Czternaście - Trust me

Dotarłam na umówione miejsce wcześniej, niż planowałam. Rozejrzałam się dookoła, ale nikogo nie zauważyłam. Nie było ani jednej żywej duszy. Gdzieniegdzie walały się butelki i papierki po gumach bądź lizakach. Słońce już dawno temu zaszło, więc jedynym źródłem energii był piękny księżyc w pierwszej kwadrze nad moją głową.

Nie byłam pewna, co mam zrobić, więc postanowiłam pójść w miejsce, gdzie ostatnio rozmawiałam z Lukiem. Szłam przez ciemne uliczki, nie pamiętając dokładnie, gdzie powinnam iść. Zaufałam instynktowi i postanowiłam dać się poprowadzić. Po chwili byłam w opuszczonym pomieszczeniu. Okna jak zwykle były zasłonięte i paliła się tylko jedna mała lampka. Ściągnęłam plecak z ramion i postawiłam przy ścianie. Usiadłam na brązowym starym krześle i czekałam.

Spojrzałam na zegarek w moim telefonie, który wskazywał 22:00. Luke powinien już być. Może coś mu się stało? Nagle usłyszałam ciężkie i szybkie kroki. Wątpię, żeby to był Luke. Więc kto? Rozejrzałam się poszukując czegoś, czym mogłabym się bronić. W rogu była metalowa rurka i bez zastanowienia sięgnęłam po nią. Jeżeli ktoś chce mnie dorwać, będzie musiał się postarać. Nie dam się tak łatwo.

Ku mojemu zdziwieniu w drzwiach pojawił się Hache. Co on tutaj robił? Przecież mu wszystko wyjaśniłam. Stał, patrząc na mnie swoimi szarymi oczami. Na sobie miał czarne spodnie i czarną bluzę. Jego wzrok był smutny i wiedziałam, co chciał mi powiedzieć. Nie czekając dłużej podbiegłam do niego i mocno przytuliłam. Objął mnie swoimi silnymi ramionami i przyciągnął bliżej do siebie.

Czując jego dłonie na plecach, kiedy mnie przytulał, uświadomiłam sobie, że zachowuję się bardziej nerwowo, niż mi się początkowo wydawało. Przyłapałam się na zastanawianiu, czy może jednak z nim nie zostać i całkowicie oddać się naszej miłości?
Czy w jego towarzystwie zawsze muszę czuć się, jakbym igrała z ogniem?

Położyłam głowę na jego piersi, mimo poczucia, że nie jest to bezpieczne. Wszystko w nim zdawało się groźne. Jego dotyk zawsze wprawiał mnie całą w niesamowite rozedrganie, jakiego chyba nigdy w życiu nie doznałam.

Przysunął się jeszcze bliżej. Gdy jego muskularny tors unosił się i opadał, rozpalona elektryzującym dotykiem poczułam, jaki jest potężny. Przeszły mnie nienazwane, ekstatyczne dreszcze.

Pochylił głowę, rozgrzewając mnie oddechem. Przemknął wargami po moim czole tak lekko, jakby przesunął po nim piórkiem. Pragnęłam stłumić pragnienie, by zszedł ustami niżej i odnalazł moje. Pocałunek był delikatny i zmysłowy. Zatraciłam się z nim cała, pragnąc więcej. Nasze języki toczyły walkę a przeze mnie, jak zawsze gdy go dotykałam, rozchodziły się fale kojącego ciepła. Poczucie bezpieczeństwa.

Odsunęliśmy się od siebie by zaczerpnąć powietrza. Hache popatrzył na mnie swoimi słodkimi oczami, którym uległaby każda kobieta. Ma on w sobie to coś, czego u innych nigdy nie zauważyłam. Posiada on cechy niespotykane u innego chłopaka. Zmienił się dla mnie. To dla mnie właśnie przestał zabijać, włączył swoje uczucia, którymi teraz mnie obdarzył.

- Zostań, pomogę ci – powiedział, a mnie od razu zrobiło się gorąco. Wpatrywał się we mnie czule i z miłością, której nigdy tak naprawdę nie miałam. To właśnie tej sytuacji chciałam uniknąć. Uniknąć także kolejnego pożegnania, który przyniesie więcej bólu niż radości.

- Przepraszam, nie mogę. Nie chcę, by stała ci się jakakolwiek krzywda. Zrozum mnie, proszę! – Ostatni wyraz dodałam ze łzami w oczach. Nie chcę płakać, nie może wiedzieć, jaka jestem słaba.

Odwróciłam głowę i starałam się odrzucić łzy spływające po policzkach. Wampir uchwycił mnie bardzo delikatnie za podbródek i odwracał ku sobie. Nie mogłam spojrzeć mu w oczy. Łzy jeszcze bardziej popłynęły i wiedziałam, że za nic ich nie zatrzymam.

- Pozwól mi cię chronić. Chronić innych. – Szlochałam jak małe dziecko, jednak wierzyłam, że uda mi się go przekonać. Każdy ma swoją wolę, wybór, którego sam dokonuje.

Hache pogładził mnie po policzku. Patrzyłam w jego oczy jak zahipnotyzowana. Widziałam, że sam powstrzymuje łzy, że sam sobie z tym nie radzi, że wolałby, żebym nie musiała przez to wszystko przechodzić.

- Wiem, że to nie zabrzmi najlepiej i że nie macie powodu, by mi ufać, ale musicie. Naprawdę chce pomóc. – Odwróciłam głowę w bok i zauważyłam, jak Luke przygląda nam się z zaciekawieniem. Co go tak ciekawiło? – Stary, wiem że nie masz do mnie zaufania, ale zaufaj Kate. Wie, co robi.

Hache nie odezwał się ani jednym słowem, tak samo jak ja. Wpatrywaliśmy się w siebie, jakbyśmy musieli zapamiętać każdy szczegół. Niechętnie wyrwałam się z mocnego objęcia ukochanego. W jego oczach gościł ból, który był także w moich. Powolnym krokiem ruszyłam w stronę drzwi, w których stał Luke. Blondyn odwrócił się i chwycił mnie za rękę ciągnąc ku sobie.

-Nie! Nie pozwolę ci!

- Musisz! Proszę cię, zrób to dla mnie. Dla nas – mówiłam uspokajającym głosem. Łzy swobodnie spływały po jego policzku. Podeszłam do niego. Moje dłonie uchwyciły jego twarz i kciukami starłam słone łzy. – Poradzę sobie – kontynuowałam.

- Nie – powiedział jak małe dziecko. - Nie mogę cię stracić – powiedział z załamanym głosem.

- Poradzę sobie – powtórzyłam. – Zamknij oczy. – Jego wzrok skierował się ze mnie na Luka. – Popatrz na mnie – ciągnęłam. Z ledwością udało mi się odwrócić jego wzrok od bruneta. – Zamknij oczy – poprosiłam ponownie.

Tym razem mnie posłuchał. Odsunęłam się do niego, wzięłam swój plecak i powędrowałam w stronę drzwi. Oczy miał dalej zamknięte, więc postanowiłam jak najszybciej stamtąd wyjść. Nie chciałam, by patrzył jak odchodzę. Nie zniosłabym jego bólu, tych słodkich oczu…

Plecak wrzuciłam do bagażnika i usiadłam na miejscu pasażera. Po chwili Luke także wsiadł do czarnego mercedesa SUV’a. Odjeżdżając obejrzałam się za siebie. Nie zauważyłam Hache, ale czułam jego obecność. Czułam go całą sobą. Nie mogłam znieść myśli, że go zostawiłam. Jednak nie miałam wyboru. To dla jego dobra.

Droga mijała nam w ciszy. Za oknem panowała ciemność, więc nie mogłam podziwiać piękna przyrody. Nie chciałam się odzywać, ale ciekawość wzięła górę.

- Opowiedz mi coś o wilkołakach. Skąd pochodzą, skąd się wzięła klątwa?

- Jest taki mit o Likaonie, mówiący o królu Arkadii, który to powątpiewając w moce bogów, postanowił poddać ich próbie i zaprosił ich na ucztę. Wraz ze starszymi synami zamordowali najmłodszego syna. Obdarli go ze skóry, rozczłonkowali i ugotowali w kotle. Taką to upiorną potrawę Likaon podał na uczcie zaproszonym bogom. Ci natychmiast wyczuli, że to człowiek i odmówili jedzenia. – Popatrzył na mnie i dalej kontynuował - Wyjątkiem była Demeter, która rozkojarzona po stracie swojej córki zjadła kęs z łopatki. Wściekli bogowie postanowili ukarać Likaona i jego synów - Zeus zamienił ich w wilki. Chłopca zaś poskładali i wskrzesili, a w miejscu łopatki którą ugryzła Demeter wstawiono kawałek kości słoniowej, ponoć jego potomkowie do dziś mają takie właśnie znamię.

- Czy to tylko mit, czy jednak prawda? – spytałam głupio. Przecież powiedział, że to mit, prawda? Głupia, głupia, głupia! Nie mogę najpierw pomyśleć a potem zapytać?

- Chyba nie do końca mit – powiedział i trochę zwolnił samochód, by móc odkryć swoją łopatkę. Miał na niej znamię, takie jak mówił, czyli mała blizna w kształcie kawałka kości słoniowej.

Nie mogłam w to uwierzyć! Czyli to nie jest tylko mit, ale prawda. Chociaż może historia ta nie jest godna wiary. Nie wiedziałam, co mam o tym myśleć i co powiedzieć. W mojej głowie panował chaos, więc spytałam o to, co mnie najbardziej ciekawiło.

- Co to jest Likantropia?

- To inaczej wilczy obłęd. Jest to chęć przemiany, którą odczuwamy podczas pełni księżyca. Zdarza się to raz na miesiąc, czasem dwa razy.

- Co ze srebrem? – spytałam po chwili namysłu. Może nas zabić, czy nie?

-  Tu dochodzi do sporów. Według legend srebro nie jest w stanie zabić wilkołaka, a jedynie sprawić, że zamieniał się z powrotem w człowieka. Wielu twórców książek i filmów zrezygnowało jednak z takiej wersji, decydują się uczynić srebro śmiertelnym. Czasem było tak, że srebrna kula była jedynym sposobem uśmiercenia wilkołaka. Często srebro powodowało u nich ból, rany, oparzenia. W niektórych źródłach srebro leczyło wilkołaka, a nie raniło.

- To jak jest naprawdę?

- Prawda jest taka, że czyste srebro powoduje ból. Taka kulka w serce zabija. Gdy zostaniesz trafiona w nogę lub gdziekolwiek poza sercem, leczysz się długo, a później zostaje blizna. Na zawsze.

- Jakie mamy zdolności?

- Wilkołaki posiadają wiele nadnaturalnych cech, np. wielka siła, oraz zwinność. Możemy też wspinać się z zawrotną prędkością, a także wskakiwać i zeskakiwać z dużych wysokości nie robiąc sobie przy tym krzywdy. Przede wszystkim mamy jednak doskonały węch i słuch, nawet w ludzkiej postaci. Potrafimy również widzieć w zupełnych ciemnościach.

- Ale ja nie widzę dobrze w ciemności – sprostowałam. - Nie mam doskonałego węchu i słuchu.

- Większość z naszych zdolności uaktywnia się po pierwszej przemianie. Zauważyłem, że jesteś bardzo silna – powiedział a ja natychmiast spiekłam raka. Co on w sobie takiego miał, że cokolwiek powiedział o mnie, ja od razu byłam czerwona? Nie myślałam o tym więcej, bo chciałam się dowiedzieć o mnie wszystkiego. O nas.

- Jak długo żyjemy?

- Istnieje kilka wersji na temat długości życia wilkołaków. Pierwsza mówi, że wilkołaki są nieśmiertelne i zginąć mogą, podobnie jak wampiry, tylko zabite przez kogoś innego. Druga wersja jest taka, że żyją bardzo długo, ale starzały się i słabły wraz z wiekiem. Mogły dożyć kilku setek lat i wyglądać młodo, ale w końcu umierały ze starości. Jeszcze inne źródła …

- A może powiedz tę najważniejszą i najprawdziwszą wersję?

- Okej. No więc wilkołaki żyją dłużej niż ludzie. Nie jest to wielka różnica, ale to nie znaczy, że wcale jej nie ma. – Patrzyłam na niego jak na głupka. Czy zawsze wszystko musi komplikować? Przewróciłam oczami, co nie uszło uwadze Luka. – Nasze organizmy bronią się, i dlatego nie chorujemy. Nie mamy raka, zapaleń płuc i innych. Czasami możemy mieć katar i kaszel. Nigdy nic poważniejszego.

- Co może nas jeszcze zranić?

- O srebrze już wiesz, więc pozostał tojad.

- Tojad? – spytałam jak zwykle bardzo inteligentnie.

- Inaczej wilcze ziele – odpowiedział z cierpliwością Luke - Kwiaty grzbieciste o barwie fioletowej, lub rzadziej żółtej.

- A…

- Na resztę pytań odpowiem, kiedy dojedziemy. Za tobą długi i ciężki dzień. – Sięgnął na tylnie siedzenie po koc i podał mi go. – Prześpij się. Minie trochę czasu, zanim dojedziemy.

- Dziękuję – wyszeptałam i oddałam się w objęcia Morfeusza.

_______________________________________________________________________
Jak na moje oko to rozdział nie jest zły, nawet jestem z niego zadowolona ;)
Mam nadzieję, że nie mieszam już tych czasów. Sprawdzałam kilka razy tekst i nic na razie nie rzuciło mi się w oczy ;D
Zapraszam do komentowania ! ;* Pozdrawiam, Kasiequ ;3

CZYTAM = KOMENTUJĘ ;*

Trzynaście. - Decyzja

W głowie nuciłam sobie piosenkę, której tytułu niestety nie znałam.  W kółko ten sam fragment. „Turn up the love, turn up the love.” * Nie wiedziałam o czym myśleć. Przez cały czas kiełkowały mi myślach pytania, na które nie znam odpowiedzi.
Po pierwsze to gdzie ja teraz jestem? Nie wiem a powinnam. Czułam, jak lekki wiaterek owiewa moją twarz. Moję skórę pieścił niesamowicie miękki i delikatny materiał. Przyjemnie.
Postanowiłam się jednak skupić i coś przypomnieć. 
Wytężyłam mocno umysł, ale nic. Pustka. Chciałam otworzyć powieki, ale nie mogłam. Jakby coś trzymało je w żelaznym uścisku. Dałam sobie spokój z tym pytaniem i zadałam nowe.

Co się stało? Też nie wiem. Dlaczego? Powinnam coś pamiętać.  Myśl, myśl – nakazałam sobie. Oj, ciężko będzie. Może gdy będę umiała się skupić na czymś innym, będę mogła się skupić później na tych ważniejszych rzeczach?  Hm, to może zacznę myśleć o motylach? Tak, to dobry pomysł, gdyż są cudowne. Każda barwa ich skrzydełek jest wyjątkowa, oryginalna. Pomieszane barwy kontrastujące z bezchmurnym niebem, słońcem. Czerwone. Tak, te zdecydowanie są najpiękniejsze. Tylko że ja jeszcze nie widziałam motyla w takim kolorze? Coś mi nie pasuje. 
Przed oczami pojawił mi się ten owad w odcieniach czerwonego. Można powiedzieć krwistego. Krew. Moją głowę zalały nagle wspomnienia związane z dniem wczorajszym. Hache leżący zakrwawiony na łóżku, ja biegnąca po nóż i nacinająca sobie nadgarstek, następnie blondyn pijący moją krew. Najgorsze jednak zostało na koniec. Wampir wgryzający się w moją tętnicę, pijący moją krew do ostatniego mojego tchu i nie zostawiając w niej oni jednej kropelki. 

Może jestem w niebie? – zastanawiałam się.
Ty? – prychnęłam sama do siebie.

                                           Otwórz oczy. Otwórz oczy. Otwórz oczy.

Zamrugałam powiekami i pokój nabrał kształtu. Światło bylo zgaszone. Przed sobą zauważyłam mojego blondyna z rękami założonymi na karku i wpatrującego się w podłogę. Szeptał coś do siebie, ale nie bardzo mogłam usłyszeć, co. 
- Hache? – odezwałam się do niego. Popatrzał na mnie wzrokiem, w którym był widoczny ból.
Poznałam to pomieszczenie. To pokój wampira. Zmieniło się tutaj coś, tylko jeszcze do końca nie mogę powiedzieć, co. Znajduje się tutaj coś niepokojącego.
- Kate, przepraszam. Naprawdę cię przepraszam. Nie wiem, co się ze mną stało! Błagam, powiedz, że mi wybaczysz – zaczął błagalnym tonem. Wiem, że to co zrobił pozostanie w mojej pamięci na długo. Wiem także, że nie zrobił tego celowo. Kocha mnie jak inny.
- Ja… - zaczęłam ale nie mogłam dokończyć.
- Wiem, że to trudne, ale chociaż spróbuj – mówił cały czas do mnie z litością.
- Wiem, że nie zrobiłeś tego celowo. Naprawdę! Tylko musisz mi powiedzieć… - zaczęłam.
- Co tylko zechcesz, najdroższa.
- Co tu się stało? Gdy wróciłam, zastałam cię rannego. Wszędzie była krew – powiedziałam roztrzęsiona. Szarooki podszedł do łóżka, usiadł na jego brzegu i chwycił moje dłonie.
- Twój ojciec tu był. Z innymi łowcami. 
- Co? – zapytałam jak zwykle inteligentnie.
- Tak, powiedział, że jeśli cię nie zostawię, zabije nas oboje, bo przyniosłaś hańbę dla jego rodziny. 

Te słowa długo jeszcze do mnie nie docierały. Jak mój ojciec może chcieć zabić swoją córkę? To, że poluje na wampiry jakoś zniosę, bo wiadomo, że nie każdy jest taki jak Hache. Ale żeby zabić własne dziecko?  Bliss też chce zabić? Muszę się z nią jak najszybciej skontaktować!

- Gdzie jest mój telefon? – spytałam a Hache natychmiast mi go podał. – Muszę zadzwonić do siostry – powiedziałam.
- Pójdę po coś do jedzenia – powiedziawszy to, wyszedł.
 Wybrałam numer tak doskonale mi znany. Nie odbiera. Ciekawe, czym jest aż tak zajęta, by nie odebrać telefonu od siostry? Zadzwoniłam kolejny raz i Bliss odezwała się po drugim sygnale.
- Przepraszam, ale byłam pod prysznicem. Coś się stało?
- Ojciec chciał zabić Hache i powiedział, że jeśli z nim nie skończę, zabije także mnie – odpowiedziałam prawie płacząc.
 - O Boże. Kate, musimy jeszcze dzisiaj pogadać.
- O co chodzi? – spytałam przestraszona.
 - Nie wiesz? Za dwa dni pełnia! – Cholera, byłabym zapomniała. Dzisiaj muszę powiedzieć  Hache, że postanowiłam przyjąć propozycję Luka. Nie mogę inaczej…
- Kate, słyszysz?
- Tak, tak. Musimy dziś pogadać. Ale nie przez telefon. – zastanowiłam się chwilę. – Przyjedź do mnie. Jestem u Hache.
- Dobrze, za dwie godziny będę z Damienem.
Usłyszałam piknięcie, które oznaczało koniec połączenia. Muszę wziąć prysznic – pomyślałam.  Zdecydowanie.

Poszłam do łazienki, ściągnęłam z siebie wczorajsze ubrania i wzięłam długą, gorącą kąpiel. Rozmyślając nad tym, czy dobrze robię, doszłam do wniosku, że tak. Bardzo dobrze. Nikogo nie skrzywdzę a w szczególności mojego chłopaka. Tak bardzo go kocham, że nie umiałabym sobie wyobrazić reszty życia bez niego. Dlaczego muszę mieć aż tak porąbane życie? Wilkołak i wampir – poważnie?

Osuszyłam się dokładnie po kojącej kąpieli, wyciągnęłam z szafki bieliznę i ubrałam się w dresy, które także tam znalazłam. Wampir jest chyba przygotowany na wszystko. 
Przed podróżą z Lukiem muszę jeszcze zajrzeć do domu. Oh, nawet nie chcę myśleć, co może mnie tam czekać.

Wychodząc z łazienki zobaczyłam, że blondyn przyniósł mi coś do jedzenia. Nie mówiąc nic od razu zaczęłam jeść. Oh, jaka jestem głodna. Jak wilk. No nie, wszystko musi mi się tak kojarzyć? Serio?
Po skończeniu posiłku, wstając z krzesła zakręciło mi się w głowie. Blondyn wziął mnie na ręce i położył delikatnie la łóżku. Puszczając mnie, poczułam pustkę. Tęsknię za nim, za jego ciepłymi i otwartymi zawsze dla mnie ramionami, za gorącymi pocałunkami lub choćby za samym trzymaniem za rękę.
 - Hache – powiedziałam i wyciągnęłam do niego rękę a on przyjął ją z wdzięcznością. Usiadł koło mnie na łóżku. Podniosłam się do pozycji siedzącej i wtuliłam w jego ramiona. Brakowało mi jego dotyku. Bardzo.

Ukochany przybliżył się do mnie i wpiłam się w jego usta. Czując znowu to ciepło, które otaczało nas za każdym razem, gdy nasza skóra się dotykała, pomyślałam, że mogłoby być tak już wiecznie. Tylko ja i on. Razem na zawsze.
 Wampir całował moją szyję, ale nie bałam się powtórki z wczoraj. Wczoraj coś go opętało a dziś był sobą. Wykorzystałam chwilę by odwrócić wzrok i spojrzeć na zegarek. Mamy ponad godzinę, więc może ją jakoś wykorzystamy? – pomyślałam.

Nie marnując więcej czasu, ściągnęłam z chłopaka koszulkę odkrywając piękne ciało. Pragnę go. Tu i teraz. Przeturlałam się na niego i ściągnęłam moją bluzkę a zaraz potem spodnie. Później on leżał na mnie ściągając ze mnie bieliznę. Pożądanie, które kiełkuje we mnie, nasila się. Chce więcej. Po chwili oboje byliśmy bez ubrań.

Kochaliśmy się jak nigdy wcześniej, tarzając po całym łóżku. Ja na nim, on na mnie i tak w kółko. Nigdy nie chcę tego zapomnieć. Tej cudownej chwili, w której jesteśmy jednością.
Jedyne, co mogłam teraz robić, to jęczeć z przyjemności, którą mi dawał.
- Kocham cię i już nigdy nie skrzywdzę.
- Wiem, ufam ci bezgranicznie – odpowiedziałam.

        Zmęczeni opadliśmy na łóżko nie odzywając się. Głowę położyłam na jego ramieniu, zastanawiając się, jak ja mu to powiem? 
"Postanowiłam pojechać z Lukiem, bo nie chcę cię krzywdzic". Jego to nie będzie interesowało, będzie chciał być przy mnie. 

- O czym myślisz? - spytał z troską.
- O tobie, głuptasie. Zawsze myslę o tobie. - Ucałowałam go delikatnie a zarazem namiętnie w policzek. Nie chcę, by między nami coś się zmieniło, ale zmieni się. Ja się zmienię.

         Rozległo się pukanie do drzwi i oboje szybko poderwalismy się z łóżka. Zabrałam swoje rzeczy i szybko maszerując do łazienki, widziałam, że Hache otwiera drzwi a w nich pojawiły się dwie postacie. Bliss i Damien. Nie zastanawiając się dłużej, zamknęłam drzwi i ubrałam się. Nie było czasu na prysznic. Muszę wyjawić im mój plan.

         Wchodząc do pojoku, Bliss rzuciła mi się w ramiona. Odwzajemniłam uścisk i powiedziałam:

- Nie martw się o mnie. Poradzę sobie.

Odkleiłyśmy się od siebie a ja przeszłam do sedna sprawy.

- Muszę wam coś oznajmić. Luke złożył mi propozycję. Powiedział, że mogę z nim jechać w góry, na otwarty teren, gdzie ludzie tacy jak ja, przemieniają się nie robiąc nikomu krzywdy. Zgodziłam się. Przepraszam.
- Co?! - wykrzyknęła moja siostra z moim chłopakiem. Damien chyba postanowił się nie mieszać. I bardzo dobrze.
- Tak. Wyjeżdżamy dziś o 22. 
- Nie - powiedział spokojnie Hache. - Nie pozwolę ci, rozumiesz?
- Musisz. To jedyne wyjście! Nie mogę pozwolić, aby tobie lub komukolwiek innemu stała się krzywda! 
- Pomogę ci przecież. Powstrzymam cię przez zrobieniem czegoś głupiego.
- Nie. Nie mogę cię narażać na niebezpieczeństwo z mojej strony. Proszę - podeszłam do niego i dłońmi pogładziłam jego twarz - pozwól mi.
Objął mnie w tali jedną ręką, drugą wplątał we włosy i pocałował. Zachciało mi się płakać.
Bądź dzielna - nakazałam sobie.
- Mam mało czasu na przygotowania, więc pozwólcie... - wskazałam głową drzwi. Nie chcę być niemiła, ale chcę być teraz sama. Z wyjątkiem Hache. Podeszłam do Bliss i przutuliłam sie do niej. Łzy w moich oczach się wzbierały ale powstrzymac ich już nie mogłam. Moja siostra tak samo i po chwili obie płakałyśmy. Wiedziałam, że nie mogę tego przeciągać w nieskończoność. Wypuściłam ja z mojego mocnego uścisku i blondynka zrobiła to samo. Łzy dalej spływały nam po policzkach. Siostra od razu wtuliła się w ramiona Damiena, który objął ją i przyciągnął ją bliżej do siebie. Widziałam miłość w ich oczach, kiedy na siebie patrzyli. Teraz wiem, że siostra będzie z nim bezpieczna. Nie wiem skąd, ale czułam, że można mu zaufać. A moje przeczucia się nie mylą.


          W sklepie kupiłam dużo batonów proteinowych, dużo picia i innego rodzaju rzeczy nadających się do jedzenia. Hache zaproponował, że pojedzie do mojego domu i weźmie parę moich rzeczy. Ciekawe, co wybierze. 
Odwiedziłam jeszcze jeden sklep i kupiłam w nim śpiwór i koc. W końcu muszę w czymś spać.

Wróciłam do mieszkania i usiadłam na łóżku. W mojej kieszeni telefon zaczął wibrować. Wyjęłam go i sprawdziłam numer. Nieznany. Odebrać? A co mi tam...

- Mam nadzieję, że nie zapomniałaś o dzisiejszym wyjeździe - odezwał się jakiś głos po drugiej stronie linii i już wiedziałam, do kogo należy.
- Tak, będę napewno. 
-Dobra, przyjdź tam, gdzie ostatnio. Będę czekał - powiedziawszy to, Luke się rozłączył.
Hache wrócił a ja od razu rzuciłam mu się na ramiona. Przygarnął mnie do siebie i przytulił mocno. Wiem, że boi się tak jak ja, tylko że jemu udaję się to lepiej ukryć.
- Będzie dobrze, zobaczysz.

* Far East Movement feat. Cover Drive - Turn up the love.

____________________________________________________________________

Jest rozdział trzynasty. Czegoś mi jeszcze w nim brakuje, ale nie bardzo umiem stwierdzić, co.
Ostatnio nie mam weny, proszę więc o wyrozumiałość, bo każdemu się zdarza.

Tak, wiem mylę czasy, ale będę się starała, obiecuję!
PS. Proszę o dodawanie się do "Obserwatorów", ponieważ wtedy łatwiej mi informować o nn ;)
Pozdrawiam, Kasiequ ;33

CZYTAM = KOMENTUJĘ ;*

Dwanaście. - Żądza krwi

      Niepewnym krokiem weszłam do domu rozglądając się za kim kolwiek. Odstawiłam klucze na szafkę przy drzwiach i weszłam do kuchni. Rozejrzałam sie po pokojach, ale nie ma nikogo. Ani Bliss, ani mamy i ... jego też nie ma. Nie umiem powiedzieć już nawet słowa ... "tata". To nie jest już mój ojciec. Co się z nim stało? Zawsze byłam dla niego bardzo ważna. Myliłam się. Nie umiem tylko zrozumieć, dlaczego? No dobra niby miałam być przynętą, ale to go nie usprawiedliwia od tego do mi zrobił! WRÓĆ. Co nam zrobił!
Muszę pogadać z kimś normalnym. Z kimś, kto spojrzy na to innymi oczami.
      Fee. Ale nie mogę jej w to mieszać. To by było za dużo. Nie mogłabym patrzeć, jak najlepsza przyjaciółka się ode mnie odwraca, dowiadując kim jestem... Przepraszam "czym".
Próbowałam się skupić, wytęrzyć umysł, zobaczyć, co mi podpowiada ale nic. Od tego tylko głowa mnie rozbolała.
      Siostra jest pewnie u Damiena, ale zaczęłam się o nią martwić. Przecież ja go nie znam. A jeżeli to jakiś psychopata? Morderca?
Oh, Kate kretynko. Twój chłopak jest mordercą i jakoś się z nim zadajesz!?
To co mam robić?
Pogadaj z Lukiem...
- Świetnie, gadam sama do siebie - odezwałam się. Ale ta "rozmowa" dość pomogła i wiedziałam, co muszę zrobić.
      Weszłam do łazienki, zmieniłam ubrania, zrobiłam lekki makijaż i ponownie spojrzałam na błękitną karteczkę, którą dostałam od Lucasa.
Czy robię dobrze?
O tak, z pewnścią - sarknęłam sama do siebie w myślach. Przecież jak Hache sie o tym dowie, to mnie zabije.
      Ubrałam się dziś na czarno. Rurki, koszula, buty ... Czemu się tak wogóle ubrałam? Ktoś umarł?
Z pewnością niedługo ja umrę - pomyślałam smutno. Przemiana niedługo. Mam tak mało czasu a tyle przygotowań. Hache obiecał, że mi pomoże, ale nie mogę go w to mieszać. Nie mogę go narazić na niebezpieczeństwo z mojej strony. Nigdy bym sobie nie wybaczyła i dlatego już postanowiłam.


      Po godzinie znalazłam się w miejscu, w którym nigdy nie chciałabym być - w miejscu, które zapisał mi Luke. Wszędzie leżały butelki o tanim alkoholu, pudełka puste po papierosach, niedopałki skrętów. Co to za miejsce? Gdzie jak gdzie, ale tutaj to ja niegdy nie byłam. Przeraża mnie to miejsce. Po co przyszłam? Sama nie wiem, może jednak wrócę do domu? Tak, to rozsądne.
- Jednka jesteś - odezwał się ktoś za moimi plecami. Odwróciłam się. Stał obok mnie Lucas, jak zwykle przystojny z burzą ciemnych włosów na głowie, wpatrując się we mnie ślicznymi zielonymi oczami. Co ja plotę?
- Luke... Eee, ja nie wiem, po co przyszłam. Pójdę już. - Zaczęłam iść w stronę, z której przyszłam. Chłopak chwycił mnie mocno za rękę i nie puszczał.
- Wiem, po co przyszłaś. Odpowiem na twoje pytania.
- To boli - opowiedziałam zerkając na nadgarstek.
- Tak, wiem. Przepraszam. - Uścisk zelżał i kciukiem zaczął masować miejsce, za które mnie trzymał.
Wyrwałam mu się szybko nie pozwalając mu na więcej. Za kogo on się ma??
- Będziemy tu tak stać, czy może pójdziemy w jakieś spokojne miejsce i pogadamy? - Spytałam z wyraźną irytacją w głosie.
      Tutaj na podwórzu przed blokiem dzieciaki biegały za piłką, grały w jakieś nieznane mi gry i bawiły się ze starszymi. Była to uboga dzielnica, i nie wiem, dlaczego Luke chciał, abym to właśnie tutaj przyszła. Na pewno nie mam zamiaru rozmawiać właśnie tutaj. To miejsce jest dla mnie straszne. Nigdy nie wiesz, co cię spotka. Idąc za Lusacem krok w krok, dużo osób przygladało mi się podejrzliwie. Zaczynam się bać - stwierdziłam.
- Gdzie idziemy? - spytałam.
- Powiedziałaś przecież, że chcesz iśc w spokojne miejsce. Więc idziemy.
Dobra. Szliśmy jeszcze jakiś czas, gdy Luke otworzył drzwi do małego pokoiku, w którym było dość ciemno. Oświecając światło, zauważyłam, że ściany pomalowane są na szaro. Meble są szare, łóżko, a okna pozastawiane jakimiś czarnymi szmatami. 
- Dlaczego to tak wygląda? Czemu nie odsłonisz okien i nie wpuścisz światła? - zadawałam pytania podchodząc do okna. 
- Nie! - krzyknął zielonooki i odsunął mnie szybko od okna.
- Dlaczego? Co się dzieje? 
- Nie powinnaś się tym interesować. Jeżeli chcesz o coś zapytać to pytaj, ale tylko tego, co dotyczy ciebie. Na inne nie odpowiem.
- Dobrze, w takim razie powiedziałeś, że możesz mi pomóc. Jak?
- Co miesiąc wyjeżdżam w góry, na odludzie. Nie chcę nikogo zabijać i pewnie ty też nie chcesz.
- Nie, nie chcę - odpowiedziałam.

- W takim razie jedź ze mną.
- Co? - spytałam inteligentnie.
- Tam nikomu nic się nie stanie, a gdy zaczniesz się przemieniać, będę przy tobie. Tylko ja ci mogę pomóc.
- Hache mi pomoże - powiedziałam stanowczo.
- A co on może? Gówno wie o przemianie! Nigdy nie przeżył tego, co ja. Nigdy...
Założyłam ręce na piersi myśląc, co powinnam zrobić.
Jedź z nim. Pomoże ci.
A co z Hache? Zostawisz go?
No nie, znowu gadam do siebie. Powinnam się leczyć.

      Jak mam wytłumaczyć wampirowi, że chce jechać z innym w góry na czas przemiany? Nie zrozumie tego. Będzie chciał na upartego mi pomóc, nawet swoim kosztem. To dlatego go kocham, zrobi dla mnie wszystko, ale nie mogę mu na to pozwolić. Po prostu nie mogę.
- Co jest potrzebne do przemiany? Jakieś ubrania?
- Nie, nie będą ci potrzebne. Gdy zaczynasz się przemieniać, zrzucasz z siebie ubrania.
No pieknie! Będę przed nim goła!
- Coś innego?
- Ja się wszystkim zajmę. Ty weź tylko cos do jedzenia. Dużo jedzenia. Przemiana jest męcząca, a potem jest się głodnym jak wilk - zastanowił się chwilę. - No może to nie jest dobre porównanie - powiedział drapiąc się po głowie.
- Nie powiedziałam, że pojadę.
- Kate - podeszdł do mnie blisko i uchwycil moje dłonie, zanim zdołałam się wyrwać. - Proszę, nie poradzisz sobie sama. Jutro czekam tutaj na ciebie o 22. Trzeba tam jakoś dojechać, a potem zdrzemnąć.
- Dlaczego tak bardzo chcesz mi pomóc? - spytałam. Co ja go wogólę obchodzę?
- Wilkołaki trzymają się razem, w kupie. Nigdy osobno. Może się zdarzyć, że w górach będą też inni. Jako zwierzę można także się dobrze bawić. - Przerwał na chwilkę, ale potem zaraz kontynuował. - To ma także swoje dobre strony, nie tylko złe. Pamiętaj, musisz być wypoczęta i silna. Do pełni tylko dwa dni. Nie możesz się przemęczać.
       Nie mam czasu się teraz nad tym zastanawiać. Muszę na spokojnie wszystko przemyśleć, porozmawiać z Hache i wiele innych. Pożegnałam się z brunetem i wyszłam. 
Boję się. Bardzo... Nie mogę przeciez udawać, że wszystko jest okej, skoro nie jest. Moje nogi poprowadziły mnie tylko w kierunku im znanym.
Rozejrzałam się dookoła. Znalazłam się przed apartamentem wampira. Weszłam do środka i rozglądając się za moim chłopakiem trafiłam na mój biustonosz w łazience. Usmiechnęłam się do siebie w duchu. od razu przypomniały mi się chwile w łóżku.
      Weszłam po cichu do sypialni a mój ukochany drzemał. Jak to się stało, że mnie nie usłyszał? Podeszłam do niego, usiadłam obok na łóżku i zobaczyłam t o. Hache był cały we krwi. Bożeee, on nie żyje? Nie, to nie możliwe!
- Hache, Hache !! - krzyczałam ile sił. - Nie, nie, nie, nie, nie.!!
Co ja mam zrobić? Co mam zrobić, do cholery!? Nie mogę go stracić!!
Zaczęłam płakać. Histerycznie potrząsałam wampirem. To na nic. Straciłam go!! 
Poruszył głową. Żyje!! Jest jeszcze szansa!
- K .. - odezwał się ukochany.
- Ciii, spokojnie. Pomogę ci. 
Wiedziałam co zrobię. Poszłam szybko do kuczni i wzięłam najostrzejszy nóż. Szybko przybiegłam z powrotem i nie czekając długo nacięłam lewy nadgarstek. Krew zaczęła spływać po mojej ręce a mi zrobiło się słabo. Nie znoszę widoku krwi!
Przytknęłam rękę do ust wampira i poczułam jak delikatnie językiem zlizuje brunatną ciecz. Potem poczułam jak jego kły wbijają się mocno w mój przegłób. 
- Aaa. - syknęłam z bólu. 
W wampirzym tempie Hache znalazł się na mnie. Coś go opętało! Nie panował nad sobą...
- Nie, nie - powtarzałam.
Wampir wgryzł się w moją szyję, a ja poczułam tak straszny ból, że zaczęłam się wyrywać. Swoimi rękami chwycił mnie za ramiona uniemożliwiając następny ruch. Czułam jak uchodzi ze mnie życie. Jest tego jeden plus - nie będę musiała przechodzić przemiany. Uśmiechnęłam się do siebie. Ten uśmiech wiele mnie sił kosztował. Nie mogę tak po prostu umrzeć. Czułam w sobie wielką siłę, ale nie umiem jej wykożystać. Nie mogę się ruszyć. Płakałam. Łzy płynęły po moim  policzku jak puszczona woda w kranie. Mam nadzieję, że chociaż zemdleję i nie będę musiała tego czuć. Na nic moja nadzieja. Czułam wszystko. Ból przechodził po moich kościach, a ja już nie wiedziałam, co się ze mną dzieje. Nie ma we mnie już ani kropli krwi - pomyślałam. Jestem otępiałam. Może się ze mną robić, co chce.
Kto może? - pomyślałam do siebie. 
Gdzie jestem? 
Nie wiem.

Zamykałam powieki chcąc usnąć i już nie wstać. Przynajmniej nie czuć tego okropnego bólu. Nagle coś mi zaświtało. Przecież mam dostęp do jego głowy. On pije moją krew, czyli mogę się z nim skontaktować!

Hache, proszę przestań.
Nic. Zbudował wokół siebie ogromny mur, którego nie jestem w stanie obalić. To koniec...


_________________________________________________________________

Nie jest to długi rozdział, wiem. Ale nie mogłam nic wymyślić i pewnie gdyby nie Daga, napewno dzisiaj by go jeszcze nie było. ;D Dziękuję kochana ;*.
Rozdział dedykuję Wam wszystkim za to, że czytacie mojego bloga i komentujecie. Dużo to dla mnie znaczy. ;)
PS. Wiem, myle czasy, ale tak po prostu mam. Może w końcu nauczę się, jak tego nie robić?
Pozdrawiam, Kasiequ. ;33
www.bitwa-o-marzenia.blogspot.com

CZYTAM = KOMENTUJĘ ;*