ma nad nimi pełną władzę. Przemiany są bolesne, szczególnie pierwsza. Później już mniej. Będę przy tobie, obiecuję.
Chwycił mój podbródek i przybliżał się powoli do mnie. Nasze usta się dotykały, a chłopak czekał, aż odwzajemnię pocałunek. Wpiłam się w jego usta, zawsze ciepłe, należące tylko dla mnie. Opadliśmy bezwładnie na łóżko, błądziłam rękami po torsie szarookiego.
Teraz byłam pod nim. Przyciągnęłam go bliżej do siebie chwytając za włosy. Jego prawa ręka spoczywała na mojej piersi, druga - na moich plecach w poszukiwaniu zamka od stanika. Tego się nie spodziewał. Zapięcie było z przodu. Nie czekałam długo i ściągnęłam z niego koszulkę odsłaniając piękne ciało. Nie był mi dłużny, zaraz zrobił to samo. Przekręciliśmy się tak, że teraz to ja byłam górą. Leżałam na nim w samym staniku i korownkowych majteczkach. Moje wilgotne czarne włosy opadały spokojnie na moje nagie ramiona. Zasypywałam pocałunkami jego szyję, ucho.
- Kocham cię. Bardzo - szepnęłam.
- Nawet nie zdajesz sobie sprawy, jak ja ciebie.
Siedziałam na nim okrakiem. Zjeżdżałam ustami w dół, a Hache cicho pojękiwał. Znalazłam się przy spodniach. Odpięłam pasek i wzięłam się za dalszą robotę. Zawsze chciałam rozpiąć rozporek zębami. Nie wyszło mi jak chciałam, ale najgorzej nie było. Zbyt duży napór od drugiej strony. Przeturlaliśmy się i znowu znalazłam się pod nim. Oplotłam nogami jego biodra. Zaczął powoli zbliżać się dłonią do moich majtek. Był tak delikatny ...
- Ekhem. - Zostalismy w bez ruchu i spojrzeliśmy w stronę okna. Był tam Luke. - Nie chciałbym przeszkadzać, ale mam wam coś do powiedzenia i ...
Hache poderwał się szybko i przygwoździł bruneta do ściany odsłaniając swoję piękne białe kły.
- Czego? - spytał blondyn niemiłym głosem. Lubiłam ten jego władczy ton.
- Może mnie puścisz? Wiesz, nie mogę za bardzo oddychać - wychrypiał.
Szybko włożyłam na siebie koszulkę. Podeszłam do Hache i dałam mu znak, żeby go puścił. Posłuchał mnie, a ciało chłopaka bezwładnie opadło na ziemię. Poprawił spodnie, ale nie założył nic więcej. Mogłam dalej się rozkoszować jego pięknem. Pożądanie nie uszło do konca jeszcze ze mnie.
- Nie próbuj żadnych sztuczek. Nie masz ze mną szans - zwrócił się do zielonookiego.
- Teraz nie, ale zobaczymy czy tak samo będziesz mówił podczas pełni.
- O czym on mówi? - wtrąciłam się szybko. Chciałam wiedzieć jak najwięcej. Miałam na to tylko niecałe 4 dni.
- O tym, że ugryzienie wilkołaka zabija wampira - powiedział Lucas. - Nie będzie mógł ci pomóc - dodał.
- Żebyś się nie zdziwił - sarknął blondyn.
- Nie chce źle, chcę ci pomóc Kate. Sam to przechodziłem i wiem, że nie jest łatwo - powiedział z nutką współczucia i bólu.
- Poradzimy sobie bez ciebie - warknął mój obrońca.
- Jeśli zmienisz zdanie, szukaj mnie pod tym adresem - wręczył mi jakąś kartkę nie spuszczając wzroku z szarookiego i wyszedł tak samo jak przyszedł.
Oknem.
- Skąd on wiedział, gdzie mieszkam?
- Znalazł mnie tego dnia gdy wybiegłam od ciebie. I ... no wiesz.
- Chodź do mnie, skarbie - podszedł i przytulił mnie. - Przejdziemy przez to razem. 
Jego dotyk był jak narkotyk. A ja byłam uzależniona.
- Głowa mnie boli. Masz jakieś tabletki? - spytałam.
- Tak, zaraz coś dla ciebie znajdę.
Wyszedł z pokoju, a ja od razu położyłam się do łóżka. Byłam strasznie zmęczona, w głowie miałam tak wiele pytań, które będą musiały zaczekać do dnia następnego. Teraz marzę o tym, by w końcu wypocząć i nabrać sił, by móc walczyć przez następne dni o przetrwanie.
Nie mogę narażać Hache tylko dlatego, że sama sobie nie poradzę. Może rozważyć propozycję Luka? On też w tym czasie się przemieni. A jeśli naprawdę chce mi pomóc?
Mój mężczyzna wszedł ze szklanką wody i aspiryną. Podał mi a ja natychmiast połknęłam tabletkę i popiłam. Zgasił światło i położył się koło mnie. Od razu się w niego wtuliłam.
- Co o tym wszystkim sądzisz? - spytałam.
- Nie możemy mu ufać.
- Ale jesli ...
- Nie - przerwał mi. - Naprawdę nie możemy. Co było ostatnim razem jak mu zaufałaś? Mam przypomnieć?
Poderwałam  się z pozycji leżącej do siedzącej. Spojrzałam na niego ostro.
- A ja mam przypomnieć, ile razy na tobie się sparzyłam? Na początku chciałeś mnie zabić, potem zabawiałeś się z jakąś dziwką, dobierałeś się do mnie ... - wyliczałam na palcach, gdy mi nagle przerwał.
- Przestań - po tych słowach zrobił to, co ja.
- Dlaczego? Jeśli krytukujesz innych, najpierw popatrz na siebie. Luke zrobił, co mu kazano...
- Ah, tak? Teraz będziesz go bronić? - spytał blondyn wyraźnie wpieniony.
- Nie, ja po prostu chcę być sprawiedliwa.
Nastała chwila milczenia, która przeciągała się bardzo długo. Za długo. Hache patrzył na mnie wzrokiem pełnym żalu. Nie mogłam tego znieść. Chciałam go dotknąć, przeprosić, ale dlaczego ja mam pierwsza? Lekceważy moje zdanie.
- Ale ja cię przeprosiłem - odezwał się z wyraźną nutą bólu, który mu sprawiłam. Położył się, odsunął na sam brzeg wielkiego łoża i odwrócił do mnie plecami.
- Przepraszam - odezwałam się i przytuliłam do jego pleców. Nawet jeśli jest na mnie zły, to nie zabroni mi się do niego przytulać. Ku mojemu zdziwieniu odwrócił się. Ułożyłam się na jego klacie i podniosłam głowę do góry. Pocałował mnie łapczywie. Jego usta były takie miękkie i słodkie. Smakował tytoniem i whiskey. Pociągał mnie ten smak. Nasze języki toczyły walkę. Poczułam jak iskierka pożądania rozpala się we mnie na nowo. Usiadłam na nim okrakiem i zaczęłam odpinać mu czarne spodnie. Pasek tym razem nie chciał tak łatwo się poddać. Mocowałam się z nim jeszcze chwilę.
- Udało się - powiedziałam bardziej do siebie niż do niego. Popatrzył na mnie, na co oboje wybuchnęliśmy śmiechem.
Zapomniałam, że okno zostało otwarte. Nie chciałam, żeby znowu ktoś nam przerwał. Zeszłam z łóżka, a Hache popatrzał na mnie ze zdziwieniem. Po chwili załapał, o co mi chodzi. Podążając w jego kierunku seksownie zaczęłam ściągać bluzkę. Wstał i w wampirzym tempie podszedł do mnie. Znowu byliśmy pochłonięci całowaniem. Pieścił mój dekold. Ściągając mi stanik patrzał mi w oczy, jak prawdziwy dżentelmen. Inny od razu by się wlepiał w moje piersi, które były naprawdę niezłe.
Położyłam się na łóżku, czekając na jego ruch. Teraz byłam w samych majteczkach. Ukochany pozbył się reszty ubrań i wsunął się między moje nogi, potem zrobiliśmy to, co zamierzaliśmy przez przyjściem nieproszonego gościa.




Obudziłam się wypoczęta jak nigdy. Poczułam, że nie ma przy mnie mojego przystojniaka. Zaniepokoiłam się, chociaż sama nie wiem, czemu. Przecież to wampir - pomyślałam. - Potrafi o siebie zadbać.

Wszedł po chwili do pokoju trzymając na tacy świerze bułeczki, których zapach roznosił się po całym pomieszczeniu. Zrobiłam mu miejsce i usiadł koło mnie, całując czule w czoło. Nie miałam nic na sobie, ale spostrzegłam szlafrok, więc go założyłam.

- Umieram z głosu - oświadczyłam.

- Wiem, mała. 

- Kochany jesteś. - Od razu zabrałam się do jedzenia bułeczek. Popatrzałam na wampira pytająco.

- Czemu nie jesz? Nie lubisz?

- Nie jadam takich rzeczy. To znaczy mogę, ale i tak niewiele z tego czuję.

- Nie jesteś głodny? - spytałam ponownie.

- Właściwie to ja juz jadłem. - Widział przerażenie malujące się w moich oczach i szybko dodał - Oczywiście z krew z woreczka. Nie chciałem jeść przy tobie, bo byś nie dokończyła śniadania. - Uśmiechnął się łobuzersko.

Kamień spadł mi z serca. Już myślałam, że ... mniejsza o to. Ważne nie nic nie zrobił. Po zjedzeniu podeszłam do okna przygladając się zwykłym ludziom. Oni nawet pojęcia nie mają, kto ich otacza, ile tutaj jest niebezpieczeństwa.

- Coś cię trapi? - spytał Hache z czułością w głosie.

- Nie - odpowiedziałam spokojnie.

- Czy w nocy ... ja ... Czy zrobiłem ci krzywdę? Skrzywdziłem cię?

- Nie, nie - zaprzeczyłam szybko. - Było wspaniale. Dopiero teraz jestem tak naprawdę szczęśliwa.


_______________________________________________________________________________

Nie jest to najlepszy rozdział, ale nie powiem, że nie jestem zadowolona z efektu. Wiem, że muszę jeszcze dużo pracować by być dobra w pisaniu. Jeżeli macie jakieś uwagi, to piszcie.

Wszystkie komentarze są dla mnie radami i nie obrażę się, jeśli skrytykujecie moją pracę.
Dziekuję Wam za wszystkie miłe i złe słowa, które naprawdę pomagają i sprawiają, że coraz bardziej lubię to, co robię. A robię to dla Was. ; *
Mój drugi blog :D www.bitwa-o-marzenia.blogspot.com
Kasieq ;33

CZYTAM = KOMENTUJĘ ;*

Dziesięć. - Klątwa

- Kate, Hache? Co wy tu robicie? Gdzie my do cholery jesteśmy? - pytała spanikowana Bliss. - Damien? Damien!
Hache podszedł do Damiena i odsłonił mu twarz. Był poobijany i wyraźnie wykończony.
- Czy wiesz o Damienie? - spytałam delikatnie Bliss.
- Co niby mam wiedzieć? - odparła niepewnie. - Czy wiem, że jest wampirem? - Kiwnęłam głową twierdząco. - Tak, powiedział mi. Na początku się bałam ale potem zrozumiałam, że muszę być dla niego ważna, jeśli powierza mi taki sekret. Tak, i wiem o Hache. - Uprzedziła moje kolejne pytanie siostra.
- Wiesz, kto nas tu ściągnął?
- Nie, ale jak się dowiem to mu nogi z dupy powyrywam! - krzyknęła zbulwersowana blondynka.
- No to się zdziwisz. - Odezwał się głos za nami. Głos, który słyszałam od siedemnastu lat.
Bliss poderwała się szybko na proste nogi i odwróciła. Na jej twarzy malowało się wyraźne zdziwienie.
- Co? Jak? Dlaczego? - pytała Bliss ze łzami w oczach. - Jesteśmy twoimi córkami, dlaczego nam to robisz?
- Ty nie zrozumiesz. - Po tych słowach odwrócił się i odszedł.
Bliss podeszła do mnie i się przytuliła. Z Damienem było lepiej, więc postanowiłam jej od początku wszystko powiedzieć. Zaczęłam od porwania, że my byłyśmy przynętą, by schwytać wampiry, że mama nic nie wie i o klatwie. A dokładniej, że ona się nie ma czego obawiać bo to spadło tylko na mnie. Wiedziałam, że ulżylo jej z tego powodu, ale strasznie mi współczuła. 
Siostra podeszła do Damiena i się przytuliła do niego. Jest strasznie przystojny, podobnie jak Hache. Ma czarne włosy, ciemną karnację i piękne zielone oczy. Hache przygrnął mnie w swoje ramiona, w ktorych czułam się bezpieczna. Musimy jakoś stąd ucieć. Tylko jak?
Zaraz... jest jedna osoba, która może nam pomóc.
- Mam plan. - odezwałam się, a reszta popatrzała na mnie wyczekująco. - Ale nie mogę go zdradzić. Nie tu, podsłuchują nas. Musicie mi zaufać.
- Ufam ci bezgranicznie. - Popatrzał mi w oczy Hache. Bliss i Damien pokiwali głową. Widziałam, że Damienowi zrobiło to ogromny wysilek. Musiał z pewnością walczyć.
Siedzieliśmy w niepewności, a ja opracowywałam dalej mój plan. Jesli jesteśmy w tunelu, to można się z niego wydostać bez ofiar. Postanowiłam porozmawiać z tatą.
Ku mojemu zdziwieniu Tim podszedł do klatki i powiedział, że mam z nim wyjść. Nie protestowałam, ale widząc Hache i jego morderczy wzrok, postanowiłam że wyjaśnie mu wszystko jak przyjdę.
Popatrzał na mnie pobłażliwie i kiwnął twierdzaco głową. Poszliśmy do innego miejsca niż poprzednio, w którym nie było lustra na ścianie. Sądziłam więc, że możemy porozmawiać bez świadków.
- Musisz nam pomóc. - powiedzialam błagalnym tonem.
- Tak też zamierzam. - odparł Tim. - Będziecie mogli uciec w nocy, a ja zajmę się strażnikami.
- A co z tobą? 
- Nie martw się. 
- A dlaczego chcesz nam pomóc? - Nie mogłam uwierzyć, że Tim nam pomoże. Był co prawda przystojny ale wygladał bardziej jak kujon. Miał na nosie duże okulary, pod którymi kryły się niebieskie oczy. Włosy zaniedbane, w totalnym nieładzie, ale to pewnie dlatego, że ciągle pracuje.
- Moja mama tu pracowała. Z przemeczenia trafiła do szpitala, jak później okazało się, że wstrzyknęli jej truciznę. Zmarła po 24 godzinach. Po prostu chcę się zemścić. Tyle.
- Mimo wszystko dziekuję. - Podeszłam i objęłam go. 
Odwzajemnił uścick i powiedział.
- Dzisiaj jestem sam i kilku ochroniarzy, którzy nie oglądają nagrań i was nie podsłuchują. Mozecie swobodnie rozmawiać. Ja już się resztą zajmę.
- Dziekuję. - Powtórzyłam i wszyłam z pomieszczenia.
Tim otworzył klatkę jakgdyby nigdy nic i mnie wpuścił.
Podeszłam do mojego ukochanego i mocno wpiłam w jego usta. Przypadkowo rozciął mi wargę i poczułam, że spływa z niej odrobina krwi.
- Przepraszam, ja ... ja nie chciałem.
- W porządku. Wiem, że powienieneś się pożywić. - Spojrzałam w drugi kąt, gdzie siedziała Bliss z Damienem. Całował jej szyję ...
- Czy oni ...?
- Tak, ale nie bój się. Nie zrobi jej krzywdy.
Picie krwi dla mnie jest bardzo intymnym przeżyciem i nigdy nie chciałabym, aby ktoś był przy tym. Ale jeżeli moja siostra dla ukochanego mogła coś takiego zrobić to znaczy, że ja także. Nikt obcy nie będzie nas oglądał. Tim miał się tym zająć. Ale czy możemy mu ufać? Cichy głos wewnątrz podpowiada mi, że tak.
Pocałowałam Hache a on odwzajemnił mój pocałunek. Skierowałam jego głowę w dół, podczas gdy ja swoją odchyliłam.
Wiedział, co robić. Pewnym ruchem wbił mi kły, a ja syknęłam z bólu. Przerodził się on w porządanie.
Przez dłuższy czas byliśmy połączeni ze sobą w pewien sposób, którego nie mogłam wyjaśnić.
Jeszcze. Pomyślałam.
Kocham cię. - Usłyszałam w mojej głowie.
Jak to możliwe?
Należymy do siebie. Bratnie dusze.
Oooh. Też cię kocham.
Oderwaliśmy się od siebie, a blondyn ułożył mnie wygodniej przy sobie. W głowie miałam szum. Nuciłam w spokoju piosenkę Maroon 5 - She will be loved. Ta piosenka zawsze działała na mnie kojąco. 

- Co do mojego planu to...

- Wiem wszystko. - Przerwał mi. - Wyczytałem to z twojego umysłu. Ty także mogłaś, ale nie wiedziałaś, że to możliwe. Poza tym bardzo cię to pochłonęło. - powiedział z uśmieszkiem i mrugnął do mnie.

- Czyli zgadzasz się?

- Jak juz powiedziałem, ufam ci. Wiesz, co robić.

Tkwiłam przytulona do niego nie zwracając uwagi na nic innego. Moje myśli biegały wokół najprzystojniejszego faceta na ziemi. Co ja bym bez niego zrobiła? Teraz czeka nas jeszcze jedno wyzwanie. Musimy poradzić sobie ze strażnikami. Tylko bez ofiar.



Nastała wymarzona pora dnia i wszyscy bylismy poddenerwowani. Opowiedziałam reszcie o moim planie, ale Damien jakoś zbytnio się z niego nie cieszył.

Przyszedł Tim i otworzył delikatnie klatkę. Prowadził nas spokojnie do wyjścia, króre było za długim korytarzem z wieloma drzwiami po obu stronach. Co tam się znajdowało? Chciałam tam zajrzeć, ale wzrok Hache wyrażał więcej niz tysiąc słów. Bylismy praktycznie przy wyjściu. To nie może być takie proste. Ot tak sobie wyjść niezauważonym? Niee, coś musiało być nie tak. 
Jak zwykle miałam rację. Kilku ochroniaży złapało mnie i Bliss, a do wampirów strzelali z broni. Podejrzwam, że znajdowały się tam drewniane kule. Szarpałam się ale uścisk w ktorym byłam, był o wiele za mocny. Sfrustrowana odepchnęłam jednego strażnika moja nadludzką siłą a durugiego kopnęłam w goleń. Tim był przy ścianie i krwawił. Co oni mu zrobili? 

Podeszłam do Bliss, która była przyparta do ściany przez jednego ze strażników. Uderzyłam go z całej siły w głowe jakąś rurką. Osunął się na ziemię z krwawiącym tyłem. Chłpacy zajęli sie pozostałymi, ale nie chcę wiedzieć w jaki sposób. Ból w głowie był przeraźliwy. Opadłam bezwładnie na ziemię. Po chwili zrozumiałam. 

Podczołgałam się do ciała mężczyzny, którego wcześniej uderzyłam. Odwróciłam go na plecy i zbadałam puls. Nie wyczuwałam go. Boże, nie. 

- Nie, nie, nie, nie. - Gadałam do siebie. Oparłam o ścianę i przyciągnęłam kolana do siebie. Zakryłam twarz w  dłoniach, chcąc by nikt nie mnie ujrzał. Hache natychmiast był przy mnie. Nie chciałam wstać. Wziął mnie na ręce a ja wtuliłam w niego. Płakałam przez cały czas. Wyszliśmy na zewnątrz i ujrzałam piękny sierp księżyca. Teraz to on będzie moim panem. On będzie decydował o mnie, o moim losie. A ja nie chciałam. 

Damien podjechał po nas autem, ktore znalazł niedaleko. Wsiedliśmy na tylne siedzienie. Nie obyło się bez słów pocieszenia ze strony blondyna, ale wiedziałam, że chce dobrze.


________________________________________________________________
Zapraszam do koemntowania :D
Mam nadzieję, że się podoba ;]
Dedykacja dla Daga25 ;D
Przepraszam za błędy, ale nie chce mi się tego czytać po raz n-ty.
Pozdrawiam, Kasieq ;33

CZYTAM = KOMENTUJE ; *

Dziewięć. - Przesłuchanie

Obudziłam się i poczułam, że nie ma przy mnie Hache. Owtorzyłam oczy panicznie bojąc się, że go straciłam, że go zabrali. Rozejrzałam się po klatce i ujrzałam blondyna przy kratach. Kamień spadł mi z serca.
- Wiedziałeś o mnie? - Spytałam niepewna. Wstałam i podeszłam do wampira.
- Tak. Nie. To znaczy miałem przeczucie. Chciałem się upewnić, ale potem odepchnęłaś mnie z taką mocą i poczułem, że mam rację. - Odwrócił się do mnie.
- Dlaczego nic nie powiedzialeś?
- A rozmawiałabyś ze mną po tym, co ci zrobiłem?
Potrząsnęłam głową przecząco i skrzyżowałam ręce na piersiach.
- Właśnie. - Zastanawiał się przez chwilę i dodał. - Chciałem poczekać, aż ochłoniesz. Wytłumaczyć wszystko na spokojnie.
- To wytłumacz mi teraz. - Podeszłam i objęłam go w pasie rękami, przyciągając do siebie.
Przytulił mnie i wyszeptał - Tutaj jest niebezpiecznie wypowiedać te informacje. Podsłuchują nas.
- A wiesz wogóle, gdzie jesteśmy?
- Podejrzewam, że gdzieś pod ziemią. Tunele może.
- Po co mieliby nas tu przyprowadzać?
- Mają tu tajne labolatorium. - Powiedział spokojnie dalej tuląc się do mnie.
Usiadłam na wcześniejszym miejscu i stwierdziłam, że muszę się wszystkiego jakoś dowiedzieć. Ale jeśli nie tu, to gdzie? Może "tata" mi to wytłumaczy? Na razie usadowiłam się wygodniej na kocach i próbowałam sobie wszystko obmyslić. Urodziny miałam miesiąc temu. Wspaniałą impreze zorganizowała mi Fee. Właśnie, przecież ona się o mnie martwi. Albo i nie. Może zabawia się z Davidem? Nie wiem.
Przeszukałam swoje kieszenie i reszte pomieszczenia z nadzieją poszukując mojego telefonu. Przegrzebałam koce ale nie znalazłam mojego czarnego samsunga galaxy s.
Hmm zastanów się Kate, co wiesz.
Aby zostać wilkołakiem muszę uruchomić klątwę. Dlaczego nazywają to klątwą? Oglądając różne filmy wspaniała była możliwość przemiany w piękne zwierzę.
- Dziewczyna idzie z nami. - Powiedzial strażnik, a ja wstałam gotowa do wyjścia.
- Nigdzie w wami nie pójdzie. - warknął mój obrońca.
- W porządku. - Podeszłam do Hache i chwiciłam go za ramię.
- Jesteś pewna? - Spytał nieodrywając oczy od strażnika.
- Tak. - powiedziałam po chwili.
- Odsuń się wampirze. Zrobisz cokolwiek, już po dziewczynie. - powiedział obcy.
Wyszłam z klatki i podąrzyłam za przewodnikiem. Weszliśmy do dziwnego pomieszczenia, w którym był mały stolik, dwa krzesła i na jednej ze ścian ogromne lustro. Podejrzewam, że po drugie stronie jestem obserwowana. Czekałam jakiś czas w małym pomieszczeniu na przybycie taty. Muszę go o wszystko zapytać, mimo tego, że nienawidzę go bardziej niż kogokolwiek. Czy mama o wszystkim wie? Może ona sama jest wilkołakiem? Teraz już rozumiem, jak taty nie było całymi dniami lub nocami, mówiąc, że ma wyjazdy lub spotkania biznesowe. I na tych "spotkaniach" z pewnością przychodził tu obmyślając, jak mnie złapać. I jak złapać Hache.
Dlaczego oni go tak nienawidzą? Wiem tylko, że podobno zabił matkę i brata Lucasa, ale ...
Nie znalazłam żadnego argumentu dlaczego. Co było przyczyną, żeby ich zabić?
Do pokoju weszło dwoje ludzi. Luke rozsiadł się wygodnie na krześle a Tim stał za nim patrząc na mnie przepraszająco jakby nie chciał tego, co się tutaj działo.
- Do rzeczy. Od kiedy się z nim zadajesz? - Zaczął pewnie zielonooki. Pochylił się bliżej do stolika.
Milczałam.
- Powtarzam. Od kiedy się z nim zadajesz? - jego głos był stanowczy. I groźny.
Nadal nie odpowiedałam.
- Pytam po raz ostatni. Od kiedy się z nim zadajesz!? - spytał ponownie, wyraźnie wpieniony.
Nie odpowiadałam. Zaczęłam stukać paznokciami o blat stolika. Jakoś nagle zaciekawiły mnie moje paznokcie.
Wiedział, że nie zwracam na niego najmniejszej uwagi, bo wkurwiony wstał, odrzucił mały stolik w bok i podszedł do mnie. Jego ręce były na oparciu mojego drewnianego i zniszczonego krzesła - które z pewnością dużo już przeszło - po obu jego stronach. Odchylił mocno jak również i szybko krzesło do tyłu zatrzymując je kilka centymetrów od betonowej podlogi. Pisnęłam trochę z przerażenia a trochę bardziej z niepokoju o mojego wampira. Czy on też będzie przez to przechodził? Czy będzie przykuty do tego krzesła? Zranią go?
- Zawrzyjmy ugode. - Odezwałam się w końcu.
Postawił moje krzesełko i zajął miejsce na swoim nie zwarzając na przewrócony stolik.
- Jaką? Wiesz, jestem otwarty na propozycję. - Mrugnął do mnie a ja poczułam, że żołądek podchodzi mi do gardła.
- Odpowiem na wszystkie pytania zgodnie z prawdą a wy puścicie Hache.
- Chcesz się dla niego poświęcić? - Zadrwił ze mnie.
- A co w tym dziwnego?
- Jak można się poświęcić dla kogoś, kogo ... kogo ...
- Kogo się kocha? - Spytałam, a Luke pokręcił głową. - No wiesz, bardzo łatwo.
- Dziewczyno po co ci to? - Wstał i oparł się na moich kolanach.- Zabił tyle niewinnych ludzi. To prawie najstarszy i najgroźniejszy wampir, jakiego kiedykolwiek świat widział. Nie szkoda ci tych dzieci, kobiet a w szczególności matek? Musiały pozostawić dzieci samym sobie. To zło wcielone.
- Nie prawda! - Krzyknęłam i łzy zaczęły mi spływać po policzkach. - On jest dobry.
- Tak ci powiedział? Kate, ile ty go znasz? Najwyżej miesiąc. - Podrapał się po głowie. - Może opowiesz, jakie było wasze pierwsze spotkanie? Podszedł i zagadał? Czy może miał zamiar cię zjeść?
Pomyślałam nad słwoami zilonookiego. Miał rację. Ale skąd to mógł wiedzieć? Nie było go tam.. Blefował, napweno.
- Nie wierzysz mi prawda?
Przytaknęłam. Nie umiełam już nic z siebie wydusić.
- Co mam zrobić, żebyś mi uwierzyła? A może nic. Sama go o to zapytasz, jak wrócisz.
- Chcę rozmawiać z tatą. - zdołałam wydusić.
- Nie ma go. Jest w domu.. Powiedział twojej mamie, że pojechałaś z przyjaciółmi. - Czyli mama nie widziała. - Twoją przyjaciółkę tez poinformował. Nie możesz być jak inni twoi znajomi? Spotykać się z normalnymi?
- Ale ja nie jestem normalna! Jestem wilkołakiem!
- Nie jesteś. Nie zlamałaś klątwy.
- Ale zamierzam. - Wzdrygnął się na te słowa.
- Nie, nie możesz.
- Taak? A to dlaczego? - Spytałam.
- Ty nie wiesz jak to jest. Pierwsza przemiana. Księżyc nad tobą panuje a ty nic nie możesz z tym zrobić. Po prostu się przemieniasz w potwora. - Mówił bardziej do siebie, niż do mnie.
- Czy ty ... ?
- Tak. Kate, nie możesz złamać klątwy. To zbyt wielka odpowiedzialność. Jesteś po prostu za młoda. ten ból cię wykończy.
Przypomniał mi się fragment serialu "The vampire diaries". Tyler był wilkolakiem. Pamiętam, jak oglądając pierwszą przemianę płakałam. Widziałam, że on tego nie może znieść.
- Jeśli myślisz teraz o "The vampire diaries" to tak. Tak to wygląda.
Luke wyszedł. Dopiero teraz zauważyłam, że Tima nie ma. Musiał chyba wcześniej wyjść.
Brunet wszedł z powrotem do pokoju trzymając coś w ręce.
- Masz. - podał mi batony proteinowe. - Nie ma tu nic innego. Zjedz to.
- Ile miałeś lat, gdy no wiesz ... i jak to się stało, że złamałeś klatwę?
- Ja tu jestem od zadawania pytań. - Odpowiedział zimno. Całe współczucie z jego twarzy minęło. Strażnik odprowadził mnie to klatki, a ja zauważyłam, że kilka krat jest powyginanych. Zobaczyłam blondyna leżącego ze strzałką w szyji.
- Co mu zrobiliście!!?
- Spokojnie. Usłyszał, że dzieje ci się krzywda więc postanowił działać na własną rękę. - Wskazał głową na wygięte kraty.
Weszłam do środka i podeszłam do Hache. Wyciągnęłam strzałkę i przytuliłam się do niego. Mimo że od betonu ciągnęło, nie przejmowałam się tym. Liczył się tylko on. Obudził się.
- Kate! To ty. Nic ci się nie stało? Tak się bałem! - wyznał i wtulił się we mnie. Przeszliśmy na koc i zobaczyłam, że jest strasznie wykończony.
- Co oni ci wstrzyknęli?
- Duża dawka werbeny. Zwaliła mnie z nóg. - powiedział niespokojnie. - Gdy usłuszałem twój pisk, myslałem, że coś ci zrobili. Wpadłem w szał i zacząłem wyginać kraty. Udawało mi się to, dopóki nie zaczęli strzelać. Pozabijam ich, jak stąd wyjdziemy.
Pozabija. Niewinne ofiary. Matki, dzieci. Wszystkie słowa napływały do mojego mózgu. Słowa Luka, który opowiadał o wampirze.
Odsunęłam się gwałtownie a szarooki popatrzał na mnie ze zdziwieniem.
- O co chodzi? Przecież nie zrobię ci krzywdy. - Zaczął wyciągać do mnie ręce.
- Nie. Zostaw. - Popatrzał pytająco. - Właśnie o to chodzi. Mnie nie zrobisz krzywdy, a co z innymi?
- Nie obchodzą mnie inny. Liczysz się tylko ty.
- Nie, nie może tak być. A co z niewinnymi dziećmi? Matki? Nie można ich, ot tak, krzywdzić. Musisz czuć ich ból, musisz czuć ich strach. Poczuj to!
- Zmienie się dla ciebie. Naprawdę. Musisz być przy mnie.
Przysunęłam się do niego i wtuliłam w ciepłe i przyjemne ramiona, którymi mnie otaczał. Czułam się bezpieczna. - Tak bardzo cię kocham.
Zastanawiałam się nad jego słowami? Mówił prawdę, że mnie kocha?
- Też cię kocham. - Pocałował mnie. Nasze języki toczyły walkę. Było mi tak dobrze. Nawet w tym tunelu. Ważne, że z nim.
Usłyszeliśmy straszne piski doskonale mi znane i oboje poderwaliśmy się na równe nogi.
- Zostawcie mnie! Puszczaj baranie! To boli! - szaprała się dziewczyna. Miała na sobie jakąś czarną chustę.
Tim otworzył naszą klatkę i muskularny strażnik wrzucił ciało.
Po chwili wrzucili jeszcze jedno. Większe.
- Damien, Damien! - Krzyczała.
  Podbiegłam szybko do mniejszego ciała, by sprawdzić to czego się, obawiałam. 
- Bliss?
___________________________________________________________________________
No to rodzina w komplecie, tylko mamy nie ma.
Co sądzicie o takim biegu wydarzeń?
Zmieniłam trochę wygląd - nudziło mi się - ale mam nadzieję, że się podoba :D
Rozdział z detykacją dla Kasi ;*
Pozdrawiam, Kasieq ;33
PS. Daga25 nie da się u Ciebie wpisać komentarza ; / , więc jak coś to napisz do mnie na gg ;) będę Cię tam informowała o nowych notkach, jeśli chcesz oczywiście ;* 24987443 :D

CZYTAM = KOMENTUJE ; *