Jedenaście. - Miłość

Hache stwierdził, że nie mogę zostać sama. Postanowiliśmy pojechać do niego. Nie pytając o nic weszłam do łazienki. Nalałam do wanny gorącej wody i wlałam płyn do kąpieli. Po chwili wanne wypełniała woda z dużą ilością piany. Powoli weszłam a moje ciało przeszedł przyjemy dreszcz. Relaskując się i rozmyślając, doszłam do wniosku, że poradzę sobie. Jestem silna i odważna. Mam przy sobie wspaniałego chłopaka, który będzie przy mnie mimo wszystko.
Wyszłam z wanny, zaczęłam się suszyć a potem znalazłam w szafce czystą bieliznę. Skąd on wiedział, że tu będę i jaki mam rozmiar? Dobra, nie ważne. Założyłam czystą, luźną, białą koszulkę, ewidentnie na mnie za dużą. Weszłam do pokoju, a blondyn przyglądał mi się uważnie.
- W porządku?
- Nie, nic nie jest w porządku - odpowiedziałam.
Podszedł do mnie i mocno przytulił.
- Za 4 dni pełnia. Musimy się przygotować.
- Opowiedz mi coś o wilkołakach - zaczęłam od razu.
- Chodź, usiadź. - Usiedliśmy i spletliśmy nasze palce. - Więc wilkołaki są wierne księżycowi. Ma nad nimi pełną władzę. Przemiany są bolesne, szczególnie pierwsza. Później już mniej. Będę przy tobie, obiecuję.
Chwycił mój podbródek i przybliżał się powoli do mnie. Nasze usta się dotykały, a chłopak czekał, aż odwzajemnię pocałunek. Wpiłam się w jego usta, zawsze ciepłe, należące tylko dla mnie. Opadliśmy bezwładnie na łóżko, błądziłam rękami po torsie szarookiego.
Teraz byłam pod nim. Przyciągnęłam go bliżej do siebie chwytając za włosy. Jego prawa ręka spoczywała na mojej piersi, druga - na moich plecach w poszukiwaniu zamka od stanika. Tego się nie spodziewał. Zapięcie było z przodu. Nie czekałam długo i ściągnęłam z niego koszulkę odsłaniając piękne ciało. Nie był mi dłużny, zaraz zrobił to samo. Przekręciliśmy się tak, że teraz to ja byłam górą. Leżałam na nim w samym staniku i korownkowych majteczkach. Moje wilgotne czarne włosy opadały spokojnie na moje nagie ramiona. Zasypywałam pocałunkami jego szyję, ucho.
- Kocham cię. Bardzo - szepnęłam.
- Nawet nie zdajesz sobie sprawy, jak ja ciebie.
Siedziałam na nim okrakiem. Zjeżdżałam ustami w dół, a Hache cicho pojękiwał. Znalazłam się przy spodniach. Odpięłam pasek i wzięłam się za dalszą robotę. Zawsze chciałam rozpiąć rozporek zębami. Nie wyszło mi jak chciałam, ale najgorzej nie było. Zbyt duży napór od drugiej strony. Przeturlaliśmy się i znowu znalazłam się pod nim. Oplotłam nogami jego biodra. Zaczął powoli zbliżać się dłonią do moich majtek. Był tak delikatny ...
- Ekhem. - Zostalismy w bez ruchu i spojrzeliśmy w stronę okna. Był tam Luke. - Nie chciałbym przeszkadzać, ale mam wam coś do powiedzenia i ...
Hache poderwał się szybko i przygwoździł bruneta do ściany odsłaniając swoję piękne białe kły.
- Czego? - spytał blondyn niemiłym głosem. Lubiłam ten jego władczy ton.
- Może mnie puścisz? Wiesz, nie mogę za bardzo oddychać - wychrypiał.
Szybko włożyłam na siebie koszulkę. Podeszłam do Hache i dałam mu znak, żeby go puścił. Posłuchał mnie, a ciało chłopaka bezwładnie opadło na ziemię. Poprawił spodnie, ale nie założył nic więcej. Mogłam dalej się rozkoszować jego pięknem. Pożądanie nie uszło do konca jeszcze ze mnie.
- Nie próbuj żadnych sztuczek. Nie masz ze mną szans - zwrócił się do zielonookiego.
- Teraz nie, ale zobaczymy czy tak samo będziesz mówił podczas pełni.
- O czym on mówi? - wtrąciłam się szybko. Chciałam wiedzieć jak najwięcej. Miałam na to tylko niecałe 4 dni.
- O tym, że ugryzienie wilkołaka zabija wampira - powiedział Lucas. - Nie będzie mógł ci pomóc - dodał.
- Żebyś się nie zdziwił - sarknął blondyn.
- Nie chce źle, chcę ci pomóc Kate. Sam to przechodziłem i wiem, że nie jest łatwo - powiedział z nutką współczucia i bólu.
- Poradzimy sobie bez ciebie - warknął mój obrońca.
- Jeśli zmienisz zdanie, szukaj mnie pod tym adresem - wręczył mi jakąś kartkę nie spuszczając wzroku z szarookiego i wyszedł tak samo jak przyszedł.
Oknem.
- Skąd on wiedział, gdzie mieszkam?
- Znalazł mnie tego dnia gdy wybiegłam od ciebie. I ... no wiesz.
- Chodź do mnie, skarbie - podszedł i przytulił mnie. - Przejdziemy przez to razem. 
Jego dotyk był jak narkotyk. A ja byłam uzależniona.
- Głowa mnie boli. Masz jakieś tabletki? - spytałam.
- Tak, zaraz coś dla ciebie znajdę.
Wyszedł z pokoju, a ja od razu położyłam się do łóżka. Byłam strasznie zmęczona, w głowie miałam tak wiele pytań, które będą musiały zaczekać do dnia następnego. Teraz marzę o tym, by w końcu wypocząć i nabrać sił, by móc walczyć przez następne dni o przetrwanie.
Nie mogę narażać Hache tylko dlatego, że sama sobie nie poradzę. Może rozważyć propozycję Luka? On też w tym czasie się przemieni. A jeśli naprawdę chce mi pomóc?
Mój mężczyzna wszedł ze szklanką wody i aspiryną. Podał mi a ja natychmiast połknęłam tabletkę i popiłam. Zgasił światło i położył się koło mnie. Od razu się w niego wtuliłam.
- Co o tym wszystkim sądzisz? - spytałam.
- Nie możemy mu ufać.
- Ale jesli ...
- Nie - przerwał mi. - Naprawdę nie możemy. Co było ostatnim razem jak mu zaufałaś? Mam przypomnieć?
Poderwałam  się z pozycji leżącej do siedzącej. Spojrzałam na niego ostro.
- A ja mam przypomnieć, ile razy na tobie się sparzyłam? Na początku chciałeś mnie zabić, potem zabawiałeś się z jakąś dziwką, dobierałeś się do mnie ... - wyliczałam na palcach, gdy mi nagle przerwał.
- Przestań - po tych słowach zrobił to, co ja.
- Dlaczego? Jeśli krytukujesz innych, najpierw popatrz na siebie. Luke zrobił, co mu kazano...
- Ah, tak? Teraz będziesz go bronić? - spytał blondyn wyraźnie wpieniony.
- Nie, ja po prostu chcę być sprawiedliwa.
Nastała chwila milczenia, która przeciągała się bardzo długo. Za długo. Hache patrzył na mnie wzrokiem pełnym żalu. Nie mogłam tego znieść. Chciałam go dotknąć, przeprosić, ale dlaczego ja mam pierwsza? Lekceważy moje zdanie.
- Ale ja cię przeprosiłem - odezwał się z wyraźną nutą bólu, który mu sprawiłam. Położył się, odsunął na sam brzeg wielkiego łoża i odwrócił do mnie plecami.
- Przepraszam - odezwałam się i przytuliłam do jego pleców. Nawet jeśli jest na mnie zły, to nie zabroni mi się do niego przytulać. Ku mojemu zdziwieniu odwrócił się. Ułożyłam się na jego klacie i podniosłam głowę do góry. Pocałował mnie łapczywie. Jego usta były takie miękkie i słodkie. Smakował tytoniem i whiskey. Pociągał mnie ten smak. Nasze języki toczyły walkę. Poczułam jak iskierka pożądania rozpala się we mnie na nowo. Usiadłam na nim okrakiem i zaczęłam odpinać mu czarne spodnie. Pasek tym razem nie chciał tak łatwo się poddać. Mocowałam się z nim jeszcze chwilę.
- Udało się - powiedziałam bardziej do siebie niż do niego. Popatrzył na mnie, na co oboje wybuchnęliśmy śmiechem.
Zapomniałam, że okno zostało otwarte. Nie chciałam, żeby znowu ktoś nam przerwał. Zeszłam z łóżka, a Hache popatrzał na mnie ze zdziwieniem. Po chwili załapał, o co mi chodzi. Podążając w jego kierunku seksownie zaczęłam ściągać bluzkę. Wstał i w wampirzym tempie podszedł do mnie. Znowu byliśmy pochłonięci całowaniem. Pieścił mój dekold. Ściągając mi stanik patrzał mi w oczy, jak prawdziwy dżentelmen. Inny od razu by się wlepiał w moje piersi, które były naprawdę niezłe.
Położyłam się na łóżku, czekając na jego ruch. Teraz byłam w samych majteczkach. Ukochany pozbył się reszty ubrań i wsunął się między moje nogi, potem zrobiliśmy to, co zamierzaliśmy przez przyjściem nieproszonego gościa.




Obudziłam się wypoczęta jak nigdy. Poczułam, że nie ma przy mnie mojego przystojniaka. Zaniepokoiłam się, chociaż sama nie wiem, czemu. Przecież to wampir - pomyślałam. - Potrafi o siebie zadbać.

Wszedł po chwili do pokoju trzymając na tacy świerze bułeczki, których zapach roznosił się po całym pomieszczeniu. Zrobiłam mu miejsce i usiadł koło mnie, całując czule w czoło. Nie miałam nic na sobie, ale spostrzegłam szlafrok, więc go założyłam.

- Umieram z głosu - oświadczyłam.

- Wiem, mała. 

- Kochany jesteś. - Od razu zabrałam się do jedzenia bułeczek. Popatrzałam na wampira pytająco.

- Czemu nie jesz? Nie lubisz?

- Nie jadam takich rzeczy. To znaczy mogę, ale i tak niewiele z tego czuję.

- Nie jesteś głodny? - spytałam ponownie.

- Właściwie to ja juz jadłem. - Widział przerażenie malujące się w moich oczach i szybko dodał - Oczywiście z krew z woreczka. Nie chciałem jeść przy tobie, bo byś nie dokończyła śniadania. - Uśmiechnął się łobuzersko.

Kamień spadł mi z serca. Już myślałam, że ... mniejsza o to. Ważne nie nic nie zrobił. Po zjedzeniu podeszłam do okna przygladając się zwykłym ludziom. Oni nawet pojęcia nie mają, kto ich otacza, ile tutaj jest niebezpieczeństwa.

- Coś cię trapi? - spytał Hache z czułością w głosie.

- Nie - odpowiedziałam spokojnie.

- Czy w nocy ... ja ... Czy zrobiłem ci krzywdę? Skrzywdziłem cię?

- Nie, nie - zaprzeczyłam szybko. - Było wspaniale. Dopiero teraz jestem tak naprawdę szczęśliwa.


_______________________________________________________________________________

Nie jest to najlepszy rozdział, ale nie powiem, że nie jestem zadowolona z efektu. Wiem, że muszę jeszcze dużo pracować by być dobra w pisaniu. Jeżeli macie jakieś uwagi, to piszcie.

Wszystkie komentarze są dla mnie radami i nie obrażę się, jeśli skrytykujecie moją pracę.
Dziekuję Wam za wszystkie miłe i złe słowa, które naprawdę pomagają i sprawiają, że coraz bardziej lubię to, co robię. A robię to dla Was. ; *
Mój drugi blog :D www.bitwa-o-marzenia.blogspot.com
Kasieq ;33

CZYTAM = KOMENTUJĘ ;*

Dziesięć. - Klątwa

- Kate, Hache? Co wy tu robicie? Gdzie my do cholery jesteśmy? - pytała spanikowana Bliss. - Damien? Damien!
Hache podszedł do Damiena i odsłonił mu twarz. Był poobijany i wyraźnie wykończony.
- Czy wiesz o Damienie? - spytałam delikatnie Bliss.
- Co niby mam wiedzieć? - odparła niepewnie. - Czy wiem, że jest wampirem? - Kiwnęłam głową twierdząco. - Tak, powiedział mi. Na początku się bałam ale potem zrozumiałam, że muszę być dla niego ważna, jeśli powierza mi taki sekret. Tak, i wiem o Hache. - Uprzedziła moje kolejne pytanie siostra.
- Wiesz, kto nas tu ściągnął?
- Nie, ale jak się dowiem to mu nogi z dupy powyrywam! - krzyknęła zbulwersowana blondynka.
- No to się zdziwisz. - Odezwał się głos za nami. Głos, który słyszałam od siedemnastu lat.
Bliss poderwała się szybko na proste nogi i odwróciła. Na jej twarzy malowało się wyraźne zdziwienie.
- Co? Jak? Dlaczego? - pytała Bliss ze łzami w oczach. - Jesteśmy twoimi córkami, dlaczego nam to robisz?
- Ty nie zrozumiesz. - Po tych słowach odwrócił się i odszedł.
Bliss podeszła do mnie i się przytuliła. Z Damienem było lepiej, więc postanowiłam jej od początku wszystko powiedzieć. Zaczęłam od porwania, że my byłyśmy przynętą, by schwytać wampiry, że mama nic nie wie i o klatwie. A dokładniej, że ona się nie ma czego obawiać bo to spadło tylko na mnie. Wiedziałam, że ulżylo jej z tego powodu, ale strasznie mi współczuła. 
Siostra podeszła do Damiena i się przytuliła do niego. Jest strasznie przystojny, podobnie jak Hache. Ma czarne włosy, ciemną karnację i piękne zielone oczy. Hache przygrnął mnie w swoje ramiona, w ktorych czułam się bezpieczna. Musimy jakoś stąd ucieć. Tylko jak?
Zaraz... jest jedna osoba, która może nam pomóc.
- Mam plan. - odezwałam się, a reszta popatrzała na mnie wyczekująco. - Ale nie mogę go zdradzić. Nie tu, podsłuchują nas. Musicie mi zaufać.
- Ufam ci bezgranicznie. - Popatrzał mi w oczy Hache. Bliss i Damien pokiwali głową. Widziałam, że Damienowi zrobiło to ogromny wysilek. Musiał z pewnością walczyć.
Siedzieliśmy w niepewności, a ja opracowywałam dalej mój plan. Jesli jesteśmy w tunelu, to można się z niego wydostać bez ofiar. Postanowiłam porozmawiać z tatą.
Ku mojemu zdziwieniu Tim podszedł do klatki i powiedział, że mam z nim wyjść. Nie protestowałam, ale widząc Hache i jego morderczy wzrok, postanowiłam że wyjaśnie mu wszystko jak przyjdę.
Popatrzał na mnie pobłażliwie i kiwnął twierdzaco głową. Poszliśmy do innego miejsca niż poprzednio, w którym nie było lustra na ścianie. Sądziłam więc, że możemy porozmawiać bez świadków.
- Musisz nam pomóc. - powiedzialam błagalnym tonem.
- Tak też zamierzam. - odparł Tim. - Będziecie mogli uciec w nocy, a ja zajmę się strażnikami.
- A co z tobą? 
- Nie martw się. 
- A dlaczego chcesz nam pomóc? - Nie mogłam uwierzyć, że Tim nam pomoże. Był co prawda przystojny ale wygladał bardziej jak kujon. Miał na nosie duże okulary, pod którymi kryły się niebieskie oczy. Włosy zaniedbane, w totalnym nieładzie, ale to pewnie dlatego, że ciągle pracuje.
- Moja mama tu pracowała. Z przemeczenia trafiła do szpitala, jak później okazało się, że wstrzyknęli jej truciznę. Zmarła po 24 godzinach. Po prostu chcę się zemścić. Tyle.
- Mimo wszystko dziekuję. - Podeszłam i objęłam go. 
Odwzajemnił uścick i powiedział.
- Dzisiaj jestem sam i kilku ochroniarzy, którzy nie oglądają nagrań i was nie podsłuchują. Mozecie swobodnie rozmawiać. Ja już się resztą zajmę.
- Dziekuję. - Powtórzyłam i wszyłam z pomieszczenia.
Tim otworzył klatkę jakgdyby nigdy nic i mnie wpuścił.
Podeszłam do mojego ukochanego i mocno wpiłam w jego usta. Przypadkowo rozciął mi wargę i poczułam, że spływa z niej odrobina krwi.
- Przepraszam, ja ... ja nie chciałem.
- W porządku. Wiem, że powienieneś się pożywić. - Spojrzałam w drugi kąt, gdzie siedziała Bliss z Damienem. Całował jej szyję ...
- Czy oni ...?
- Tak, ale nie bój się. Nie zrobi jej krzywdy.
Picie krwi dla mnie jest bardzo intymnym przeżyciem i nigdy nie chciałabym, aby ktoś był przy tym. Ale jeżeli moja siostra dla ukochanego mogła coś takiego zrobić to znaczy, że ja także. Nikt obcy nie będzie nas oglądał. Tim miał się tym zająć. Ale czy możemy mu ufać? Cichy głos wewnątrz podpowiada mi, że tak.
Pocałowałam Hache a on odwzajemnił mój pocałunek. Skierowałam jego głowę w dół, podczas gdy ja swoją odchyliłam.
Wiedział, co robić. Pewnym ruchem wbił mi kły, a ja syknęłam z bólu. Przerodził się on w porządanie.
Przez dłuższy czas byliśmy połączeni ze sobą w pewien sposób, którego nie mogłam wyjaśnić.
Jeszcze. Pomyślałam.
Kocham cię. - Usłyszałam w mojej głowie.
Jak to możliwe?
Należymy do siebie. Bratnie dusze.
Oooh. Też cię kocham.
Oderwaliśmy się od siebie, a blondyn ułożył mnie wygodniej przy sobie. W głowie miałam szum. Nuciłam w spokoju piosenkę Maroon 5 - She will be loved. Ta piosenka zawsze działała na mnie kojąco. 

- Co do mojego planu to...

- Wiem wszystko. - Przerwał mi. - Wyczytałem to z twojego umysłu. Ty także mogłaś, ale nie wiedziałaś, że to możliwe. Poza tym bardzo cię to pochłonęło. - powiedział z uśmieszkiem i mrugnął do mnie.

- Czyli zgadzasz się?

- Jak juz powiedziałem, ufam ci. Wiesz, co robić.

Tkwiłam przytulona do niego nie zwracając uwagi na nic innego. Moje myśli biegały wokół najprzystojniejszego faceta na ziemi. Co ja bym bez niego zrobiła? Teraz czeka nas jeszcze jedno wyzwanie. Musimy poradzić sobie ze strażnikami. Tylko bez ofiar.



Nastała wymarzona pora dnia i wszyscy bylismy poddenerwowani. Opowiedziałam reszcie o moim planie, ale Damien jakoś zbytnio się z niego nie cieszył.

Przyszedł Tim i otworzył delikatnie klatkę. Prowadził nas spokojnie do wyjścia, króre było za długim korytarzem z wieloma drzwiami po obu stronach. Co tam się znajdowało? Chciałam tam zajrzeć, ale wzrok Hache wyrażał więcej niz tysiąc słów. Bylismy praktycznie przy wyjściu. To nie może być takie proste. Ot tak sobie wyjść niezauważonym? Niee, coś musiało być nie tak. 
Jak zwykle miałam rację. Kilku ochroniaży złapało mnie i Bliss, a do wampirów strzelali z broni. Podejrzwam, że znajdowały się tam drewniane kule. Szarpałam się ale uścisk w ktorym byłam, był o wiele za mocny. Sfrustrowana odepchnęłam jednego strażnika moja nadludzką siłą a durugiego kopnęłam w goleń. Tim był przy ścianie i krwawił. Co oni mu zrobili? 

Podeszłam do Bliss, która była przyparta do ściany przez jednego ze strażników. Uderzyłam go z całej siły w głowe jakąś rurką. Osunął się na ziemię z krwawiącym tyłem. Chłpacy zajęli sie pozostałymi, ale nie chcę wiedzieć w jaki sposób. Ból w głowie był przeraźliwy. Opadłam bezwładnie na ziemię. Po chwili zrozumiałam. 

Podczołgałam się do ciała mężczyzny, którego wcześniej uderzyłam. Odwróciłam go na plecy i zbadałam puls. Nie wyczuwałam go. Boże, nie. 

- Nie, nie, nie, nie. - Gadałam do siebie. Oparłam o ścianę i przyciągnęłam kolana do siebie. Zakryłam twarz w  dłoniach, chcąc by nikt nie mnie ujrzał. Hache natychmiast był przy mnie. Nie chciałam wstać. Wziął mnie na ręce a ja wtuliłam w niego. Płakałam przez cały czas. Wyszliśmy na zewnątrz i ujrzałam piękny sierp księżyca. Teraz to on będzie moim panem. On będzie decydował o mnie, o moim losie. A ja nie chciałam. 

Damien podjechał po nas autem, ktore znalazł niedaleko. Wsiedliśmy na tylne siedzienie. Nie obyło się bez słów pocieszenia ze strony blondyna, ale wiedziałam, że chce dobrze.


________________________________________________________________
Zapraszam do koemntowania :D
Mam nadzieję, że się podoba ;]
Dedykacja dla Daga25 ;D
Przepraszam za błędy, ale nie chce mi się tego czytać po raz n-ty.
Pozdrawiam, Kasieq ;33

CZYTAM = KOMENTUJE ; *

Dziewięć. - Przesłuchanie

Obudziłam się i poczułam, że nie ma przy mnie Hache. Owtorzyłam oczy panicznie bojąc się, że go straciłam, że go zabrali. Rozejrzałam się po klatce i ujrzałam blondyna przy kratach. Kamień spadł mi z serca.
- Wiedziałeś o mnie? - Spytałam niepewna. Wstałam i podeszłam do wampira.
- Tak. Nie. To znaczy miałem przeczucie. Chciałem się upewnić, ale potem odepchnęłaś mnie z taką mocą i poczułem, że mam rację. - Odwrócił się do mnie.
- Dlaczego nic nie powiedzialeś?
- A rozmawiałabyś ze mną po tym, co ci zrobiłem?
Potrząsnęłam głową przecząco i skrzyżowałam ręce na piersiach.
- Właśnie. - Zastanawiał się przez chwilę i dodał. - Chciałem poczekać, aż ochłoniesz. Wytłumaczyć wszystko na spokojnie.
- To wytłumacz mi teraz. - Podeszłam i objęłam go w pasie rękami, przyciągając do siebie.
Przytulił mnie i wyszeptał - Tutaj jest niebezpiecznie wypowiedać te informacje. Podsłuchują nas.
- A wiesz wogóle, gdzie jesteśmy?
- Podejrzewam, że gdzieś pod ziemią. Tunele może.
- Po co mieliby nas tu przyprowadzać?
- Mają tu tajne labolatorium. - Powiedział spokojnie dalej tuląc się do mnie.
Usiadłam na wcześniejszym miejscu i stwierdziłam, że muszę się wszystkiego jakoś dowiedzieć. Ale jeśli nie tu, to gdzie? Może "tata" mi to wytłumaczy? Na razie usadowiłam się wygodniej na kocach i próbowałam sobie wszystko obmyslić. Urodziny miałam miesiąc temu. Wspaniałą impreze zorganizowała mi Fee. Właśnie, przecież ona się o mnie martwi. Albo i nie. Może zabawia się z Davidem? Nie wiem.
Przeszukałam swoje kieszenie i reszte pomieszczenia z nadzieją poszukując mojego telefonu. Przegrzebałam koce ale nie znalazłam mojego czarnego samsunga galaxy s.
Hmm zastanów się Kate, co wiesz.
Aby zostać wilkołakiem muszę uruchomić klątwę. Dlaczego nazywają to klątwą? Oglądając różne filmy wspaniała była możliwość przemiany w piękne zwierzę.
- Dziewczyna idzie z nami. - Powiedzial strażnik, a ja wstałam gotowa do wyjścia.
- Nigdzie w wami nie pójdzie. - warknął mój obrońca.
- W porządku. - Podeszłam do Hache i chwiciłam go za ramię.
- Jesteś pewna? - Spytał nieodrywając oczy od strażnika.
- Tak. - powiedziałam po chwili.
- Odsuń się wampirze. Zrobisz cokolwiek, już po dziewczynie. - powiedział obcy.
Wyszłam z klatki i podąrzyłam za przewodnikiem. Weszliśmy do dziwnego pomieszczenia, w którym był mały stolik, dwa krzesła i na jednej ze ścian ogromne lustro. Podejrzewam, że po drugie stronie jestem obserwowana. Czekałam jakiś czas w małym pomieszczeniu na przybycie taty. Muszę go o wszystko zapytać, mimo tego, że nienawidzę go bardziej niż kogokolwiek. Czy mama o wszystkim wie? Może ona sama jest wilkołakiem? Teraz już rozumiem, jak taty nie było całymi dniami lub nocami, mówiąc, że ma wyjazdy lub spotkania biznesowe. I na tych "spotkaniach" z pewnością przychodził tu obmyślając, jak mnie złapać. I jak złapać Hache.
Dlaczego oni go tak nienawidzą? Wiem tylko, że podobno zabił matkę i brata Lucasa, ale ...
Nie znalazłam żadnego argumentu dlaczego. Co było przyczyną, żeby ich zabić?
Do pokoju weszło dwoje ludzi. Luke rozsiadł się wygodnie na krześle a Tim stał za nim patrząc na mnie przepraszająco jakby nie chciał tego, co się tutaj działo.
- Do rzeczy. Od kiedy się z nim zadajesz? - Zaczął pewnie zielonooki. Pochylił się bliżej do stolika.
Milczałam.
- Powtarzam. Od kiedy się z nim zadajesz? - jego głos był stanowczy. I groźny.
Nadal nie odpowiedałam.
- Pytam po raz ostatni. Od kiedy się z nim zadajesz!? - spytał ponownie, wyraźnie wpieniony.
Nie odpowiadałam. Zaczęłam stukać paznokciami o blat stolika. Jakoś nagle zaciekawiły mnie moje paznokcie.
Wiedział, że nie zwracam na niego najmniejszej uwagi, bo wkurwiony wstał, odrzucił mały stolik w bok i podszedł do mnie. Jego ręce były na oparciu mojego drewnianego i zniszczonego krzesła - które z pewnością dużo już przeszło - po obu jego stronach. Odchylił mocno jak również i szybko krzesło do tyłu zatrzymując je kilka centymetrów od betonowej podlogi. Pisnęłam trochę z przerażenia a trochę bardziej z niepokoju o mojego wampira. Czy on też będzie przez to przechodził? Czy będzie przykuty do tego krzesła? Zranią go?
- Zawrzyjmy ugode. - Odezwałam się w końcu.
Postawił moje krzesełko i zajął miejsce na swoim nie zwarzając na przewrócony stolik.
- Jaką? Wiesz, jestem otwarty na propozycję. - Mrugnął do mnie a ja poczułam, że żołądek podchodzi mi do gardła.
- Odpowiem na wszystkie pytania zgodnie z prawdą a wy puścicie Hache.
- Chcesz się dla niego poświęcić? - Zadrwił ze mnie.
- A co w tym dziwnego?
- Jak można się poświęcić dla kogoś, kogo ... kogo ...
- Kogo się kocha? - Spytałam, a Luke pokręcił głową. - No wiesz, bardzo łatwo.
- Dziewczyno po co ci to? - Wstał i oparł się na moich kolanach.- Zabił tyle niewinnych ludzi. To prawie najstarszy i najgroźniejszy wampir, jakiego kiedykolwiek świat widział. Nie szkoda ci tych dzieci, kobiet a w szczególności matek? Musiały pozostawić dzieci samym sobie. To zło wcielone.
- Nie prawda! - Krzyknęłam i łzy zaczęły mi spływać po policzkach. - On jest dobry.
- Tak ci powiedział? Kate, ile ty go znasz? Najwyżej miesiąc. - Podrapał się po głowie. - Może opowiesz, jakie było wasze pierwsze spotkanie? Podszedł i zagadał? Czy może miał zamiar cię zjeść?
Pomyślałam nad słwoami zilonookiego. Miał rację. Ale skąd to mógł wiedzieć? Nie było go tam.. Blefował, napweno.
- Nie wierzysz mi prawda?
Przytaknęłam. Nie umiełam już nic z siebie wydusić.
- Co mam zrobić, żebyś mi uwierzyła? A może nic. Sama go o to zapytasz, jak wrócisz.
- Chcę rozmawiać z tatą. - zdołałam wydusić.
- Nie ma go. Jest w domu.. Powiedział twojej mamie, że pojechałaś z przyjaciółmi. - Czyli mama nie widziała. - Twoją przyjaciółkę tez poinformował. Nie możesz być jak inni twoi znajomi? Spotykać się z normalnymi?
- Ale ja nie jestem normalna! Jestem wilkołakiem!
- Nie jesteś. Nie zlamałaś klątwy.
- Ale zamierzam. - Wzdrygnął się na te słowa.
- Nie, nie możesz.
- Taak? A to dlaczego? - Spytałam.
- Ty nie wiesz jak to jest. Pierwsza przemiana. Księżyc nad tobą panuje a ty nic nie możesz z tym zrobić. Po prostu się przemieniasz w potwora. - Mówił bardziej do siebie, niż do mnie.
- Czy ty ... ?
- Tak. Kate, nie możesz złamać klątwy. To zbyt wielka odpowiedzialność. Jesteś po prostu za młoda. ten ból cię wykończy.
Przypomniał mi się fragment serialu "The vampire diaries". Tyler był wilkolakiem. Pamiętam, jak oglądając pierwszą przemianę płakałam. Widziałam, że on tego nie może znieść.
- Jeśli myślisz teraz o "The vampire diaries" to tak. Tak to wygląda.
Luke wyszedł. Dopiero teraz zauważyłam, że Tima nie ma. Musiał chyba wcześniej wyjść.
Brunet wszedł z powrotem do pokoju trzymając coś w ręce.
- Masz. - podał mi batony proteinowe. - Nie ma tu nic innego. Zjedz to.
- Ile miałeś lat, gdy no wiesz ... i jak to się stało, że złamałeś klatwę?
- Ja tu jestem od zadawania pytań. - Odpowiedział zimno. Całe współczucie z jego twarzy minęło. Strażnik odprowadził mnie to klatki, a ja zauważyłam, że kilka krat jest powyginanych. Zobaczyłam blondyna leżącego ze strzałką w szyji.
- Co mu zrobiliście!!?
- Spokojnie. Usłyszał, że dzieje ci się krzywda więc postanowił działać na własną rękę. - Wskazał głową na wygięte kraty.
Weszłam do środka i podeszłam do Hache. Wyciągnęłam strzałkę i przytuliłam się do niego. Mimo że od betonu ciągnęło, nie przejmowałam się tym. Liczył się tylko on. Obudził się.
- Kate! To ty. Nic ci się nie stało? Tak się bałem! - wyznał i wtulił się we mnie. Przeszliśmy na koc i zobaczyłam, że jest strasznie wykończony.
- Co oni ci wstrzyknęli?
- Duża dawka werbeny. Zwaliła mnie z nóg. - powiedział niespokojnie. - Gdy usłuszałem twój pisk, myslałem, że coś ci zrobili. Wpadłem w szał i zacząłem wyginać kraty. Udawało mi się to, dopóki nie zaczęli strzelać. Pozabijam ich, jak stąd wyjdziemy.
Pozabija. Niewinne ofiary. Matki, dzieci. Wszystkie słowa napływały do mojego mózgu. Słowa Luka, który opowiadał o wampirze.
Odsunęłam się gwałtownie a szarooki popatrzał na mnie ze zdziwieniem.
- O co chodzi? Przecież nie zrobię ci krzywdy. - Zaczął wyciągać do mnie ręce.
- Nie. Zostaw. - Popatrzał pytająco. - Właśnie o to chodzi. Mnie nie zrobisz krzywdy, a co z innymi?
- Nie obchodzą mnie inny. Liczysz się tylko ty.
- Nie, nie może tak być. A co z niewinnymi dziećmi? Matki? Nie można ich, ot tak, krzywdzić. Musisz czuć ich ból, musisz czuć ich strach. Poczuj to!
- Zmienie się dla ciebie. Naprawdę. Musisz być przy mnie.
Przysunęłam się do niego i wtuliłam w ciepłe i przyjemne ramiona, którymi mnie otaczał. Czułam się bezpieczna. - Tak bardzo cię kocham.
Zastanawiałam się nad jego słowami? Mówił prawdę, że mnie kocha?
- Też cię kocham. - Pocałował mnie. Nasze języki toczyły walkę. Było mi tak dobrze. Nawet w tym tunelu. Ważne, że z nim.
Usłyszeliśmy straszne piski doskonale mi znane i oboje poderwaliśmy się na równe nogi.
- Zostawcie mnie! Puszczaj baranie! To boli! - szaprała się dziewczyna. Miała na sobie jakąś czarną chustę.
Tim otworzył naszą klatkę i muskularny strażnik wrzucił ciało.
Po chwili wrzucili jeszcze jedno. Większe.
- Damien, Damien! - Krzyczała.
  Podbiegłam szybko do mniejszego ciała, by sprawdzić to czego się, obawiałam. 
- Bliss?
___________________________________________________________________________
No to rodzina w komplecie, tylko mamy nie ma.
Co sądzicie o takim biegu wydarzeń?
Zmieniłam trochę wygląd - nudziło mi się - ale mam nadzieję, że się podoba :D
Rozdział z detykacją dla Kasi ;*
Pozdrawiam, Kasieq ;33
PS. Daga25 nie da się u Ciebie wpisać komentarza ; / , więc jak coś to napisz do mnie na gg ;) będę Cię tam informowała o nowych notkach, jeśli chcesz oczywiście ;* 24987443 :D

CZYTAM = KOMENTUJE ; *

Osiem. - Więzień

Poczułam ból przeszywający moją głowę. Słyszałam czyjeś głosy, męskie. Nie otworzyłam oczu, aby obcy nie zorientowali się, że się obudziłam. Jeden głos wydał mi się znajomy. Aż za bardzo. Jednym z nich był Luke. Nie mogłam zrozumieć, o czym gadali, bo czułam że głowa mi pęka. Zdołałam wychwytać tylko kilka słów.
- Masz ... znaleźć. Szybko ... powiadom.
- Dobra ... zadzwoń po nasz ..go.
Te słowa nie trzymają się kupy. Głosy ucichły a ja otworzyłam oczy. Było ciemno i strasznie. Byłam oparta o metalowe rurki ... zaraz, czy to klatka? Na mnie? Po co, do cholery?
- Obudziłaś się już. - Powiedział chłopak, a ja od razu wiedziałam, że to Lucas.
- Czemu ja tu jestem? O co chodzi? - Spytałam przerażona. Można w moim głosie wyczuć przerażenie.
- Będziesz mi potrzebna. Muszę zadzwonić, a potem zadam ci kilka pytań. Jesteś naszą przynętą, złotko. - Powiedział niewinnie.
- Nic nie powiem!
- Będziesz musiała. Bo inaczej ... - pomachał mi przez oczami pistoletem. - Musimy jakoś złapać twojego wampirka a potem wyciągnąć z was informacje.
- Ha ha! Możesz pomarzyć. - Splunęłam mu w twarz.
- Ty głupia dziwko! - Spoliczkował mnie. - Nie chcę cię skrzywdzić, ale to ty mnie do tego zmuszasz. -Wyciągnął telefon z przedniej kieszeni czarnych spodni, wybrał jakiś numer. Odezwał się do słuchawki.
- Za godzine w Parku, inaczej ona zginie. - Powiedział. - Ha ha! Masz być sam! - zaniósł się śmiechem a po chwili rozłączył. Schował telefon z powrotem do kieszeni i podszedł do mnie bliżej.
- Chyba mu na tobie bardzo zależy, bo powiedział, że jeśli stanie ci się cokolwiek złego to już po nas. - Zaczął się śmiać. - A co do ciebie, nie działa na ciebie urok, prawda?
Milczałam.
- Odpowiedz. Nic ci się wtedy nie stanie.
- A Hache?
- On to już jest inna bajka.
- Dlaczego go nienawidzisz?
- Zabił mi brata i matkę. - Odpowiedział smutno. - Gdyby nie on, nie byłoby cię tutaj. Wiesz, powinnaś coś wiedzieć o swoich rodzicach. - Powiedział po chwili.
Co niby mam takiego usłyszeć? Już chciałam mu zadać pytanie, ale pojawił się przy wejściu jakiś człowiek. O niee, doskonale go poznałam.
- Tata? - Spytałam. - Co tu się dzieje? Dlaczego mnie trzymacie? O co chodzi? Czemu siedzę w klatce?
Milczenie.
- Mam prawo wiedzieć!! - krzyknęłam.
- Luke, wyjdź. - Odezwał się ojciec. - Sam z nią porozmawiam.
Lucas wyszedł a tata znowu zwrócił się do mnie.
- Zauważyłaś ostatnio jakąś dziwną zmianę w swoim ciele?
Pomyślałam o moich oczach. Zawsze miałam błękitne ale potem stały się ciemne. Pomyślałam o mojej sile, gdy odepchnęłam Hache.
- Tak. - Powiedziałam powoli. - Dlaczego?
- W naszej rodzinie od pokoleń tak się dzieje. Przechodzi z jednego członka rodziny na drugiego. Bliss miała szczęście, bo na ciebie przeszła klątwa rodziny.
- Co?! Jaka klątwa?
- Uspokój się. Masz siedemnaście lat. Skończyłaś je niedawno, a dokładniej miesiąc temu. Przy najbliższej pełni zmieniałaś się. Zauważylem to. Oczy ci ściemniały. I nie wiem, co jeszcze się zmieniło, ale mam nadzieję, że ty mi to powiesz. Też przez to przechodziłem. Jesteś wilkołakiem, to znaczy nie do końca. Nie uruchomiłaś klątwy. - Zaczerpnął powietrza. - Nasza rodzina słynie z tego, że jesteśmy Łowcami. Tropimy wampiry, a ty moja córeczko okryłaś naszą rodzinę hańbą zadając się z jednym z nich. Mój człowiek od pewnego czasu cię śledzi.
- Że co? Jakim prawem! To jest moje życie. I może ja sobie tego nie życzę?
- Nie wszystko stracone, bo nie uruchomiłaś klatwy. Mogę ci pomóc. - odparł łagodnie. 
- Nie potrzebuję twojej pomocy! Tylko powiedz jak uruchomić klątwę. 
- Musisz przelać krew człowieka lub kogokolwiek. Poczułaś juz swoją moc?
Spytał a ja wiedziałam o co mu chodziło. Poczułam tę siłę, gdy odepchnęłam Hache.
Co z nim się dzieje?
- Szefie, mamy go.
- Niee! - Krzyknęłam. 
Mój tata wyszedł za Lukiem. Dlaczego? Ja nie chcę być żadnym wilkołakiem, do cholery. Czekałam godzinami w ciemnym miejscu, w małej klatce. Poczułam przypływ zimna. Zaczęłam się trząść.
- Haloo ! Słyszy mnie ktoś?
- Słucham panią? - Powiedział jakiś młodzieniec.
- Strasznie mi zimno, możesz mi cos przynieść? - Zawachał się. - Proszę, ja mam tylko taką bluzeczkę a ty dużą bluzę, więc tobie nie powinno być zimno.
- Postaram się.
Czekałam przywiązana do krat. Klatka w prawdzie nie była strasznie malutka, ale od betonu strasznie ciągnęło, mimo że siedziałam na kocach. Tatuś się postarał - zakpiłam. Dlaczego on mi to robi? Zawsze sądziłam, że mnie kocha najbardziej na świecie. Myliłam się. 
Chłopak przyniósł dla mnie dwa koce.
- Powiedzieli, że mogę cię rozwiązać. Ale jak czegoś spróbujesz, oni - wskazał na ochroniarzy - zaatakują cię i nie będą mili. Kiwnęłam twierdzaco głową, że rozumiem.
Otworzył klatkę. Czulam się jakbym była w jakimś więzieni. Ciemno, zimno.. Gdzie niegdzie można było usłyszeć wodę cieknacą z rur. Chłopak położył koce na ziemi i podszedł.
- Czego oni ode mnie chcą? - szepnęłam.
- Nie powinienem mówić, ale ty masz być tylko przynętom. Chcą cię wziąść na przesłuchanie. Dowiedzieć się, co wiesz o tym wampirze.
- Dziękuję. - Powiedzialam, gdy poczułam jak moje nadgarstki stały się wolne. 
- Tim, szybko. Nie obijaj się!
Tim wyszedł zamykając klatkę na klucz. Usłyszałam jego głos. Głos Hache. Był coraz bliżej. Wypatrywałam go, ale nic nie zobaczyłam... Co oni mu zrobią? Zabiją go? 


Po pewnym czasie Hache szedł w moją stronę z dwoma strażnikami. Na mojej twarzy pojawiła się nadzieja ale i przerażenie, bo pamiętam, co było wcześniej. Okłamał mnie i zauroczył. 
- Kate. - Odezwał się, gdy ochroniarze zamknęli klatkę i zostawili nas samych. - Tak bardzo cię przepraszam. Proszę, powiedz, że mi wybaczysz.
- Nie wiem, to dla mnie za trudne. 
- Wyjaśnię ci wszystko. Pytaj o co chcesz.
- Ta kobieta? - zadałam pierwsze pytanie, ale nie wiedzialam czy chcę znać odpowiedź.
- To zwykła kobieta. Pożywiałem się, to nic nie znaczy. Muszę się pożywiać.
- Dlaczego mi wymazałeś pamięć? - Wzdrygnął się.
- Nie chciałaś wyjaśnień, a ja nie wiem, co bym zrobił, gdybym cie stracił.
- To dlaczego się do mnie dobierałeś? - Spytałam i poczułam, że łza spływa mi po policzku. Otarłam ja wierzchem dłoni.
- Ja po raz pierwszy czuję coś takiego. Przed moja przemianą była pewno kobieta. Gdy dowiedziała się kim, a raczej czy jestem uciekła z krzykiem. Chciałem jej wszystko wyjaśnić ale inny wampir ją doppadł i zabił. Juz nie chciałem nic czuć, bo to było za wiele. - Przerwał na chwilę. - Straciłem ukochaną osobę. a teraz czuję to samo. Kocham cię, Kate. Tylko ciebie.
Przytulił mnie mocno do siebie wdychając mój zapach. Palcem usiósł mój bodbrudek i nachylał się do mnie pomału. Widząc, że nie zamierzam stawiać oporu pocałował mnie. Delikatnie ale pewnie. 
- Ekhem.. - zauważyłam, że mój tato nam się przyglada. Od jakiego czasu? - Kate, naprawdę, myślałem, że zmądrzałaś.
- Nienawidzę cie! Rozumiesz, nienawidzę!!
- Nie będziesz tu z nim. Wyłaź stąd. Idziesz w inne miejsce, zdala od tego krwiopijcy.
- Nigdzie stąd nie idę. Jeżeli Hache tu przebywa to ja także. - Przytulilam się do mojego blondyna.
- Żebys potem tego nie żałowała. - Odparł i odszedł.
W nocy było zimno, więc wzięłam dwa koce, jednym okryłam się ja a drugim Hache. Dalej było nam zimno, więc postanowilismy się przytulić. Było o wiele lepiej.
Cały czas rozmyslałam. Wilkołak? Łowca? To sie kupy nie trzyma.
I to uruchomienie klątwy. Nigdy nie chciałam nikogo zabijać, a teraz będę musiała się powstrzymać, żeby nie zabić mojego ukochanego tatusia. - Prychnęłam sama do siebie. 
Ułożyłam się wygodniej i poczułam, że usypiam. Najważniejsze było, że teraz Hache jest koło mnie. Innymi rzeczamy będę się martwić rano.


_____________________________________________________________________________
No to jest kolejny rozdział ;)
Chyba Was tak bardzo nie zanudziłam. Więc, co to Kate sprawa w pewnym stopniu rozwiązana;]
Proszę o komentarze ;)
Pozdrawiam, Kasieq ;33
Całuski ; ***.

CZYTAM = KOMENTUJE ; *

Siedem. - Zaufanie

Co ja wyprawiam? Dlaczego chcę, aby mnie znienawidziła? Tak kobieta w moim pokoju to była jakaś pomyłka. Kate nigdy mi nie wybaczy. Już wiem, co muszę zrobić.

*****

Obudziłam się cała wypoczęta i w pełni gotowa zmierzyć się z kolejnym dniem w szkole. Miałam dzisiaj sprawdzian z matematyki, więc nie musiałam się za dużo uczyć. Założyłam zielone rurki, czarną bokserkę i bluzę. Nie było za zimno, ale kto wie, jaka może być jeszcze pogoda. Weszłam do łazienki, umyłam zęby, zwiazałam włosy praktycznie na czubku w luźnego koka i podkreśliłam delikatnie tuszem moje długie rzęsy. Zeszłam na dół, gdzie w kuchni mama czekała na mnie ze śniadaniem.
- Kochanie, tata pojechał wcześniej do pracy, więc ja cię odwiozę.
- A ty się nie spóźnisz? - spytałam.
- Nie, mam dzisiaj na popołudnie.
Rodzicie musieli mnie do szkoły zawozić, bo jest dość daleko. Mamy ładny dom, i to bardzo ale ta miejscowość to jakieś kompletne zadupie. Najblizszy sklep 2 kilometry od nas. Szkoła jeszcze dalej, a autobusy tutaj nie jeżdżą. Równie dobrze mogłabym sama jeździć samochodem, ale rodzice na razie oszczędzają na wakacje. Planują wylecieć na miesiąc do Hiszpani a wtedy będę miała chate wolną.
Dojechałyśmy do szkoły 30 mint później. Wchodząc do szkoły zobaczyłam Fee i od razu uśmiech pojawił mi sie na twarzy. Podeszłam szybkim krokiem się z nią przywitać.
- Hej - odezwałam się.
- Hej, mała. - Cmoknęła mnie w policzek.
- Idziemy na lekcje, czy na kogoś czekasz? - zapytałam.
- Widzisz twego bruneta przy tamtej szafce?
- No tak, dość przystojny.
- Powiedział mi cześć - zaczęła.
- To wspaniale.
- No nie do końca. Zamurowało mnie i wpatrywałam się w niego o jakieś, hmm 3 minuty za długo. Nawet mu nie odpowiedziałam.
- Noo to faktycznie nie bardzo. Idź do niego i zagadaj. Przeproś za to zachowanie i z głowy. - Posłałam jej serdeczny uśmiech.
- W przerwie na lunch.
Poszłyśmy w milczeniu na pierwszą lekcję. Język angielski minął bardzo szybko. Ogladaliśmy film o nastolatkach uzależnionych. Od razu przypomniał mi sie Thierry. Co u niego? Czy radzi sobie?
Nie będę się tym zadręczać. To w końcu on chciał mnie skrzywdzić.
Następną mieliśmy geografie. Pan Anderson omawiał Afrykę a ja byłam pogrążona w rozmowie z Felicity. Przez rozmowe mam na myśli wysyłanie karteczek. Ja siedzę z Oliverem a ona z Thomasem dwie ławki od siebie. Nauczyciel przesadził nas za ciągłe gadanie. To nie nasza wina, że mu to przeszkadza. Gdyby przerwy były dłuższe, to napewno nasze rozmowy krótsze. Tak więc znajomi z rak do rąk podaja naszą karteczkę. Jak dla mnie ta lekcja była dość nudna, a tematy do obgadania z Fee się wykończyły, tak więc na końcu zeszytu zaczęłam bazgrać coś ołówkiem. Uwielbiałam rysować. W moim pokoju są obrazy, ale tylko Fee wie, że to ja je namalowałam a tata oprawił i powiesił u mnie. W sumie to nie tylko u mnie, bo praktycznie można je zobaczyć w każdym pomiszczeniu. Nawet u Bliss.
Nie myslałam nad tym, co obecnie maluję dopóki nie zobaczyłam wyniku końcowego. Na kartce widniała twarz z kłami po których ściekała krew.
- A! - krzyknęłam niepochamowanie.
- Panno Compton, czy coś się stało? - Spytał a cała klasa wybuchła śmiechem. Nie był to śmiech szyderczy, po prostu zwykły, jakbym opowiedziała kawał.
- Nie, przepraszam. - Odpowiedziałam.
Po dzwonku wyszłam na korytarz czekając na przyjaciółkę.
- Co to było? -spytała.
- Po prostu rysowałam i nie zwracałam uwagi na to. A potem zobaczyłam efekt końcowy. Przeraziło mnie to.
- Pokaż mi.
Wyjęłam zeszyt z geografi i otworzyłam na ostatniej stronie. Fee była zdumiona moim talentem, ale zaraz potem miała dziwny wyraz twarzy.
- Nie będę przez ciebie w nocy umiała zasnąć.
- Sama chciałaś. - odpowiedziałam.
- No dobra, ale co to może znaczyć?
- Gdybym wiedziała nie zastanawiałabym się teraz nad tym.
- Hmm. Dobra pomyślimy potem a teraz chodź na lekcje.
Na matematyce myśli zajęłam sprawdzianem. Był dość trudny ale sądzę, że nie poszedł mi najgorzej. Co prawda nie zrobiłam kilku zadań i nie wszystkie są dobrze ale raczej nie oblałam. Sądząc po minie Fee, to jej także poszlo dobrze. Następne lekcje mijały podobnie, czyli nudno. Moje myśli błądziły wokół tego obrazka. Co to ma znaczyć? Przecież ja tego nie chciałam narysować. Myślałam wtedy raczej o małym, brązowym kotku i dużymi oczkami.
W przerwie na lunch Felicity poszła porozmawiać z Davidem, więc zostałam sama. Martha dosiadła się do mnie. Bardzo ją lubię, niemal się przyjaźnimy.
Rozmawiałyśmy o szkole i takich podobnych. Ostatnio nie układa jej się z Joshem. Rozmawiałyśmy jeszcze, gdy do stolika przyszła ucieszona Fee. Poźniej jej zapytam, jak było bo nie jestem pewna, czy chce aby Martha o tym wiedziała. Nie przepadały za sobą po tym , jak Martha ośmieszyła ją w podstawówce. Tamte czasy już dawno minęły, ale moja droga przyjaciółka jest bardzo pamiętliwa.


Po lekcjach, wychodząc ze szkoły zauważyłam czarnego jeepa. Hache stał oparty o przód samochodu poszukując mojej osoby. Nasze spojrzenia się odnalazły a mi serce oczywiście mocniej zaczęło bić. Ucieszyłam się na jego widok. Byłam po uszy zakochana.
Podbiegłam do niego, zarzucając rece na szyję i wpijając się w jego usta. Pocałunek był porywający, ale zaraz potem się odsunęłam, bo przecież znajdowaliśmy się na terenie szkoły. Zawołałam Fee i podeszła do auta.
- Cześć. - Przywitała się.
- Witaj. - Odpowiedział i od razu się zaśmiał. Popatrzałam pytająco. - Felicity powiedziała, tam w lesie jak cię niosłem, że mnie zabije, jak ci się coś stanie. - Zwrócił się do przyjaciółki. - Jak widzisz, żyje.
- Tak, przepraszam za tamto, ale się martwię o Kate. Tak samo jak ona o mnie.
- Podwieźć cię?- Zaproponował Hache.
- Dzięki, ale David na mnie czeka. - Powiedziała z uśmieszkiem.
- Oo, nic nie mówiłaś. Zadzwoń potem.
- Dzisiaj piątek, może mnie nie być do późna.
- Trzymaj się kochana. - Cmoknęła mnie w policzek a Hache podała rękę.
- To gdzie chcesz jechać? - Zwrócił się do mnie.
- Hmm, do ciebie?
Spoważniał na chwilę, jakby bał się mnie tam zabrać. Zaraz potem miał nieprzenikniony wyraz twarzy i pokiwał twierdząco głową. Jak prawdziwy dżentelmen otworzył mi drzwi i zabrał torbę, którą położył na tylnim siedzeniu. Usiadł na swoim miejscu i ruszył. Całą drogę przejechaliśmy w milczeniu.


Po dotarciu na miejsce stwierdziłam, że jestem głodna. Hache zamówił pizzę a po 30 minutach przywiózł ją dostawce. Po zjedzeniu chciałam Hache o coś spytać, ale on jakby to wyczuł i podszedł do mnie i zaczął mnie całować. Opadliśmy kompletnie na łóżko. Blondyn usiadł na mnie okrakiem i znowu zaczął mnie całować. Było tak wspaniale, że chciałabym, aby ta chwila nigdy się nie skończyła. Ale coś sobie przypomniałam. Zepchnęłam go z siebie. Popatrzał na mnie dziwnym wzrokiem.
- Musimy pogadać.
- Czy to nie może zaczekać? - Położyl się koło mnie i zaczął bawić się guzikami mojej bluzki. Muskał ustami moją szyję i delokt. Jego dłoń wślizgnęła się pod koszulkę i spoczęła na mojej piersi.
- Posłuchaj mnie, co się wczoraj stało? - Wzdrygnął się na moje słowa. Popatrzał na mnie ze zdziwienie. - No wiesz, jak przyszłam wieczorem, wygłupialismy się a potem byłam już w domu.
- Mówiłem ci, że usnęłaś a ja nie chcąc cię budzić odwiozłem do domu.
- Nie, nie pasuje mi tu coś. - Poderwałam się z miejsca. I nagle obrazy do mnie napłynęły jak film.
Ja stojąca w drzwiach, Hache leżący pół nagi z kobietą, jej rana po ugryzieniu.
Ja opierająca się plecami do czegoś i Hache przystawiający się do mnie.
Ja i moja dziwna siła, która go odepchnęła i spoliczkowała.
Ja zapadajaca w błogą ciemność.
Obrazy te przychodziły kolejno po drugim jak wizja. Nawet się nie zorientowałam, jak Hache stanął przede mną trzyjacąc mnie w objęciach, jakby próbował mnie wybudzić ze snu.
- Zostaw mnie! - Nic. - Zostaw mnie !! - Krzyknęłam i odepchnęłam go rękami. Ku mojemu i jego zdziwieniu moja siła omal go nie wywróciła. Zamykając drzwi z hukiem, wybiegłam. Jak on mógł mi to zrobić? Kim była ta kobieta? Dlaczego nic nie pamiętałam? Poczułam w moim sercu pustkę. Ktoś kogo kochałam tak mnie skrzywdził. Ufałam mu bezgranicznie. Teraz te uczucia zamieniały się w nienawiść.
Usiadłam na najbliższej ławeczce ukrywając twarz w dloniach i szlochając. Bolała mnie już od tego wszystkiego głowa.
- Chcesz chusteczkę? - Spytał nieznajomy głos. Nie podnosząc głowy wyciągnęłam po nią rękę. Już po chwili poczułam delikatry materiał na palcach.
- Dziękuję. - Wychlipiałam.
- Mogę jeszcze w czymś pomóc?
- Nie trzeba, poradzę sobie. Ale to miło w twojej strony.
- A z twojej było by miło, gdybyś wogóle na mnie spojrzała. - Fakt, co on sobie musi o mnie pomysleć. Spojrzałam na niego i oniemiałam. Ciemne włosy, zabójczo zielone oczy. Gdy mu się tak przypatrywałam rozesmiał się ukazując równe białe zęby.
- Przepraszam. - Powiedziałam.
- Nie szkodzi. - Uśmiechnął się. - Jestem Lucas Goodwin. Mów mi Luke.
- Kate Compton. - Odpowiedziałam bez zastanowienia. - Co cię tu sprowadza, Luke?
- Różne sprawy. - Odpowiedział uśmiechając się do mnie.
- No tak. Tylko uważaj, tutaj można łatwo trafić na niebezpieczeństwo.
- Uwierz, że nie musisz się o mnie martwić. A jesli mowa o niebezpieczeństwie, to co taka dziewczyna jak, siedzi tu płacząc? Nie boisz się sama tu być?
- Niby kogo? Ciebie? Proszę cie. Wątpie, żebyś chciał mnie zabić po tym jak mnie pocieszysz. - Uśmiechnęłam się. - Nie wiem czemu, ale przy tobie czuję, że nic mi nie zrobisz.
- Zdziwiłabyś się, ile tu niebezpieczeństwa.
- Oj, wiem.
Po moich słowach nastała chwila milczenie.
- Może cię odwiozę? - Zaproponował.
- Nie, nie chcę jeszcze wracać do domu.
- To może do mnie? - Popatrzałam na niego pytajaco. - Przecież wiesz, że nic ci nie zrobie. Sama tak powiedziałaś. Chyba, że chcesz tu marznąć.
Faktycznie, było zimno. A ja miałam na sobie jedynie bokserkę.
Poszłam za nieznajomym do jego auta. Otworzył mi drzwi i usiadł za kierownicą.
- Chcesz jeszcze chusteczkę? - Spytał i ztarł kciukiem łzę płynacą po moim policzku.
- Tak, poproszę. - Zatrzymał się na poboczu i z tyłu wyciągnął chusteczkę i podał mi ją. A ja przyciągnęłam ją od razu do nosa.
- Przepraszam.
- Za co? - Spytałam zdziwiona ale potem poczułam ten zapach. Piekł mnie w środku. - Co do kur ... - osunęłam się z ciemność.



_________________________________________________________________________________
Jest juz nowy rozdział! ; )
Macie moje wypociny. Męczyłam się cały dzień nad tym rozdziałem. Non stop coś innego mi wpadało do głwoy i zmieniałam wszystko. : DD
No ale ważne, że jest.
Komentujcie, bo to naprawdę pomaga.

Pozdrawiam, całuski ; **
Kasieq ;3

CZYTAM = KOMENTUJE ; *

Sześć. - Wędrówka śmierci

- Cześć Bliss, gdzie mama z tatą. - Spytałam, gdy weszłam do domu i zamknęłam drzwi.
- W pracy. A co ty taka wesolutka, hmm? - Spytała mnie siostra.
- A wiesz, dobry dzień. - Odpowiedziałam i sięgnęłam do lodówki do wode.
- Chyba noc.  - Drażniła się ze mną siostra.
- Nie byłam na imprezie, jesli o to ci chodzi. Ale nie mów nic rodzicom. - Powiedziałam.
- Aaaa! Z kim byłaś? Z tym najprzystojnieszym ciachem, który niósł cię na rękach? - Powiedziała podekscytowana Bliss.
- Skąd to wiesz?
- Proszę cię. Myślisz, że tam nie byłam? - ucieszyła się.
- Z kim byłaś? - Próbowałam zmienić temat.
- Taki przystojniak mnie kiedyś zaczepił. Wysoki brunet, niebieskie oczy ... Mmm i to ciało.
- Nie rozpędzaj się tak.
- A wiesz, co jest najlepsze? To przyjaciel tego twojego. Jak mu na imię ... - zastanawiała się głośno.
- Hache. - Odpowiedziałam myśląc, czy ten chłopak też nie jest wampirem.
- No właśnie! - Ciągneła Bliss. - Może się umówimy we czwórkę?
- Nic z tego. 
- Dlaczego nie? Nie chcesz mi przedstawić twojego chłopaka? 
- To nie jest mój chłopak. - Prawie krzyknęłam.
- Dobra, dobra. Ale nie powiesz mi, że nie zauważyłaś tego, jak na ciebie patrzył.
- Niby jak? - Spytałam z nutką ciekawości i trochę za szybko.
- Ohoho. - Droczyła się ze mną. - Tak wiesz, przytulnie. Jakbys była dla niego całym światem. - Odpowiedziała poważnie.

- Dobra tam. Idę do pokoju się przebrać. Wychodzisz dziś gdzieś? - Spytałam na odchodnym.
- Taak. Damien mnie dziś zaprosił do kina.
- Byle nie do późna. Jutro szkoła. - Przypomniałam.
- Nie zachowuj się jak mama. 


Poszłam do swojego pokoju, ściągnęłam sukienkę, wbiłam się w niebieskie rurki i czarną bokserkę. Usłyszałam telefon więc podniosłam słuchawkę.

- Halo?
- Hej Kate, tu Felicity - przerwała na chwilkę - kiedy zamierzałaś mi powiedzieć? - spytała.
- Powiedzieć o czym?
- Nie udawaj, a kto cię niósł wczoraj na rękach?
- Aaa, o to chodzi. To Hache, kolega.
- Taaa, kolega. Wybierzesz się ze mną dziś do centrum? Potrzebuję jakiejś sukienki. - powiedziała.
- Spoczko. Bądź za godzinkę.
- Okej, papa. 


Poszłam do łazieni opłukać twarz. Przeglądając się w lustrze zobaczyłam kogoś za mną.
- Aaa!
Odwróciłam się i już go nie było. Mam paranoję?
Wyszłam na dwór czekając na Fee. Miała za chwilkę przyjechać a mi się nic nie stanie, jak poczekam na dworze. Pierwsze krople spadły na mój policzek jak delikatne pocałunki. Mam nadzieję, że to będzie tylko przelotny deszcz, ale rzut oka na ciemniejące coraz bardziej niebo powiedziało mi, że tak się nie stanie. Spokojny, błękitny dotąd horyzont nabierał szybko odcieni szarości, czerwieni i czerni, skłębione chmury zabijały się w ciężką, jednolitą masę. Oczywiście, musiało padać.
- Wreszcie jesteś. - Powiedziałam, gdy wsiadłam do samochodu.
- Wiesz Kate, nie kazałam ci czekać na mnie na tym deszczu. - powiedziała złośliwie.
- Wiem, przepraszam. - Posmutniałam.
- Coś się stało? - Spytała, gdy zatrzymałyśmy się na światłach.
- Opowiem ci w spokojniejszym miejscu.


Po 15 minutach byłyśmy na miejscu. Wybrałyśmy dla Fee błękitką sukienkę idealnie dopasowaną w tali z kokardą. Dokupiła sobie to tego także czarne szpilki.
Usiadłyśmy w kawiarni czekając na zamówione przez nas napoje i ciastka.
Kelnerka podała nas soki, dla mnie pomarańczowy, dla przyjaciółki jabłkowy. Nie znoszę soku jabłkowego.
Opowiedziałam Fee o tym, jak Thierry się do mnie dobierał. Potem że Hache mnie przed nim uratował, zemdlałam a Hache mnie wziął do siebie. Nie powiedziałam jej, że Hache jest wampirem. To mogłam pominąć. To była jego tajemnica, którą mi powieżył. Następnie dowiedziała się, co było w nocy. No może nie tak dokładnie, bo nie chciałam, żeby wszystko wyszło. To były zbyt osobiste przeżycia. Po wypiciu soków i zjedzieniu kremówek poszłyśmi pooglądać stroje kąpielowe. Ja kupiłam błękitne bikini a Fee zielone. Wychodząc ze sklepu poczułam, że ktoś nas obserwuje i nie było to przyjemne uczucie. 
Odwróciłam się szybko za siebie, ale nie zauważyłam nic niepokojącego. Przyjaciółka jakby widziała moje zakłopotanie spytała:
- Wszystko dobrze ?
- Tak, chyba tak. Wracajmy już do domu.


Weszłam do pokoju i go zobaczyłam. Mojego wybawiciela. Leżał spokojnie w moim fioletowym pokoju na moim łóżku wpatrując się we mnie.

- Cześć mała. - powiedział to tym swoim seksownym głosem.
- Hej.
-Jeszcze mi nie podziękowałaś. - Uśmiechnął się łobuzersko.
W swoim WT podszedł do mnie i przyparł do ściany. Zaczęliśmy się całować. Oplotłam go moimi nogami wokół bioder. Było strasznie przyjemnie. Oderwalismy się od siebie, a ja już wiedziałam, co chcę zrobić. Odchyliłam głowę do tyłu ukazując moją bladą szyję. 
- Jesteś pewna? - Spytał Hache. - Nie. Mogę cię skrzywdzić.

- Ufam ci.
Zawachał się ale później poczulam kły wbijającę się w moją delikatką skórę. Poczułam ogromny ból, który potem zamienił się w pożądanie. Błądziłam dłońmi po jego ciele a on swoimi po moim.Teraz jesteśmy ze sobą związani. Na zawsze. 
Poczułam zamazujący się obraz. Osunęłam się w ciemność.


Poczułem, że się osuwa więc przyciągnąłem ja bardziej do siebie odsuwając moje usta od jej szyji. Wypiłem za dużo? Niee, a może tak reaguje jej organizm? Ułożyłem ją na łóżku i sam postanowiłem położyć się koło niej. Przytuliłem ją do siebie, aż sam nie usnąłem. Obudził mnie jej krzyk.
- Kate, obudź się! Co się stało? - spytałem , ale ona jakby pogrążona w wizji.
- Ciemne, wilgotne i brudne pomieszczenie. Piwnica. Nie, studnia. Nie, nie, nie. - Mówiła Kate.
- Obudź się! - Chwyciłem ją za ramiona i potrząsnąłem lekko ale zdecydowanie. Obudziała się. - Co to było?

- Ja... n-nie wiem. 
- Juz dobrze, nie bój się. - Wtuliła się w moje ramiona.


Postanowiłam powiedzieć Hache, o tym co mi się przywidziało w łazience, i o tym, jak miałam przeczucie, że ktoś mnie śledzi. Blondyn miał niezrozumiały wyraz twarzy. Wstał, pożegnał się i wyskoczył przez okno. Dlaczego? Co się tak nagle zmieniło? Czy jestem w niebezpieczenstwie? Nie zapytałam go jeszcze o tyle rzeczy.
Ubrałam się i postanowiłam, że odwiedzę Hache u niego, jeżeli go nie będzie zaczekam.
Datarłam na miejsce. Było ciemno i zimno a ja cieszyłam się, że ubrałam mój cieplutki, kremowy sweterek. Weszłam schodami na ostatnie piętro i nie pukając do drzwi weszłam po cichu. Rozglądałam się po pokojach nie znajdujjąc niczego ciekawego. W łazience pusto, w kuchni tak samo. Dotarłam do pokoju Hache i zamarłam. Jak mógł!?
Wybiegłam z apartamentu i pobiegłam do domu. Nie wiem, czy szarooki mnie zobaczył, czy nie. Gdzieś go mam! Dlaczego jest takim potworem? Tylko dlatego tak bez słowa wyjaśnienia wyszedł ode mnie z domu, żeby zabawiać się z tą dziwką!?
- Czekaj! - Odezwał się. Już był przede mną. Chyba nigdy się do tego nie przyzwyczaję. Nie zatrzymując się, ani nie zaszczycając go swoim wzrokiem ruszyłam dalej przed siebie. Nawet nie zauważyłam, że płacze, dopóki łzy nie poleciały mi na usta. Zwilżyłam wagi nie zwracając za biegnącego za mną blondyna.

Chwycił mnie za ręke i trzymał. Nie chciał puścić. 
- Zostaw mnie! - Krzyknęłam - Jak ci się znudzę, to ze mna też tak zrobisz?
- Jestem praktycznie najstarszym i najsilniejszym wampirem chodzacym na tym swiecie. Uważaj na słowa młoda damo.
- Myślisz, że się ciebie boję? 
- Masz się mnie bać! Wszyscy się mnnie boją! - Przyparł mnie do ściany i naparł na mnie swoim cialem.
- Puszczaj mnie, psycholu! - Tym razem się trzęsłam.
- Już się boisz? Zobaczymy teraz, jak się zabawimy. - Odpowiedział i uśmiechnął się w sposób, który był przeznaczony tylko dla mnie.
Zaczął dobierać się do mnie.
- Zostaw mnie! - Płakałam.
- Przecież się nie boisz. - Powiedział arogancko.
Odepchnęłam go z siłą, o która nigdy bym się nie spodziewała. Uderzyłam go w twarz i osunęłam się na ziemię. Ukryłam twarz w dłoniach i poczułam przed oczami ciemność. Później już nic nie pamiętałam.




______________________________________________________________________
Już jest nowy rozdział! 

Proszę o szczere komentarze !! ;DD
Pozdrawiam i całuski ;*
Kasieq ;3

CZYTAM = KOMENTUJE ; *